Depressief?

Afgelopen winter heb ik een monsterdepressie gehad. Zo’n alles verzwelgende somberheid met talloze angstaanvallen dat ik eigenlijk niet meer wilde leven. Of in ieder geval niet meer zo wilde leven. Het moest stoppen. Nu.

We zijn een paar maanden verder en volgens mij durf ik te zeggen dat de depressie weg is. De angst nog niet helemaal, maar het is nu goed te behappen. Dankzij nieuwe medicijnen, hard werken en gewoon ook tijd. Maar dat betekent niet dat ik alles weer kan wat ik bijvoorbeeld een jaar geleden deed.

Constant ligt de somberheid weer op de loer

Als ik te veel doe, ga ik weer. Soms is het gewoon druk. Dansen, vrijwilligerswerk, oppassen, even bij mijn ouders langs, thee drinken in de stad met iemand die ik alweer te lang niet heb gezien. Allemaal leuke dingen, maar het kost allemaal energie. En dan heb ik het nog niet over de afspraken met de psycholoog, de coach en de fysiotherapeut.

Vorige week bestond mijn leven uit dansen. Samen met twee vriendinnen had ik ergens in januari het grandioze idee om onze demonen in dans te vatten. Fantastisch, geweldig, de opvoering leverde enorm veel goede reacties op. Maar ondertussen heb ik wel in een week zo’n 20 uur in de dansstudio gestaan. Dus ben ik moe. Zo moe dat ik eigenlijk alleen maar wil slapen.

Ergens gaan er alarmbellen af

Ik wil mijn bed niet uit. Stiekem ben ik weer wat aan het rommelen met eten, hoewel rommelen: ik hou het ergens nog op gezonder eten dan ik dacht om die kilo’s die ik er met vreetbuien aangegeten heb er weer af te krijgen. Als ik om me heen kijk, zie ik een redelijke bende.

Maar ik voel me niet depressief, niet heel veel angstiger. Ik ben geloof ik alleen maar moe. Denk ik. Hoop ik. Ik wil niet weer depressief voelen, ik mag niet meer depressief worden. Niet nu. Niet in de zomer. Niet nu het mooi weer is. Niet nu ik gewoon in een rokje met een shirtje naar buiten kan en van het zonnetje kan genieten.

Toch lig ik vooral in bed of hang op de bank

Ik ga dansen, spreek wat af met vrienden, pas op, kook, eet, maar ik wil eigenlijk in bed zijn en verdwijnen. Niet meer nadenken. Niet meer voelen. Laat me maar even, laat me slapen. Ik word wel weer wakker als ik daar zin in heb.

Lees ook:

  • Open over mijn depressie

    Ik ben iemand die openlijk uitkomt voor het feit dat ik een depressie heb. Ik zou niet weten waarom dat raar zou zijn. Aan ziek zijn kun je niks doen, dus waarom zou je je moeten schamen dat je iets…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer