Donkeregestalte

Donkerder vanbinnen

Tranen die stromen naar beneden. Het is lang geleden dat ik zoveel gehuild heb in zo’n korte tijd. Al dagen springen de tranen in m’n ogen wanneer ik even alleen ben. Maar ook wanneer ik mezelf zie in de spiegel. Ik loop in het donker m’n kamer in en voel nog meer donkerte vanbinnen dan dat ik zie vanbuiten. Een stukje wandelen of fietsen eindigt in een grote vloedgolf aan tranen, zittend op een bankje, in het gras of gewoon op de grond. Op school probeer ik m’n best te doen om geen emoties te laten zien. Die keer dat het teveel wordt op m’n werk huil ik zacht wanneer ik even in het magazijn ben.

Ik wil in elkaar storten. Op de grond vallen en alleen nog maar huilen. Niet meer opstaan en wachten totdat er iemand is die mij komt oprapen. Naast me komt zitten en arm om me heen slaat en me vertelt dat het oké is om dit te voelen. Maar die iemand komt niet. En op de een of andere manier heb ik telkens nog genoeg kracht om door te gaan en dus niet letterlijk in te storten. Zo vaak heb ik het gevoel dat het dit keer toch echt klaar is, dat er nog maar iets kleins hoeft te gebeuren en ik volledig in elkaar stort.

Telkens heb ik het gevoel dat niemand het ziet hoe slecht het echt met me gaat. Ik laat dit ook niet altijd zijn, maar mijn woorden zeggen genoeg lijkt mij? Of komt dat er eerder uit als een heel slecht woordgrapje? Ik weet niet hoe ik het moet aangeven. Is het raar dat ik gewoon op wil geven en niet meer wil vechten? Dat ik gewoon wil wachten totdat iemand me komt helpen en ik het (even) niet meer zelf hoef te doen?

Lees ook:

  • flower blossom bloom blue 70353

    Want ik wil vergeten. Ik wil vergeten dat ik niets waard was, sociaal gehandicapt, en scheldwoorden die ik niet wil herhalen. Ik wil de herhaling in mijn hoofd vergeten. Ik wil de walging die ik…

  • pexels photo 245618

    Ik ben al vijf dagen aan het twijfelen. Zal ik iets schrijven? Ik wil zo graag dat mensen me vooral zien als een intelligent, lief, grappig, snel, stuiterend ding. Niet als een vrouw met een…

  • Kleinmeisje

    Iedereen had het er over, vanaf het moment dat ik achttien werd. Misschien al wel eerder. Het was tijd voor een eigen huisje, tijd om op eigen benen te staan. Zelfstandig worden en loskomen van…

2 reacties

  1. Nee, dat is niet raar. Soms hebben we even iemand nodig die ons letterlijk van de grond komt rapen en ons een schouder biedt om op te huilen. Iemand waarbij je gewoon kunt zijn wie je bent, of dat nou blij of zwaar depressief is. En dat is prima. Ik hoop dat je snel zo’n persoon zult vinden.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Christen en depressief

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.