practice kindness

#doeslief

Vandaag de dag mist er een hoop respect in de wereld. Respect voor elkaars gevoelens vooral. Oordelen over hoe iemand zich voelt of zou moeten voelen. Mensen, ik kan niet in jouw hoofd en hart kijken, en jij niet in de mijne. Wie ben jij om te oordelen dat iemand zich aanstelt, of juist te luchtig reageert? Iedereen mág voelen wat die voelt, dat is je bestaansrecht.

Even op mijzelf gericht: als ik vraag om met rust gelaten te worden, doe dat dan ook. Ik vraag het omdat ik me echt heel naar voel. Heb dan het respect dat je niet tegen me praat, ga het liefst even uit mijn buurt, zoek even geen contact met me. Ik wil even alleen zijn om m’n gedachten weer te ordenen, om rustig te worden.

Ik heb zelfs mensen horen beweren dat mijn depressie wel meevalt, wánt ik ben er nog steeds… Nou sorry hoor, wil je even… je kunt alleen ‘oordelen’ over iemand met een depressie als je zélf een depressie hebt (gehad). En iemand via via kennen maakt je nog geen ervaringsdeskundige.

Het ergste vind ik ook altijd: diegene triggert je tot de maat vol is, dan haal je uit en word jij aangekeken, mensen zien alleen dat degene met een psychische aandoening uitvalt naar iemand. Bekijk het hele verhaal van alle kanten voor je oordeelt.
Ook merk ik zelf als ik ziek ben (ik moet momenteel voor onderzoeken naar het ziekenhuis) dat ik dan opmerkingen krijg dat het tussen m’n oren zit omdat ik al ruim zeven jaar depressief ben. Sorry hoor, lekker makkelijk afschuiven weer. Hebben ze er wel eens over nagedacht dat ik écht iets kan mankeren? Niet alles komt tussen m’n oren vandaan.

Maar sowieso in het algemeen; variërend van homohaat tot oorlog tussen religies of whatever… je hoeft het niet met de ander eens te zijn, dat mag. Maar heb respect voor elkaars gevoelens! Hou op met oordelen over een ander, jij kunt niet voelen wat de ander voelt. Je mag het er niet mee eens zijn, je hóeft het niet te begrijpen. Maar laat de ander in z’n waarde, niemand hoort zich een buitenstaander te voelen.

FB IMG
Getekend door Angela de Bruin van Jeco-Art

Lees ook:

  • Mijn depressie is niet alleen mijn schuld

    Ik wil zo graag het taboe op depressie doorbreken, maar ik durf er niet eens voor uit te komen dat ik zélf depressief ben. Telkens weer voelt het als vragen om aandacht, zwakte en laat…

  • Begrip

    Begrip is lastig. Ikzelf loop op veel plekken tegen het probleem dat het voor ‘gezonde’ mensen lastig is om begrip op te brengen naar iemand met psychische problemen. En dat begrijp ik wel. Want zij…

  • Vieze depressie een zonnebloem die al aan het vergaan is

    De afgelopen jaren ontstaat er meer openheid rondom depressies. Er zijn tv-programma's, er zijn boeken en ervaringsverhalen en stapje voor (klein) stapje wordt het stigma afgebroken. Toch zijn er vaak nog dingen die ik mis…

4 reacties

  1. Goed verwoord! Ik loop hier ook erg tegenaan. Probeer mij voor te houden dat de ‘beste stuurlui aan wal’ staan. NOT! Loop maar een paar km in mijn schoenen of ik zou mensen wel eens in mijn hoofd en lijf uit willen nodigen. Ik heb ptss, dat krijg je niet voor de lol. Ik werk er hard aan om van deze ellende af te komen. Ongevraagde tips als: ga iets leuks doen, hoe goed ook bedoeld, vallen verkeerd. Sla liever even een arm om mij heen. Ik hoef geen advies, als ik advies wil vraag ik het wel. Ik zal dit ‘varkentje’ toch zelf moeten wassen. Op mijn manier. De manier die bij mij past. Ik ben de ander niet. Hoe goed het vaak ook bedoeld is: doe maar liever niet.

    Sterkte en liefs!

  2. Bijna helemaal met je eens. Het stukje over dingen die tussen je oren zouden zitten, vind ik heel herkenbaar en zoiets irriteert mij ook mateloos.
    Maar ik vind dat je zelfs als ervaringsdeskundige geen oordeel kunt heben over de depressie van een ander. Iedere depressie is anders. En iedere depressie is stom. En zwaar. En dat soort dingen. Maar dat is misschien wel precies wat jij ook bedoelt ;).
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: De laatste weken op de basisschool

    1. Goed stuk inderdaad. Ik loop hier ook vaak tegenaan en merk dat ik me hierdoor algeheel uit de sociale wereld terug trek. Mensen begrijpen het toch niet. Ik ga zelfs verder dan dat om mijn gevoel van eigenwaarden te behouden: Ik vind dat de wereld om mij heen net zo verantwoordelijk is voor mijn welbehagen als dat ik dat zelf ben. Dat is de assertieve variant van zeggen dat niemand het alleen kan. Daar op aansluitend voel ik mij ook verantwoordelijk voor de mensen om mij heen. Zo zou het moeten zijn. Dat iedereen elkaar een beetje draagt. Ik kan niet opknappen als de anderen niet hun best doen om mij te begrijpen.

  3. Zo goed geschreven. Laten we oordelen en vooroordelen de wereld uit helpen! Oordelen heeft inderdaad geen zin, jij zit niet in iemand anders zijn/haar hoofd en lichaam. Laten we elkaar juist eens leren begrijpen en wat begrip voor elkaar tonen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.