Man loopt weg vrouw huilt daarom

Verlatingstrauma: verlaat me (niet)

Een tijdje terug benoemde mijn therapeute dat ‘verlating een rode lijn vormt in mijn leven’, met als toevoeging dat het al bij mijn geboorte is begonnen – daar schreef ik in een eerdere blog kort over. Ze noemt het zelfs

Ik ontrafel de chaos

Ik ontrafel de chaos

Ik schuif het schrijven van deze blog al een tijdje voor mij uit. Er zijn een paar redenen waarom ik het moeilijk vind. Ik weet niet precies hoe ik het zo moet schrijven dat het een duidelijk verhaal wordt. En ik

Verleden in het heden

Verleden in het heden

Wat doe je als vroeger zich herhaalt en spreken verboden wordt? Wat doe je als het heden op het verleden begint te lijken? Wat doe je als je doods- en doodsbang bent om niet geloofd te worden? Wat doe je

Ik heb geen trauma, wel een nieuw nachtlampje

Ik heb geen trauma, wel een nieuw nachtlampje

Zoals ik in mijn eerdere blogs schreef, heb ik – durf ik dit zwart op wit te zetten zonder het te ontkrachten? – een dissociatieve stoornis. Een dissociatieve stoornis komt voort uit trauma, dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) en dissociatieve identiteitsstoornis niet

Ik ben slechts deel van het geheel

Ik ben slechts deel van het geheel

In mijn vorige blog maakte ik onderscheid tussen twee soorten dissociatie; de dissociatie van alledag, waar ik in die blog over schreef en de dissociatie die te maken heeft met de ‘delen’ (ook wel alters genoemd, maar daarover later meer).

Kunst is krachtig

Kunst is krachtig

Vroeger dachten ze vaak dat ik borderline en ADHD had. Daar zit veel in. Ik ‘voldoe’ aan de 9 vinkjes van de kenmerken van borderline. Qua ADHD; ik vergeet veel, ik ben een chaoot en mijn hoofd voelt op alle

Dissociatie: een nieuwe diagnose

Dissociatie: een nieuwe diagnose

Een paar jaar geleden besloot ik tóch maar weer in therapie te gaan, maar ik wist het heel zeker: dit zou echt de laatste keer zijn. Het was immers alleen nog maar een kwestie van ‘even de eindjes aan elkaar

Mijn eerste blog! spannend…

Mijn eerste blog! Spannend…

Goh, begin je een blog over iets wat je ontzettend eng vindt. Iets met uit je comfortzone stappen. Al is typen nog altijd lekker veilig. Niemand hoeft te weten wie er achter deze tekst leeft. Voor jullie ben ik Epione.

Duizend stukjes

Duizend stukjes

Ik ben bang. Bang voor iedereen, bang voor alles. Ik zet een masker op als ik mijn deur uitstap. Niemand ziet mijn tranen, niemand voelt mijn pijn. Ik lach, en ik doe alsof. Ik voel me verscheurd. Uit elkaar gevallen.

monitoring beehives bees

Hokjes en muren

Paradox: Contact willen hebben, maar kom vooral niet dichtbij. De hoeveelheid triggers bij hechting zijn mij te groot. Toch wil ik zo graag binden. Maar ik wil ook afstoten. Een zwart-witte strijd is het. ‘Gelukkig heb ik jullie’; hoor ik

Talent voor eenzaamheid

Talent voor eenzaamheid

Een talent voor eenzaamheid, vertelt Adriaan van Dis aan de correspondent. Ik trok toevallig gelijktijdig intern dezelfde conclusie terwijl ik mijn dagelijkse correspondent mail las. Vorig jaar, toen ik wel heel benieuwd was naar de dissociatieve identiteits stoornis, kwam ik

Wij willen spreken

Wij willen spreken

Het lukt me niet om dit te posten. Niet met een hashtag met daarachter de naam van hetgeen waar ik last van heb. Een hashtag voor mijn stoornis klopt niet. Ik vind de classificaties al moeilijk, ik wil DIS niet maken