Blogs over depressie

ECT-therapie

Mijn eerste blog over de ECT was best heftig, zo heb ik uiteindelijk de eerste keer ook ervaren op 9 juni j.l. Nu heb ik standaard op maandag en vrijdag ECT-therapie. Dit gebeurt altijd in de ochtend. Het meest enge vind ik het onder volledige narcose gaan op de operatiekamer. Je voelt jezelf zachtjes wegglijden na het inspuiten van het betreffende slaapmiddel. Dan hoop je maar dat de elastieken band om je hoofd goed vast […]

Verder lezen

Is er leven na de dood?

Het meisje lachtzonder te lachen.Het meisje huiltzonder te huilen. Hoe te leven met de ondraaglijkheid van gevoelloosheid? Een demping die niets ontziet en alles naar de vergetelheid duwt. Hoe te leven met de leegte van het gat dat zich door je hart heen wroet? Een ‘niets’ wat je immer herinnert aan de zinloosheid van het bestaan? Als ik niet beter wist zou ik denken dat ik dood was. Niet meer hier was. Slechts een herinnering […]

Verder lezen

De strenge kant in mij

Lieve lezers, vorige week was daar dan mijn eerste blog. Het voelde in deze hectische tijden toch als een bevrijdend iets. Nu ik het zo terug lees heb ik het gevoel dat het meer over een ander gaat dan over mij.  Deze week zijn er een paar verschillende ingrijpende dingen gebeurd. Laat ik beginnen bij het feit dat Daantje* en ik niet meer daten. Begin juni werd de eerste vraag weer gesteld aan mij: “Levi, […]

Verder lezen

Samen Sterk

#SamenSterk. Toen ik een paar weken geleden deze spreuk op een billboard zag, raakte die mij. De keren dat dezelfde woorden op televisie voorbij kwamen, waren het alleen woorden. Maar deze keer voelde het of deze spreuk ging over mij en mijn binnenwereld. Want samen met mijn delen probeer ik tijdens moeilijke momenten overeind te blijven en de moed niet te verliezen. Ook als ik geconfronteerd word met delen die nog in traumatijd leven of delen […]

Verder lezen

Regeltjesmoe

Ik dacht dat ik moe zijn kende. Dus moe, uitgeput, niet meer kunnen, alleen nog maar willen slapen, dat soort werk. Maar ik heb geloof ik een nieuwe vorm van moe gevonden. Totaal onbekend bij mij, maar je blijkt dus nog moeier te kunnen zijn dan moe moe. Zeg maar mijn-gezicht-wordt-grijs-want-mijn-wallen-hangen-al-op-mijn-knieën-moe. Reden? Er was een energielek. Een gigantisch energielek. Niet door een lekkende darm, bijnierinsufficiëntie of andere niet-medische diagnose die vermoeidheid kan veroorzaken. Nee, mijn […]

Verder lezen

Zo kende ik mezelf nog niet

Acht weken lang heb ik in gesloten opname gezeten. Het maakte mij eigenlijk weinig uit waar ik was. Het bood mij wel wat veiligheid, met name richting mezelf. Ik heb mezelf gezien op een manier die ik nog niet kende. Agressie die ik nooit tot uiting bracht en nu opeens om één klein foutje. Een opmerking die verkeerd valt en ik ben verdwenen in mijn hoofd. De eerste keer in deze opname dat dit gebeurde, […]

Verder lezen

Dankbaar voor mijn kracht

In deze blog gaat het over suïcidaliteit. Heb je zelf last van suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie. Wie had dat gedacht; ik heb mijn MBO 4-diploma op zak sinds woensdag. Ik, die door veel mensen opgegeven was, met mij was niks te beginnen. Vier jaar ben ik niet naar school geweest en ik had een flinke schoolfobie. Ik had zelfs gezworen nooit meer een […]

Verder lezen

Doorgaan is mijn manier om dingen op te lossen

In deze blog gaat het over suïcidaliteit. Heb je ook last van suïcidale gedachten? Neem dan contact op met 113 Zelfmoordpreventie. Het was halverwege januari 2019 toen mijn relatie uitging. Aangezien we samenwoonden, ging ik terug bij mijn ouders wonen. Ongeveer een jaar later op een maandagochtend kwam ik voor het werk terug thuis van een zwemtraining. Mijn moeder zat in de woonkamer achter haar computer. Ik ging bij haar zitten en vroeg of ze […]

Verder lezen

Wat was er mis met me?

Daar zat ik dan, meer dan vier jaar geleden. Tegenover me zaten een man en vrouw me aandachtig aan te kijken. Ze hadden een papier vast, op dat papier stond een diagnose die ze hadden vastgesteld. De man, een psychiater, en de vrouw, een psycholoog, begonnen een heel verhaal te vertellen. Zenuwachtig keek ik naar mijn ouders, wat dachten zij nu, wat vonden ze nu van me?  Het begon in de derde van de middelbare. […]

Verder lezen

Ik leef op de automatische piloot

Voor mijn gevoel sta ik al weken op een automatische stand. Ik heb het gevoel dat ik alleen maar wakker word, game, kleine beetjes eet en weer ga slapen. Ik heb geen zin in de dag en mijn eetlust is weg. Het voelt alsof ik soms niet veel meer voel. Eigenlijk merk ik dat ik het weg probeer te stoppen, maar dat het steeds weer terug komt. Dingen die er gebeurd zijn en zich dan […]

Verder lezen

Er mist een puzzelstukje

Voor mijn psychische klachten kwam ik terecht bij de psycholoog. Ik ben tot op de dag van vandaag blij dat ik een doorverwijzing heb aangevraagd. Tijdens mijn intake werd binnen een uur duidelijk dat ik een lichte depressie had gehad. Op het moment dat ik dat hoorde, viel voor mij het kwartje. Eindelijk een diagnose. Maar nog belangrijker: ik kon in behandeling. Ik vraag mij soms af wat er was gebeurd als ik niet in […]

Verder lezen

Voor het eerst elektroshocktherapie

Vrijdag 5 juni. ‘s Ochtends vroeg vertrok ik met tig tassen vanuit mijn huisje naar het UMC. Een week daarvoor kreeg ik onverwachts te horen dat ik aan de beurt was voor elektroshocktherapie (ECT) vanwege mijn hardnekkig aanhoudende depressie. Mijn begeleidster ging mee. De hele dag had ik gesprekken, onderzoeken, etc. Al mijn spullen werden helemaal doorzocht want het is een gesloten afdeling met 16 mensen. Totaal iets anders dan ambulant wonen met hulp aan […]

Verder lezen

Ik ben onzichtbaar ziek

Het was als een lange donkere storm op zee. Ik verdronk geregeld onder de klotsende golven. Ik voelde me naar de bodem gezogen worden. Het vroeg een topprestatie om boven te blijven drijven. Toch deed ik het elke dag. Onder het oog van iedereen, iedereen die mij zo ‘normaal’ vond. Ik was fysiek zwaar ziek, maar niemand kon me zeggen waaraan ik leed. Op mijn vijftiende begon het. Tien jaar later was er nog niks veranderd. […]

Verder lezen

Van 2 naar 67 hulpverleners

In de afgelopen twee jaar heb ik 67 hulpverleners gezien. In de twee jaar daarvoor in totaal twee: mijn zelfstandig therapeut en een zelfstandige psychiater. Wat is er gebeurd dat het aantal opeens meer dan dertig keer zo groot is geworden? In weinig woorden: de kapotte ggz. Het systeem is zo ver afgebroken door de laatste kabinetten dat ik er de dupe van word. In veel woorden bestaan de 67 hulpverleners uit verschillende groepen die […]

Verder lezen

Zorgeloos mezelf zijn

Ik had eens een gesprek met m’n therapeut over het schrijven van blogs, toen ik er net mee begonnen was. We hadden het over waarom ik ze schreef, met wie ik ze deelde en wat voor effect het had op mij en op anderen. Op dat moment deed ik het vooral omdat het me meer helderheid gaf over de onderwerpen waarover ik schreef. Het maakte dat ik me extra focuste op de verbanden tussen oorzaak […]

Verder lezen

Een nieuw hoofdstuk

Terwijl ik dit schrijf is het halverwege april. Het is coronacrisis en ik zit in een time-out opname.Ik heb twijfels over de opname, zit ik hier wel goed? Doe ik hier wel goed aan? Gaat het niet slechter dan toen ik hier kwam? Of is dit echt nodig om mijn rust terug te vinden en misschien een stukje van mezelf? Ik weet het niet zo goed. Ik val terug in oude patronen en kan alleen maar […]

Verder lezen