Mijn diepste verlangen is onrealistisch

Ik begin langzaam maar zeker te beseffen dat geen enkele therapie of hulpverlener mij zal kunnen bieden wat ik zoek. Niemand gaat de kern van mijn probleem behandelen op de manier zoals ik dat verlang, want er zit een enorme kloof tussen wat ik wil en wat mogelijk is. Mijn diepste verlangen is onrealistisch.

Mijn ideale wereld

Aandacht en steun

Ik verlang hevig naar iemand die er altijd voor me is, naar me luistert, mij serieus neemt, mij aandacht en bescherming geeft, emotionele en praktische steun biedt en mij onvoorwaardelijk accepteert. Een persoon bij wie ik zo vaak als ik wil op schoot kan kruipen, veilig in zijn of haar beschermende, liefdevolle armen. Iemand die me bij de hand neemt en me door het leven leidt. Iemand die me soms eventjes voorzichtig loslaat en mij vanaf een veilig afstandje aanmoedigt en te hulp schiet als het me even niet alleen lukt. Een stevig vangnet dat mij nooit laat vallen. Een persoon die altijd dichtbij blijft en mij telkens opnieuw een veilige hand aanreikt. Iemand die mij liefde geeft vanuit de rol van een ouder. Liefde wat een gelijke, zoals zoals een partner of goede vriend, onmogelijk kan bieden. Iemand op wie ik altijd kan rekenen, ook in goede tijden. Altijd, elke dag. Iemand bij wie ik niet de drang heb om mezelf zwak en hulpeloos te blijven opstellen vanwege de angst dat ik de zorg en aandacht anders zal verliezen.

Zekerheid

Ik wil er volledig op kunnen vertrouwen dat ik dit nooit meer zal verliezen. Geen reden hebben om hier bang voor te zijn. Ik wil de zekerheid hebben dat die persoon mij nooit in de steek zal laten, mij nooit zat zal worden, het nooit te druk zal hebben om er voor mij te kunnen zijn, dat hem of haar nooit iets ergs zal overkomen, nooit ziek wordt, niet eens een griepje krijgt, nooit gewond raakt, nooit emotioneel zal instorten, altijd sterk genoeg zal blijven om er voor me te zijn en nooit dood zal gaan. Al mijn angsten zullen dan als sneeuw voor de zon verdwijnen. Het maakt dan niet meer uit als dingen verkeerd gaan in mijn leven. Ik kan immers altijd terugkeren naar die onverwoestbare veilige haven waar alleen maar goeds bestaat en altijd zal blijven bestaan.

De realiteit

Onrealistisch verlangen

Ik verlang hevig naar iets wat niet bestaat. Zoekende naar het onmogelijke. Ik voel me teleurgesteld, verdrietig, eenzaam, hulpeloos, somber en boos omdat ik het maar niet kan vinden. En omdat ik weet dat dit ook nooit gaat gebeuren. Er is geen enkele therapie die mij kan geven wat ik zo hard nodig heb. Geen enkele hulpverlener of persoon daarbuiten kan mij datgene bieden waar ik zo naar verlang. En al zou iemand mij dit allemaal kunnen en willen bieden, dan zal het toch nooit genoeg zijn. Ik ben een bodemloze put. Er zit een gat in mij wat nooit kan worden opgevuld, al stop je er onmogelijk veel aandacht, zorg en liefde in. Niets of niemand zal ooit mijn oneindig grote behoefte aan aandacht kunnen bevredigen.

Wat wel en niet mogelijk is

Wat een hulpverlener kan doen, is mij een naald en draad aanbieden en mij leren hoe ik zélf mijn wonden kan hechten. Een wond kan daardoor dichtgroeien en een litteken worden, maar een litteken zal altijd een litteken blijven. Een hulpverlener kan mij aanwijzen waar ik zélf de gebroken stukjes kan zoeken, om mij vervolgens lijm aan te bieden en mij te leren hoe ik zélf de stukjes weer aan elkaar kan lijmen. Een gebroken vaas kan daardoor weer een vaas worden, maar de barsten zullen altijd barsten blijven. Een ziel die ooit ernstig beschadigd is geraakt zal nooit meer een zuiver geheel worden. Zelfs de liefste mensen op aarde, de meest kundige en betrokken hulpverleners en de best bewezen therapievormen kunnen niet werkelijk helen wat gebroken is. De breuklijnen zullen nooit verdwijnen en zullen altijd kwetsbaar blijven. Maar dat betekent vast niet dat het nooit beter kan gaan. Met goede hulp kan ik misschien wél het vermogen ontwikkelen om deze kwetsbaarheden te hanteren en accepteren. Dat zou haalbaar moeten zijn. Maar werkelijke genezing is onmogelijk en mijn diepste verlangen zal altijd onbevredigd blijven. Welkom in de realiteit.

15 Comments

  1. victoria

    Pijnlijk herkenbaar..

    En tegelijkertijd ben ik nu aan het oefenen minder afhankelijk te zijn van mijn therapeute.
    En meer zelf de regie te nemen..

    Maar dat mij losmaken, dat is ook weer ‘eng.’

  2. mooi en herkenbaar. wat mij gaandeweg helpt is het besef- hoe tegenstrijding en ongewilt ook- dat ik niet hoef te zoeken naar een invulling van dat verlangen. Dat dat verlangen nooit echt opgevult zal worden. En dat ik slechts kan leren leven met de frustratie dat het nooit vervult zal worden. en dat zal me, hopelijk, dan juist een beetje gaan vullen. liefs!

  3. heeft een van jullie hier ook wel eens last van na een therapiesessie?:
    dat dan de leegte ineens heel voelbaar wordt. of dat je (onbewust) boos bent op een reactie van de therapeut? Ik kan enorm verdrietig/ in de war zijn. waarom weet ik dan (nu) ook niet heel goed. wat wel eens is genoemd is ‘moeilijk vinden om niet begrepen te worden’. Ik wil zo graag alles vertellen, maar ik wil ook zo graag dat het dan allemaal goed is… ik durf dan meestal ook niet heel vrijuit te spreken. ik wil wel, maar er is simpelweg teveel schaamte of angst. herkent iemand dit?
    tips? ik twijfel soms of ik er maar beter helemaal mee moet stoppen- de relatie roept zoveel op…

    https://dsmmeisjes.nl/ik-mis-mijn-therapeut/

    1. Ja ook dat herken ik wel,

      Maar op het laatst schrijf je: de relatie roept zoveel op en daardoor overweeg ik te stoppen en ook dat ken ik, maar juist het feit dat de relatie veel oproept heeft mij veel geleerd doordat het ook bespreekbaar is wat er in het contact gebeurd.

      Dus ik zou je echt willen aanraden om het ondanks alle moeilijke dingen die de relatie oproept het toch nog te blijven proberen, want het contact met een goede therapeut kan je ook veel opleveren.

      Heel veel sterkte.♡

      1. Dankje! Inmiddels voel ik mij rustiger. Ik bleef twee dagen lang rondjes draaien in een soort angst waarbij ik jiet wist welke emotie of oorzaak er precies was. Uiteindelijk heb ik mijn therapeut hevraagt of hij me even kon bellen. Heel eng om te vragen maar hadbt echt behoorlijk moeilijk.
        De oplossing was toch simpel… Hij legde uit dat doordat ik vroeger nooit getroost ben, ik ook niet weet hoe en dat ik mijzelf kan troosten.
        En dat de angsten misschien wel n reden hebben maar dat ik er niet helemaal in hoef te gaan.
        Maargoed, eigenlijk heeft hij me getroost en die ervaring Is erg waardevol. Nu wil ik dat meer voor mezelf leren.
        Liefs!

  4. Dankje! Inmiddels voel ik mij rustiger. Ik bleef twee dagen lang rondjes draaien in een soort angst waarbij ik jiet wist welke emotie of oorzaak er precies was. Uiteindelijk heb ik mijn therapeut hevraagt of hij me even kon bellen. Heel eng om te vragen maar hadbt echt behoorlijk moeilijk.
    De oplossing was toch simpel… Hij legde uit dat doordat ik vroeger nooit getroost ben, ik ook niet weet hoe en dat ik mijzelf kan troosten.
    En dat de angsten misschien wel n reden hebben maar dat ik er niet helemaal in hoef te gaan.
    Maargoed, eigenlijk heeft hij me getroost en die ervaring Is erg waardevol. Nu wil ik dat meer voor mezelf leren.
    Liefs!

  5. Carla

    wow na t lezen hiervan ben ik stil…. Woord voor woord had ik het geschreven willen hebben. Ik wilde eigenlijk “kunnen” schrijven maar ik had het nooit zo goed verwoord kunnen hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.