Blogs over dissociatieve identiteitsstoornis (DIS)

Kussengevecht

Er is veel onrust ‘s nachts. Niet in slaap willen of kunnen vallen. Waken. Extreme schrikreacties bij elke beweging van mijn partner. Herbelevingen. Nachtmerries. Daarnaast zijn er delen die tijd claimen ‘s nachts en actief in de weer zijn. Douchen, gedichten schrijven, behandelaar mailen, online aankopen doen. ‘t Zijn maar enkele voorbeelden van waar we ‘s nachts druk mee zijn. Omdat het slaapgebrek me erg opbreekt overdag bespreek ik het in de eerstvolgende sessie met […]

Verder lezen

Regie en eigen keuzes

Laatst hadden we het met onze hoofdbehandelaar over eigen regie en keuzes maken in het dagelijks leven. Over autonomie dus. Ze vroeg: “Wat doe je op je brood, jam of kaas?” Nou ja, wij nemen eigenlijk geen van beide, maar het ging om het principe dat je zelfs aangaande zaken die heel gewoon lijken een keuze hebt. Het begint voor ons al in de ochtend. Kiezen we voor opstaan of blijven liggen? Kiezen we voor […]

Verder lezen

Een beetje tegenwind

Hoe hard ik ook fiets, welke richting ik ook heen ga, ik heb altijd tegenwind. Letterlijk en soms figuurlijk. Hoe ik dat bedoel? Nou, op de fiets is dat vrij makkelijk uit te leggen. Ik fiets altijd de verkeerde kant op en ik moet altijd op de verkeerde plekken zijn. Dan krijg je dat: tegenwind. Figuurlijk is dat wat moeilijker uit te leggen. Ik ga het toch proberen uit te leggen. Hou je vast, want […]

Verder lezen

Jarig

Ergens in de afgelopen weken was onze verjaardag. Die naderende datum zorgde voor veel onrust in ons hoofd. Voorheen leidde mijn verjaardag vaak al tot een crisis, zonder dat ik besefte hoe die er was gekomen. Maar nu we intern meer contact met elkaar krijgen, krijg ik meer van de onrust mee. Ergens in de afgelopen weken bevond ik me dus ook ineens weer op een crisisafdeling. Na deze opname sprak ik met mijn behandelaar […]

Verder lezen

Donkere kamers in mijn hart

Er zijn kamers in mijn hart waarvan ik de deuren het liefst op slot houd en de sleutels weggooi. Dit omdat dat wat er in die kamers bewaard wordt te verschrikkelijk is om te laten zien. Laat staan om er over te praten. Het zijn geen meubels of schilderijen die in die kamers opgeslagen zijn. Het zijn herinneringen uit mijn jeugd. En kindsdelen die deze herinneringen dragen. Eerst zaten er ook muren om deze kamers […]

Verder lezen

Van woordenbrij tot blog

Ik wil schrijven omdat schrijven mijn medicijn is. Maar waar moet ik beginnen? In mijn hoofd is het een chaos aan woorden. Een woordenbrij. Ik wil schrijven over mijn gevoel. Maar help, het is ook nog eens een gevoelsbrij. Oké, dit woord bestaat niet. Het is een mix van boosheid, angst, verdriet, eenzaamheid die zorgt voor een cocktail aan gevoelens. Dat klinkt beter…. Ik wil schrijven omdat dit de verbindingslijn met het leven is. Ik […]

Verder lezen

Oorlog in mijn hoofd

Ik heb geen oorlog meegemaakt, maar soms voelt het wel zo. Mijn eigen innerlijke persoonlijke oorlog. Tussen mij en alles in mijn hoofd en de wereld. Af en toe sneuvelt er een gedachte door een schot van mijn gevoel. Ik vertelde een vriendin van mij dat alles in mijn hoofd als een persoonlijke innerlijke oorlog voelt. Ik heb niet gezegd dat het echt een oorlog ís, maar ze werd toch boos op mij. Ze vond […]

Verder lezen

Hoe kon het zo fout gaan?

Hoe kon het zo snel zo fout gaan? Inmiddels, enkele dagen later heb ik daar antwoord op. Dit jaar word ik 29 jaar oud. Niemand, inclusief mijzelf, had verwacht dat ik dat ging halen. Het is nog steeds spannend, want ga ik dat wel halen? Ik was twaalf jaar oud toen ik voor het eerst in aanraking kwam met de ggz. Eerst op school bij een maatschappelijk werker. Daarna kwam ik vrij snel bij een […]

Verder lezen

Alsof de wereld ophoudt met bestaan

Na morgen heeft mijn hoofdbehandelaar drie weken vakantie. Dit gegeven, bovenop nieuwe traumaherinneringen die bovenkomen, zorgt voor veel onrust en spanning. Eigenlijk gaat het al een week niet super goed. Ik ben erg moe, heb herbelevingen, drang tot automutilatie en gedachten aan suïcide. En ja, mijn hormonen doen ook nog eens een schepje erbovenop. Dat staat zelfs in mijn behandelplan, dus weet ik dat het nu even extra ingewikkeld is. Het is uitzien naar het moment […]

Verder lezen

Wanneer wachten lang duurt

In januari besloot ik voorzichtig te onderzoeken of er überhaupt mogelijkheden waren om een nieuwe therapeut te vinden – ik was bang dat het met aanmeldstops en alle andere ellende in de ggz nogal moeilijk zou zijn om een vrijgevestigde therapeut te vinden met én ervaring met dissociatieve stoornissen én plek op de wachtlijst.  In februari besloot ik toch maar in het diepe te springen en vertelde ik mijn toenmalige therapeut dat ik bij haar […]

Verder lezen

Erkenning

Voor iedereen die nooit gerechtigheid zal krijgen. Voor iedereen die geen erkenning kreeg. Voor diegene die bang is om te spreken, of het zwijgen wordt opgelegd. Deze blog is voor jou.  Vandaag keek ik de documentaire Athlete A op Netflix. De documentaire gaat over een groot misbruikschandaal in de Amerikaanse turnwereld. Meerdere slachtoffers komen aan het woord. De documentaire eindigt met de veroordeling van de dader en spreekrecht in de rechtzaal. Wat volgt, is een […]

Verder lezen

Mondkapjesstress

Toen er in verband met de coronacrisis berichten kwamen over het verplichte mondkapje in het OV, veroorzaakte dat veel spanning in mijn binnenwereld. Het riep weerstand op, angst, boosheid, verdriet en schaamte. Want dan val je op en dat is nu net wat we niet willen. Onzichtbaar zijn is het veiligst. Dat in de bus iedereen zo’n kapje draagt, was geen helpende gedachte. Ook werd ik geconfronteerd met het feit dat ik geen rijbewijs heb en […]

Verder lezen

Veilig in het hier en nu

Sinds een paar weken hangt er bij mij thuis een briefje in de woonkamer met de volgende woorden: Veilig, Hier en Nu, 2020, Volwassen, Mooi. Wel in het Fries, want dat is mijn moedertaal. De taal die de jongere delen in mij het beste kunnen begrijpen en lezen. Doordat ik steeds minder goed kan overleven, kom ik steeds dichter bij de jongere delen. Delen voor wie mijn huis onveilig voelt, waardoor er momenten zijn dat […]

Verder lezen

Verlangen naar een moeder 2.0

Er zijn van die dagen dat we verlangen naar een moeder. Vandaag is zo’n dag. ‘Dan ga je toch gewoon bij haar op bezoek?’ zou je denken, maar zo eenvoudig is dat niet. Het probleem is namelijk dat ze mij en mijn binnenwereld niet kan geven wat we zo nodig hebben. Ze kan niet die bevestiging, troost en veiligheid geven waar we zo ontzettend naar verlangen. Dat is ook mede de reden waarom alles in mij […]

Verder lezen

Aanraking is uit mijn leven verdwenen

Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst ben aangeraakt. Als ik heel hard nadenk en mijn agenda erbij pak, kan ik reconstrueren wanneer dit was. Op 15 maart begonnen de coronamaatregelen. Op 17 maart werkte mijn haptotherapeut nog met aanraking en ben ik voor het laatst echt vastgehouden. Op 6 en 11 april sprak ik af met een vriendin en hebben we elkaar na overleg toch maar een grote knuffel gegeven. […]

Verder lezen

Op de vlucht

Lieve vluchter in mij, Tot vijf dagen geleden had ik nog nooit van je gehoord. Ik wist wel van je bestaan, maar toch kende ik je onvoldoende en wist ik niet waar je je nu daadwerkelijk bevond. We leerden elkaar bij toeval kennen, onverwachts en niet gepland; je had een plan gemaakt zonder mij hierin mee te nemen. En binnen enkele uren was je plan gesmeed en tot uitvoer gebracht. Je liet mij pas weer […]

Verder lezen