Dieptepunt of omslagpunt?

Let op! In deze blog wordt gesproken over zelfbeschadiging. Mocht je naar aanleiding van deze blog behoefte hebben aan een gesprek, kun je terecht bij MIND Korrelatie of Sensoor

Ik hoop dat ik mijn dieptepunt bereikt heb. Dat de gebeurtenissen van de afgelopen weken straks een omslagpunt blijken te zijn. Ik hoop dat ik nu eindelijk echt eerlijk tegen mezelf kan zijn en durf te erkennen wat er diep van binnen leeft. Maar zelfs bij de psycholoog durfde ik de woorden die ik naar mezelf schreeuwde niet te herhalen. Durf ik het dan wel echt toe te geven? Misschien als ik het hier opschrijf…

Ik haat mezelf

Niet altijd en niet altijd even erg, maar hier komt het wel op neer. Mijn venijnige, veeleisende, veroordelende kant haat de rest van mij. Omdat het zwak is, lui, niets kan en nooit iets goed genoeg doet. Het grootste gedeelte van de dag laat die venijnige kant van zich horen door zacht gefluisterde verwensingen, die ik snel weer van me afschud, maar die ik nooit, nooit heb tegengesproken. Ik heb ook nooit geleerd om er lieve opmerkingen tegenover te zetten. En nu wordt het soms te groot voor me, nu is de haat gegroeid tot iets dat uit mijn voegen barst.

Het allerergste is nog dat ik het niet alleen naar mezelf toe richt, maar ook naar mijn vriend. Mijn zelfhaat, mijn onzekerheid, mijn angst voor verlating. Zodra ik me gekwetst of onzeker voel ga ik in de tegenaanval en neemt boosheid het over. Automatisch, om de verdrietige gevoelens maar te vermijden.

Er hoeft niet altijd een logische aanleiding te zijn. Ik denk dat er in elke relatie bepaalde momenten voorkomen waarop het even minder gaat. Het verschil zit ‘m in hoe je ermee omgaat. De afgelopen weken kon ik er niet goed mee om gaan en groeide de onzekerheid. De zelfhaat en boosheid groeiden mee. Tot er iets gebeurde waardoor de voegen barstten en ik geen ruimte meer had voor alle gevoelens en emoties die door mijn lichaam raasden. Ik heb mezelf geschopt en geslagen en toegeschreeuwd tot ik schor was:

“Kutkind, ga dood! Kutkind, ga dood! Kutkind, ga dood!”

Zo. Nu is het er echt uit. Een deel van mij haat me en wil al mijn ‘slechte’ en ‘zwakke’ kanten weg hebben. Dat krijg je niet voor elkaar door het lief te vragen, dat lukt alleen maar door keihard te pesten. Ik beuk op mezelf in en geloof diep van binnen ook nog dat het de efficiëntste manier is om mezelf te verbeteren. Omdat ik moet verbeteren, moet veranderen. Omdat ik nooit goed genoeg ben.

Ik geloof dat ik mijn dieptepunt heb bereikt. Het is niet langer mogelijk om tegenover mezelf te doen alsof er niets aan de hand is. Ik ben zelf mijn ergste vijand. Ik ben de enige die me onderuit haalt.

Hopelijk blijkt dit een omslagpunt te zijn. Ik wil leren om mijn eigen vriend te zijn en ik ga vandaag beginnen:

“Ik ben goed genoeg.
Ik ben goed genoeg.
Ik ben goed genoeg.

3 Comments

  1. Wat heb je dat beeldend opgeschreven. Ik hoop onwijs voor je dat jouw dieptepunt tegelijkertijd een omslagpunt kan zijn. Je bent in ieder geval goed begonnen. “Je bent goed genoeg, je bent goed genoeg, je bent goed genoeg” Echt waar! 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.