Depressief, lesbisch meisje

Gister was het World Mental Health Day, vandaag is het Nationale Coming Out Dag en ook nog eens WereldMeisjesdag. Helemaal mijn week dus. Ik ben namelijk een depressief, lesbisch meisje.

Vandaag moest ik weer denken aan mijn coming-out en dan vooral aan de momenten ervoor. De tijd dat niemand het wist, alleen ikzelf. De momenten dat er geen ontkennen meer aan was: het maakte me doodsbenauwd. Het pompen van mijn bloed door mijn aderen, het niet durven kijken in de spiegel, de versnelling van mijn ademhaling. Het verstikkende gevoel ‘niet normaal’ te zijn.

Om het zelf te kunnen accepteren begon ik met schrijven. Schrijven over alles wat mijn lesbisch-zijn symboliseerde. De gevoelens, de gedachten en de roze bril die ik op had wanneer ik naar mijn docente Nederlands keek.

En toen was er ineens een manuscript af, waarvan een uitgever zo gek was het uit te geven in boekvorm. Tja, toen werd de link al gauw gelegd: ‘Hé Shawney, dit boek gaat over jou toch?’ En voilà: ik was uit de kast gevallen. Toegeven dat ik op vrouwen viel,m (en nog steeds val, trouwens) vond ik spannend. Op sommige momenten zelfs eng. Hoe zouden mensen reageren? Zouden anderen mij nog accepteren? Zou ikzelf dit stukje van mij ooit 100% accepteren?

Nu kan het mij niks meer schelen, want het is wie ik ben. Het hoort bij mij, het maakt mij, mij. Ik heb het geaccepteerd, ben er zelfs tevreden mee. Niemand heeft mij laten vallen en de reacties waren louter positief. Al die energievretende angst…het was niet nodig geweest.

En het stomme is: eigenlijk, als ik het zo benoem, voelde het toen net als nu met mijn depressie. Er zijn dagen dat ik mijzelf niet in de spiegel durf aan te kijken. Dan ga ik schrijven. Schrijven over wat ik voel, wat mij bang maakt en over de dingen die mij soms heel even gelukkig kunnen maken. Gewoon om alles in mijn hoofd een klein beetje op een rijtje te krijgen. Vervolgens praat ik er zelfs weleens over met mijn moeder of vrienden. Ik vind het doodeng. En dan kunnen al diezelfde gedachtes als bij mijn coming-out naar boven komen: krijgen mensen nu een ander beeld van mij? Ik ben al bang voor wat ík ervan vind, wat zullen anderen dan wel niet denken? Zullen ze het wel begrijpen? En zullen ze ook mijn minder gelukkige kant accepteren? Ben ik als depressief meisje, nog net zo welkom? Het is weer datzelfde verstikkende gevoel ‘niet normaal’ te zijn.

Ergens geeft het schrijven van deze blog hoop: ik heb eerder voor zo’n vuur gestaan en ook dat brandje werd geblust. Het leverde mij zelfs nieuwe vrienden, een boek en zelfvertrouwen op. Ik weet heus dat dit brandje ook geblust gaat worden. Het weten is stap één, het voelen wordt stap twee. En wie weet schrijft dit depressieve, lesbische meisje dan wel een nieuw boek…

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.