Dissociatie: een nieuwe diagnose

Een paar jaar geleden besloot ik tóch maar weer in therapie te gaan, maar ik wist het heel zeker: dit zou echt de laatste keer zijn. Het was immers alleen nog maar een kwestie van ‘even de eindjes aan elkaar knopen’. Toch?

Inmiddels zijn we een paar jaar verder en begin ik binnenkort bij een nieuwe therapeut, alweer. Het aan elkaar knopen van eindjes is uitgelopen op een lang traject (wat ook nog wel even gaat duren) en een nieuwe diagnose. De nieuwe diagnose had ik niet zien aankomen; na behandelingen voor een eetstoornis, depressie en persoonlijkheidsstoornis, dacht ik alles wel te weten over mezelf. Boy, was I wrong! Ik heb nooit zoveel waarde gehecht aan diagnose, maar aan deze heb ik toch een tijd moeten wennen: een dissociatieve stoornis. Ik wist wel wat dissociatie was, maar ik had er zelf geen last van. Dissociatie was voor mij iets wat hoorde bij mensen met PTSS en trauma’s, ik had het wel gezien bij groepsgenoten in therapie en bij mensen die ik kende via het therapiewereldje. Het duurde lang voordat ik het heel voorzichtig begon te geloven en uiteindelijk daagde mijn toenmalige therapeut me uit. Ze zei: “Je bent hartstikke intelligent, je vraagt steeds wat er nou met je aan de hand is, maar ik denk dat je het stiekem wel weet”.

Het is inmiddels alweer bijna een jaar geleden dat ik mijn therapeut schoorvoetend vertelde dat ik tot de conclusie ‘dissociatieve stoornis NAO’* was gekomen, maar ik worstel er nog steeds mee, ondanks haar volmondige bevestiging. Ik vind het dan ook erg spannend om er hier over te schrijven, want wat als ik straks ontdek dat ik dit helemaal niet heb? Dat ik tóch alles verzonnen heb, een faker ben, dat zou wel heel gênant zijn, toch? Het afgelopen jaar heb ik gezocht naar verhalen van lotgenoten en ik vond vrijwel niets. Ik vind het moeilijk om mezelf te herkennen in verhalen over DIS (dissociatieve identiteitsstoornis) omdat ik geen last heb van een aantal klachten die cruciaal zijn voor die diagnose (zoals bijvoorbeeld amnesie). Wie weet kan ik op deze manier iets meer openheid geven over deze diagnose, al is de NAO-categorie natuurlijk een erg breed gebied.

Door een grote hoeveelheid pech (een plotseling zieke therapeut en erg lange wachtlijsten) heeft het even geduurd, maar volgende week begin ik bij een Nieuwe Therapeut. Wordt dit dan de laatste? Ik geloof dat ik niet meer in dat soort termen wil denken: al komen er nog 10 therapeuten, ik werk aan mezelf en daar doe ik het voor. Ik begin bij een therapeut die gespecialiseerd is in de behandeling van dissociatieve stoornissen en ik vind het erg spannend. Ik snap zo ontzettend weinig van deze diagnose, van mezelf, van alles wat er de afgelopen jaren is gaan wiebelen in mijn hoofd. Kan deze therapeut me daarbij gaan helpen? Of zal ze direct zien dat ik dit helemaal niet heb?

De afgelopen weken zijn er veel twijfels bijgekomen. Wil deze therapeut mij wel in behandeling nemen? Is het nog wel de moeite waard? Moet ik niet gewoon dit niveau van functioneren accepteren? Is wat ik heb wel dissociatie? Ik kán deze problematiek niet hebben, want ik heb geen “echte” trauma’s! Ik denk dat veel mensen deze gedachtegang misschien wel herkennen. Onhandig eigenlijk, dat het na al die jaren nog steeds zo moeilijk is om mezelf (en mijn problematiek) serieus te nemen… Ik hoop hier meer te kunnen gaan schrijven over deze problematiek en mijn ervaringen. Ik vind het lastig inschatten wat relevant/interessant is, dus als je dit leest en iets bedenkt of ergens benieuwd naar bent – laat het me vooral weten!

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!

 

  • DSNAO is de diagnose uit de DSM-IV, ik weet niet hoe het heet in de Nederlandstalige DSM-V. In het Engelse DSM-V heet het OSDD: otherwise specified dissociative disorder.