Blogs over depressie

Soms komen dromen uit!

Uren zou ik er nog wel willen blijven. In de flow. De toestand waarin ik niet nadenk, er niets om mij heen bestaat en ik helemaal in mijn cocon zit. Een toestand van balans, van vrede in en met mezelf. Een toestand die ik zou willen begrijpen, die ik reproduceerbaar zou willen maken. Ik zou er in willen kunnen stappen wanneer ik daar behoefte aan heb. Echter, de flow is een cadeau. Het komt wanneer […]

Verder lezen

Achter de wolken, diep in de zee

Na jaren in de schaduw van mijn depressie te hebben gehangen, besloot ik dat ik het verdien om een beter leven te leiden, de touwtjes in handen te nemen en bewuster te gaan leven. Ik wist niet wie ik was, terwijl ik dacht het allemaal zo goed te weten. Maar telkens als ik dacht dat ik het allemaal wel wist, kwam ik erachter dat ik eigenlijk helemaal niks weet! Ik ervoer alleen maar drama en […]

Verder lezen

Hulpverleners hebben geen glazen bol

Weet je wat ik nou zo jammer vind? Dat hulpverleners geen toverstafje hebben of een glazen bol. Dat ik, in crisis of als ik het heel erg zwaar heb en het allemaal niet meer overzie, op een knopje druk of gewoon naar hen bel en dat zij dan precies weten wat ik nodig heb. Dat het verdriet oplost, dat de pijn er niet meer is, dat de donkere wolken in mijn hoofd steeds minder worden. […]

Verder lezen

Schrijven zorgt voor ruimte in mijn hoofd

Ik schrijf over mijn emoties en gevoelens in dichtvorm. Dit resulteerde in mijn eerst dichtbundel: ‘In mijn hoofd, uit mijn hoofd’. Ik wil jullie meenemen in het ontstaan van deze gedichten.  De ogen van het kleine meisje werden vergiftigd door negatieve emoties. Leuke, positieve dingen kregen geen ruimte. Het meisje werd jarenlang gepest en besloot zich af te sluiten van de echte wereld. In haar eigen wereldje mochten alleen maar lieve mensen komen. Maar in […]

Verder lezen

Mijn corona-survivalgids

De mens die zo gewend is om constant bloot te worden gesteld aan oneindig veel prikkels, wordt opeens gedwongen om terug te keren naar een staat van onderprikkeling. De wereld die altijd zo oneindig leek, beperkt zich tot onze huizen. We willen van alles, maar kunnen bijna niets. Altijd tijd te kort verandert in altijd tijd te veel. Wat te doen met die leegte?  De eerste keer dat ik het hoorde was ik me er […]

Verder lezen

Druk door corona

De voorbije weken werd onze ietwat egoïstische maatschappij getroffen door een ware crisis. En ik kon mijn eigen ogen niet geloven! Social distancing brengt ons verbondenheid en de normaal oh zo antisociale social media is nu echt sociaal. Meer dan ooit is duidelijk geworden dat gezondheid, verbondenheid en affectie geen vanzelfsprekendheden zijn, maar bijzondere kostbaarheden. Deze positieve veranderingen hebben echter ook gevolgen. Ik merk dat ik juist nu steeds meer de verbinding met mezelf verlies. […]

Verder lezen

Gescheiden door mijn psychische klachten

Deze blog gaat over suïcidaliteit. Heb je zelf suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via 0900-0113 of 113.nl. Het was 2005, we zaten samen op de dagbehandeling in een jeugdkliniek. Ik vond hem gelijk leuk en hij mij achteraf ook. Na twee jaar vriendschap werd het een relatie en hij kwam al snel bij mij en mijn moeder inwonen. Ik was altijd bang dat hij […]

Verder lezen

Nieuwe behandeling

Er is iets positiefs gebeurd, maar ik ben doodsbang. Ik ga aan een nieuwe behandeling beginnen. Iets wat ik zelf al heel lang wilde, maar heel moeilijk was om te vinden. Het is eindelijk gebeurd. Ik ben opgebeld door een therapeut. Ze wilde plek voor me maken, ook al zat ze erg vol. Een week later had ik een intake. Er was een klik. Ze wil mij gaan behandelen, ik kan volgende week al beginnen. […]

Verder lezen

Soms mis ik de crisistijd

Langzaam krabbel ik omhoog uit een crisisperiode die meerdere jaren heeft geduurd. Steeds vaker zijn er momenten waarop ik me ‘gewoon’ voel. Steeds vaker zijn er momenten waarop ik een gevoel van perspectief kan ervaren. Er is iets veranderd waarvan ik een tijd geleden nooit had durven dromen dat het zou veranderen; het is me gelukt om uit een lange tijd van crisis omhoog te klimmen. Dit is heel bijzonder, nieuw en fijn om te […]

Verder lezen

Opname op de PAAZ

De harde bank bijt onophoudelijk en zonder schroom in mijn rug. Ik staar voor mij uit.Een geel bord met rode letters. Opgepast! Slipgevaar. Alsof het bord me iets wilt zeggen. Net of het daar is neergezet, met de enige bedoeling om mij rechtop te houden. Om ervoor te zorgen dat ik niet onderuit ga. Te zorgen dat ik niet onderga. Dat ik niet ga.Ik scheur mijn blik los van het veel te felle bord in de veel […]

Verder lezen

Ik snap het nu

Ik snap het eindelijk. Ik snap nu waarom ik tot niks kom, waarom ik mij nergens toe kan zetten, waarom de kleinste taakjes mij zoveel moeite kosten, waarom ik niks afrond, waarom ik niet voor mezelf zorg, waarom ik geen opleiding heb, waarom ik nergens bij hoor, waarom niks zin heeft, waarom ik mijzelf sociaal isoleer, waarom ik mijzelf telkens saboteer.  Andere keren zet ik mij juist 100% in. Bijna dwangmatig en krampachtig. Vroeger moest […]

Verder lezen

Herstellen van een eetstoornis? Dat doe ik zelf!

Tijdens mijn depressieve episode miste ik de controle. Mijn emoties lagen overhoop zonder dat ik daar een aanleiding voor kon vinden. Het was geen probleem met een duidelijke oplossing. Ik voelde me compleet machteloos. In een poging het lege gevoel weg te krijgen, ging ik veel eten, mezelf letterlijk opvullen. Het werkte averechts en ik voelde me alleen maar machtelozer, ontspoord zelfs en boven alles: dik. Ik begon met minder eten en het tellen van […]

Verder lezen

Neem me nou alsjeblieft op!

Ik dacht dat ik beter was en alles aan kon, maar het bleek niet zo te zijn. Ik overwerkte mezelf compleet en kwam in een ernstige crisis. Het was alsof er plots een luik onder mij open ging en ik maar bleef vallen. De suïcidale gedachtes waar ik al jaren last van had, werden meer dan gedachtes. Mijn behandelteam stond voor me klaar en ving me op. Crisisplan, nooit alleen zijn, een beveiligd huis, elke […]

Verder lezen

De opname die niet meer zou komen

Sinds de diagnose postpartum depressie ben ik vijf of zes keer opgenomen in twee jaar tijd. Opnames van een week, maar ook opnames van maanden achter elkaar. Na de opname in mei van 2019 heb ik gezegd dat ik niet meer opgenomen zou worden. Mijn intensieve groepstherapie voor emotieregulatieproblemen ging eind juni starten. En ik hoopte stiekem ergens dat het me verder zou helpen, ondanks mijn vreselijke weerstand in de eerste twee maanden. Tijdens deze […]

Verder lezen

Kleine blauwe pilletjes

Kleine blauwe pilletjes slik ik. Een uurtje voor ik naar bed ga, sinds ik afgelopen dinsdag bij mijn huisarts was. Ik was voor een ‘zakelijk’ gesprek bij haar, over het Depressie in de Wijk-project #ikhebjenodig. We bespraken de voortgang van het project en mijn rol in het team. Ze vroeg ook hoe het de afgelopen twee weken op Texel was. Ik moest huilen en zei eerlijk dat het even vreselijk was als thuis. Het gevoel […]

Verder lezen

Griep

Ik lag in bed met gloeiende wangen, hoofdpijn en algehele malaise. Er waren helemaal geen prikkels en dat was meteen het enige voordeel ook. Het leek verdacht veel op griep. Dat was honderd jaar geleden, dus ik kon moeilijk klagen. Maar ik klaagde wel, want waarom begon het precies op mijn verjaardag? Terwijl ik de dag had gereserveerd voor leuke activiteiten met mijn man, zoals naar de film en uit eten? Net nu het voor […]

Verder lezen