Blogs over depressie

Ik ben onzichtbaar ziek

Het was als een lange donkere storm op zee. Ik verdronk geregeld onder de klotsende golven. Ik voelde me naar de bodem gezogen worden. Het vroeg een topprestatie om boven te blijven drijven. Toch deed ik het elke dag. Onder het oog van iedereen, iedereen die mij zo ‘normaal’ vond. Ik was fysiek zwaar ziek, maar niemand kon me zeggen waaraan ik leed. Op mijn vijftiende begon het. Tien jaar later was er nog niks veranderd. […]

Verder lezen

Van 2 naar 67 hulpverleners

In de afgelopen twee jaar heb ik 67 hulpverleners gezien. In de twee jaar daarvoor in totaal twee: mijn zelfstandig therapeut en een zelfstandige psychiater. Wat is er gebeurd dat het aantal opeens meer dan dertig keer zo groot is geworden? In weinig woorden: de kapotte ggz. Het systeem is zo ver afgebroken door de laatste kabinetten dat ik er de dupe van word. In veel woorden bestaan de 67 hulpverleners uit verschillende groepen die […]

Verder lezen

Coronarust

De afgelopen weken wilde ik vaak aan een blog over corona beginnen. Het lukte me niet omdat ik het te druk had. Te druk met dagelijkse dingen waar ik normaal te geprikkeld voor ben om aan toe te komen, zoals slapen, eten, vuilnis weggooien, knuffelen met mijn vriendin, uit het raam staren, een rondje om het meer lopen, op het balkon hangen. Meer dan eens zette ik mijn vingers op het toetsenbord en lonkte de […]

Verder lezen

Zorgeloos mezelf zijn

Ik had eens een gesprek met m’n therapeut over het schrijven van blogs, toen ik er net mee begonnen was. We hadden het over waarom ik ze schreef, met wie ik ze deelde en wat voor effect het had op mij en op anderen. Op dat moment deed ik het vooral omdat het me meer helderheid gaf over de onderwerpen waarover ik schreef. Het maakte dat ik me extra focuste op de verbanden tussen oorzaak […]

Verder lezen

Een nieuw hoofdstuk

Terwijl ik dit schrijf is het halverwege april. Het is coronacrisis en ik zit in een time-out opname.Ik heb twijfels over de opname, zit ik hier wel goed? Doe ik hier wel goed aan? Gaat het niet slechter dan toen ik hier kwam? Of is dit echt nodig om mijn rust terug te vinden en misschien een stukje van mezelf? Ik weet het niet zo goed. Ik val terug in oude patronen en kan alleen maar […]

Verder lezen

De schijn ophouden

Tien minuten geleden ontdekte ik iets over mezelf. Iets wat erg veel impact op me heeft gehad, zonder dat ik hier zelf iets van door heb gehad. Dit duurde niet een weekje of twee, maar een maand of zeven. En misschien zelfs wel mijn hele leven? Mijn hoofd ontploft, de gedachten gaan alle kanten op. Ik kan me nergens op concentreren. Vanbinnen schreeuw ik. Het voelt alsof er tien radiozenders door elkaar aanstaan. Ik kan […]

Verder lezen

Ik probeer met de pijn te leren leven

Toen eind 2017 mijn klachten begonnen, wilde ik niet meer wandelen omdat het te veel pijn deed aan mijn benen. Omdat ik vaak omviel, verloor ik volledig het vertrouwen in mijn benen en liep ik het liefst alleen nog maar met mijn krukken. Dat hielp mij voor de steun die mijn armen dan opvingen, maar ook omdat het mijn ziekte zichtbaar maakte. Ik ben ziek en ik heb ontzettend veel pijn aan mijn benen, iedere […]

Verder lezen

Zwart

Ruim een maand geleden Het is zwart in m’n hoofd. Het monster dat depressie heet, zuigt keihard aan me. Ik dacht dat ik dit monster had overwonnen, maar het komt keihard terug. Officieel is mijn depressie in remissie, maar die remissie is nu in remissie volgens mij. Ik voel me telkens somber en zie niets zitten. Met de somberheid komen ook de zelfhaat en de suïcidale gedachtes terug. De laatste dagen denk ik telkens ‘ik […]

Verder lezen

Geen gedachten, geen gevoel

Ik heb vijftien uur geslapen, waar ik niet trots op ben. En ik wil eigenlijk niet opstaan. Al weken lukt het gewoon niet. Vertwijfeld sta ik toch op. Probeer er vandaag wat van te maken. De badkamer is de volgende drempel. Ik doe handzeep op de tandenborstel en merk het pas op als ik ga poetsen… zucht.. Beneden tref ik een onopgeruimde kamer; in niet-depressieve buitenstaander-termen een ‘puinhoop’. Wanhopig sta ik voor het gordijn in […]

Verder lezen

Depressie is voor mij…

“Oh, ik voel me zo depressief!” hoor ik iemand wel eens zeggen. Mijn voelsprieten gaan meteen recht overeind staan. Hulpverleners-modus: AAN. Iemand depressief? Hoe gaat het met iemand? Wat merkt diegene? Waar heeft diegene last van? Wat kan diegene nog wel? Vaak hoor ik dan meer en ben ik opgelucht. Er speelt geen depressie, althans, niet zoals ik die zelf ken. Een depressie is voor mij……meer dan somber zijn.…meer dan geen interesse in de dingen […]

Verder lezen

Soms komen dromen uit!

Uren zou ik er nog wel willen blijven. In de flow. De toestand waarin ik niet nadenk, er niets om mij heen bestaat en ik helemaal in mijn cocon zit. Een toestand van balans, van vrede in en met mezelf. Een toestand die ik zou willen begrijpen, die ik reproduceerbaar zou willen maken. Ik zou er in willen kunnen stappen wanneer ik daar behoefte aan heb. Echter, de flow is een cadeau. Het komt wanneer […]

Verder lezen

Achter de wolken, diep in de zee

Na jaren in de schaduw van mijn depressie te hebben gehangen, besloot ik dat ik het verdien om een beter leven te leiden, de touwtjes in handen te nemen en bewuster te gaan leven. Ik wist niet wie ik was, terwijl ik dacht het allemaal zo goed te weten. Maar telkens als ik dacht dat ik het allemaal wel wist, kwam ik erachter dat ik eigenlijk helemaal niks weet! Ik ervoer alleen maar drama en […]

Verder lezen

Hulpverleners hebben geen glazen bol

Weet je wat ik nou zo jammer vind? Dat hulpverleners geen toverstafje hebben of een glazen bol. Dat ik, in crisis of als ik het heel erg zwaar heb en het allemaal niet meer overzie, op een knopje druk of gewoon naar hen bel en dat zij dan precies weten wat ik nodig heb. Dat het verdriet oplost, dat de pijn er niet meer is, dat de donkere wolken in mijn hoofd steeds minder worden. […]

Verder lezen

Schrijven zorgt voor ruimte in mijn hoofd

Ik schrijf over mijn emoties en gevoelens in dichtvorm. Dit resulteerde in mijn eerst dichtbundel: ‘In mijn hoofd, uit mijn hoofd’. Ik wil jullie meenemen in het ontstaan van deze gedichten.  De ogen van het kleine meisje werden vergiftigd door negatieve emoties. Leuke, positieve dingen kregen geen ruimte. Het meisje werd jarenlang gepest en besloot zich af te sluiten van de echte wereld. In haar eigen wereldje mochten alleen maar lieve mensen komen. Maar in […]

Verder lezen

Mijn corona-survivalgids

De mens die zo gewend is om constant bloot te worden gesteld aan oneindig veel prikkels, wordt opeens gedwongen om terug te keren naar een staat van onderprikkeling. De wereld die altijd zo oneindig leek, beperkt zich tot onze huizen. We willen van alles, maar kunnen bijna niets. Altijd tijd te kort verandert in altijd tijd te veel. Wat te doen met die leegte?  De eerste keer dat ik het hoorde was ik me er […]

Verder lezen

Druk door corona

De voorbije weken werd onze ietwat egoïstische maatschappij getroffen door een ware crisis. En ik kon mijn eigen ogen niet geloven! Social distancing brengt ons verbondenheid en de normaal oh zo antisociale social media is nu echt sociaal. Meer dan ooit is duidelijk geworden dat gezondheid, verbondenheid en affectie geen vanzelfsprekendheden zijn, maar bijzondere kostbaarheden. Deze positieve veranderingen hebben echter ook gevolgen. Ik merk dat ik juist nu steeds meer de verbinding met mezelf verlies. […]

Verder lezen