Dit jaar vier ik niet dat ik ouder ben, maar dat ik beslissingen kan maken

Op 24 maart werd ik 23 jaar oud. Die dag viel middenin mijn tentamens, dus écht feesten zat er niet in. Ik zat doodleuk te studeren in de Universiteitsbibliotheek. Vrienden vonden het jammer dat ik de dag zo moest doorbrengen, maar ik zou 1 – die dag gezellig met mijn ouders uit eten én 2 – zou ik later een enorm knalfeest geven om de schade in te halen. Ik maakte een kek facebookevenementje aan, nodigde half studerend Nijmegen uit en was alvast aan het nadenken over de muziek. Ondertussen zat ik middenin mijn tentamens. Mijn favoriete nummer tijdens het samenvatten was ‘Everything Now’ van Arcade Fire.

En dit nummer veranderde het jarig zijn voor mij. Iets waar ik altijd last van heb, is dat ik altijd veel te veel wil doen en het liefst zo snel mogelijk. Dat is precies waar dit lied over gaat. Tijdens mijn tentamenperiode wilde ik niet alleen studeren, maar ook sporten, een biertje doen met vrienden en overwoog ik serieus om volgend jaar weer eens een bestuursjaar te doen. Middenin mijn tentamens stond ook een weekendje Paaspop gepland. Dit kon ik toch gewoon allemaal?

Jazeker! Als ik zin had in een financiële aderlating, slaapgebrek en veel regelstress kon het natuurlijk allemaal prima. Maar naarmate mijn supermooie knalfeest dichterbij kwam, sloegen de stress en vermoeidheid toe. En ik maar denken dat het beter met mij ging. Tussen het leren door stortte ik in en zat ik opeens te huilen in de Universiteitsbibliotheek. En na een uitvoerig telefoongesprek met moeders besloot ik daarna om zelf de knopen door te hakken.

Ik ga geen bestuursjaar doen. Ik ga geen groot knalfeest geven voor mijn verjaardag. Ik wil niet een feest willen geven omdat ik denk dat dat moet, omdat mijn vrienden mij anders zielig vinden of omdat ik op social media wil laten zien hoe populair ik ben met mijn feestjes. Dat is niet waar een jaartje ouder worden om draait, dus ik besloot om de boel af te blazen. In een ‘kleiner’ feestje had ik ook geen zin, want dan had ik moeten piekeren over wie ik wel en uit zou moeten nodigen en was ik alsnog aan het organiseren geslagen. Mijn moeder vroeg mij wat ik wilde hebben voor mijn verjaardag, mijn antwoord was “Tijd.” Dat cadeau heb ik mijzelf nu gegeven, door geen feest te geven.

Dit jaar vier ik een ander feestje; het feestje van mijn eigen beslissingsvermogen. Het feestje dat er lasten van mijn schouders af zijn gevallen, omdat ik zélf knopen door durfde te hakken. Dat grote knalfeest? Dat komt misschien nog wel, ooit. Maar tot nu toe ben ik ook al blij als ik met vrienden een biertje kan drinken in de kroeg.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.