meisje

Depressie is voor mij…

“Oh, ik voel me zo depressief!” hoor ik iemand wel eens zeggen. Mijn voelsprieten gaan meteen recht overeind staan. Hulpverleners-modus: AAN. Iemand depressief? Hoe gaat het met iemand? Wat merkt diegene? Waar heeft diegene last van? Wat kan diegene nog wel? Vaak hoor ik dan meer en ben ik opgelucht. Er speelt geen depressie, althans, niet zoals ik die zelf ken.

Een depressie is voor mij…
…meer dan somber zijn.
…meer dan geen interesse in de dingen om me heen.

Het is voor mij…

…het verschil niet meer weten tussen mezelf waardeloos voelen, waardeloos vinden en waardeloos zijn.
…niet meer kunnen lezen.
…niet meer tv of film kunnen kijken.
…willen slapen, maar piekerend wakker liggen.
…geen geld aan mezelf uitgeven, omdat ik mezelf dat niet waard vind.
… als enige de dood als de goede en juiste oplossing vinden.
…geen ruimte hebben voor andere mensen.
… niet dankbaar kunnen zijn voor alles wat anderen voor me doen.
…me jaloers voelen bij het horen over een geslaagde suïcidepoging.
…mensen om me heen pijn doen.
…mezelf beschadigen.
…weten dat ik aan de criteria van een depressie voldoe en tegelijkertijd het idee hebben dat hoe ik me voel, mezelf zie en waar ik tegenaan loop bij mij horen en niet komen door de depressie.

Tijdens de depressie was ik meer gefocust op wat niet goed ging. Op hoe slecht het ging en hoe moeilijk het was om in actie te komen. Ik zag geen toekomst, want ik zag geen verandering. Ik zag niet hoe mijn situatie en mijn visie en overtuiging over mezelf zouden kunnen veranderen. Uiteindelijk ben ik in therapie gegaan. Dit deed ik vooral voor een huisgenoot, omdat die vond ik dat ik hulp moest gaan zoeken. Ik ben blij dat ik dat gedaan heb. Dat was eigenlijk het begin van mijn herstel.

Ik kon zelf een lange tijd geen herstel zien. Het was flink overleven en voor mijn gevoel nog dieper wegzakken. Ik had verschillende therapieën afgerond, zonder dat ik het gevoel had dat het beter ging. Toen ik al wat langer bij een therapeut therapie volgde, gaf zij mij terug dat ze verandering zag. Ik zag het niet zo, maar ze had wel een punt. Nu ik er verder vanaf sta, zie ik wel degelijk herstel. Voor mij was het moeilijk om de soms kleine veranderingen te zien (en te waarderen), daarom heb ik er een aantal opgeschreven. Misschien herken je ze.

Herstel is voor mij…

…de pijn die ik mezelf en anderen hebt gedaan onder ogen zien.
…mogen, durven en kunnen huilen.
…realiseren dat ik over afgelopen week drie dingen op kan noemen waar ik blij van werd.
…ogen die af en toe weer sprankelen.
…doen wat zou moeten helpen tegen een depressie en ook daadwerkelijk verschil ervaren tussen ervoor en erna.
…mezelf steeds vaker niet beschadigen dan wel beschadigen.
…zien hoe groen het gras is.
…hulp durven vragen.
…steun van anderen soms toelaten.
…een compliment van iemand horen en hiervoor dankjewel kunnen zeggen.
…inzien dat ik een streng stemmetje in mijn hoofd heb.
…alles in mezelf wil A, maar dan toch B doen. Ik wil in bed blijven liggen, maar toch ga ik uit bed.
…niet meer met een boodschappenlijstje van drie dingen naar de supermarkt gaan, maar deze drie dingen kunnen onthouden.

Een keer iets anders doen dan ik gewend was om te doen. Iemand anders die een verschil ziet, zonder dat ik het zelf zie. Bovenal horen dat iemand een verschil ziet. Vroeger hoorde ik dit niet eens, terwijl ik later van iemand terugkreeg (dit keer kwam het wel binnen) dat hij het al een keer eerder tegen me had gezegd. Het kijken naar de veranderingen, groot en klein, heeft me geholpen. Het is kijken naar de kleine succesjes.

In mijn geval begon het bijvoorbeeld met een keer extra nadenken of ik mezelf wilde beschadigen, ook al deed ik het daarna toch. Het feit dat er een momentje denktijd was, in plaats van een automatisme (meteen handelen naar drang), is al een teken van herstel. Door hier naar te kijken, zag ik wat meer verschil. Het lijden kon veranderen. Daarmee kon mijn toekomst ook veranderen. Het bood me een stukje hoop.

Tegenwoordig helpt het me ook nog. Het geeft me soms een boost als ik zie dat het anders is dan een jaar geleden. Ook geeft het soms wat rust. Ik hoef iets niet in een keer te kunnen veranderen, herstel gaat in stapjes. Twee jaar geleden kon ik iets nog niet, en nu gaat het heel anders. Het zien dat het anders ging, deed me in het begin niet zo veel. Terwijl ik nu echt blij kan worden en me trots kan voelen op mezelf dat ik iets veranderd heb en gegroeid ben door de jaren heen.

Ik ben wel heel benieuwd naar wat voor jou depressie is en hoe herstel voor jou is. Misschien herken je wel wat. 😉

Lees ook:

  • Het randje van de afgrond

    Ik heb op het randje van de afgrond gestaan. Ik heb naar beneden gekeken en geprobeerd de bodem te zien. Ik heb met mijn tenen over de rand gekruld gestaan en mij voorgesteld hoe het zou zijn als ik erin…

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.