Demonen

In mijn hoofd is het altijd feest. Of nou ja, feest, er is altijd een innerlijk stemmetje die me de hele dag door feedback geeft. In 99% van de gevallen is dat geen opbeurend verhaal. Ik doe iets niet goed, had iets beter door moeten hebben, had de was al moeten opruimen, de vaat moeten doen, mijn huis opruimen, rechter staan, iets anders moeten zeggen…

 

Mijn innerlijke demonen dus

 

Ze zijn er echt altijd. Soms alleen met wat kritiek op gedrag dat ik iets wel of niet had moeten doen, dat ik iets anders aan had moeten pakken. Maar vaak is het niet alleen corrigerend, maar gewoon ronduit een innerlijk stemmetje dat me afmaakt. Ik ben dik. Ik ben lelijk. Ik ben een kutwijf. Een rotmens. Waarom zou iemand ook maar enige interesse in dat marginale leventje van je hebben en waarom verdien je het eigenlijk om op deze aarde rond te lopen.

 

De. Hele. Dag. Door. Iedere dag. Constant. Als het goed gaat, is het niet meer dan een soort van ruis op de achtergrond, net zoals een spoor achter je huis of wegwerkzaamheden die al een aantal maanden duren vlak bij mijn huisje. Ik neem het waar, het is er, soms is het even ronduit irritant als ze een paar vierkante meter asfalt staan weg te bikken, maar meer is het ook niet. Hooguit sluit ik even een raam tegen de herrie, maar daarna is de rust alweer vrij snel teruggekeerd.

 

Al die kleine stemmetjes zijn nu weer hard aan het schreeuwen

 

Ze willen maar niet stil worden en ik moet er naar handelen. Ik vind mezelf weer een walgelijk, dik, vet monster dat geen aandacht van anderen verdiend, zolang ik dat walgelijke, dikke vette monster ben. Dus de oplossing: zorgen dat al die vieze dril op mijn lijf verdwijnt. Dus minder eten en sporten. Veel sporten.

 

De afgelopen paar weken ben ik zowat dagelijks in de sportschool geweest, sommige dagen twee keer. Ik hou zo ongeveer alles wat ik eet en verbrand bij op mijn telefoon en wil per dag minstens 1300 calorieën minder eten dan ik heb verbrand, zodat ik anderhalve kilo vet per week kwijtraak. Sta minstens twee keer per dag op de weegschaal en meet mezelf bijna iedere dag.

 

Het is slechts een afleidingsmanoeuvre

 

Mijn zusje zei het vandaag in de app zo mooi: “Wordt je niet weer depressief? Want altijd als jij depressief wordt, raak je van iets geobsedeerd.” Ik vrees dat ze gelijk heeft. Maar ik wil niet depressief worden of zijn. Ik wil vrolijk blijven en al die dingen niet voelen. Ik wil geen pijn, anders dan spierpijn.

 

Alleen al de gedachte dat ik weer dagen in mijn bed doorbreng en niets wil of kan, is al vreselijk. Ik wil het niet. Niet weer. Niet nu ik eindelijk redelijk hersteld ben van de vorige, een half jaar geleden. Ik wil niet weer hoeven vechten tegen allerlei gedachten over hoe ik een einde aan mijn leven kan maken.

 

Nee, dan liever obsessief sporten

 

In ieder geval krijg ik mezelf nog iedere dag in de sportschool, dus uit mijn bed en in kleding. Met zoveel sporten, is het handig om gezond te eten, anders is het niet vol te houden. Ik ga ook nog minstens een keer per dag onder een douche, al is het maar om al het zweet van mijn lijf te spoelen. Ik doe de was, want mijn sportkleding stinkt na gebruik een uur in de wind.

 

Liever dit. Ik weet dat dit ook niet supergezond is, maar in ieder geval nog beter dan alle andere alternatieven: krassen, te veel drinken, te veel eten en in bed blijven liggen. En als ik dan stiekem ook nog een paar kilo en centimeters kwijt raak, is dat op de lange termijn denk ik mooi meegenomen.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.