Dochter en moeder

Iedere keer als ik iets schrijf met betrekking tot hechtingsstoornis of de invloed van mijn jeugd, voel ik een steek van schuld. Ik heb een hele lieve moeder. Net zoals iedere moeder slaat ze de plank soms volledig mis, maar het komt uit een goed hart. En dat weet ik. Ze heeft alles altijd vanuit de beste bedoelingen voor ons gedaan, vanuit hoe zij de wereld heeft ervaren. En veel daarvan heeft ook heel goed uitgepakt. Met mijn diagnosepakket zou ik makkelijk een heftige verslaving kunnen hebben opgedaan, maar dat heb ik niet. Ik ben er vrij zeker van dat mijn opvoeding daarin een rol heeft gespeeld.

De reden waarom ik toch kan bloggen over onderwerpen als hechtingsstoornis en de gevolgen, terwijl ik weet dat mijn moeder mee leest, is dat ik het projecteer op de relatie met mijn eigen dochter. En dan voelt het opeens heel anders. Dan past dat schuldgevoel helemaal niet meer. Als ik een kijkje zou kunnen nemen in dat koppie, zou ik daar ontzettend dankbaar voor zijn. Zelfs al brak ze me tot op het bot toe af. Met feedback krijg je toch de meeste kans het goed te doen of in ieder geval een kans op een poging in de goede richting. En dat wil niet zeggen dat ik het beter zou doen als ik deed wat mijn dochter van me wilde, maar ik zou in ieder geval een idee hebben of mijn goedbedoelde pogingen ook hun uitwerking hebben. Snap je het nog? Haar geven wat ze nodig heeft, is vaak totaal wat anders dan wat ze denkt te willen. En dan merk ik toch, ondanks tegengas, dat ze rustiger wordt door mijn grenzen. Kinderen hebben grenzen nodig. En ja, het valt niet altijd mee ze die te geven. Helemaal als je zelf bang of bekaf bent. Moeder zijn is de mooiste en zwaarste baan die er is.

Nadat ik ben geboren, verloor mijn moeder teveel bloed en ging ze met de ambulance naar het ziekenhuis. Na allebei mijn bevallingen verloor ik teveel bloed en ging ik naar de O.K. Ik zou denken dat die paar uurtjes geen verschil zouden moeten maken in de hechting. Papa was bij mij en bij hen. Maar toch, ik heb wel een hechtingsstoornis. En ik ben zo bang dat de hechting met mijn dochter ook niet zo is als hij zou moeten zijn. Ik doe er alles aan, maar eigenlijk kan ik niet meer zijn dan een liefhebbende, grenzen stellende mama. En als ooit blijkt dat mijn prachtige meisje niet het gevoelsleven heeft wat ik haar zou wensen, zou ik meer waarde hechten aan het weten wat er echt in haar om gaat, dan de illusie dat ik haar naar voldoening heb grootgebracht. En met die gedachte schrijf ik toch mijn blogs. Wetende dat ik mijn mama soms pijn doe, omdat dat nou eenmaal is wat mama’s voelen. En hoe ik ook mijn best doe, ik zou het niet kunnen voorkomen. Echte mama’s voelen met je mee, of je nou ideaal gehecht bent of niet. Een verkeerde hechting is een samenloop van omstandigheden en geen kwestie van onwil. Daarnaast kan de opvoeding best knap beroerd uitpakken. Maar ik denk toch dat er in de basis altijd goede wil in een mens zit. Wat het leven daarmee doet is een heel ander verhaal.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.