Delen = verbinding

Delen. Dat woord heb ik nou al zo vaak gehoord in mijn proces. Delen, delen en nog eens delen. Tijdens mijn opname heb ik leren delen. Daarvoor deed ik het soms, maar ik was er gewoon niet zo goed in. Of ik vond het gewoon eng, wist niet hoe en wat en bij wie. Ik heb het moeten leren. Ik snap nu dat het delen van gevoelens en gedachten zo helpend kan zijn. Delen kan leiden tot meer verbinding. En dat is wat ik zo nodig heb.

Maar wat vertel je?

Nu ik inmiddels ook heb geleerd dat ik met een trauma te maken heb, heb ik steeds meer de behoefte om echt te delen. Ik ben al zo lang stil geweest, ik doe het al zo lang nagenoeg alleen, ik wil dat niet meer. M’n vriend weet wel heel veel, met hem deel ik bijna alles. Maar dat is nou eenmaal niet genoeg en daarbij ook te belastend voor hem. Dus nog meer delen. Maar ja, wat vertel ik dan precies? Een verhaal maken van emotionele verwaarlozing is best ingewikkeld. Wat is mijn verhaal? Het is niet één ding dat gebeurd is, niemand is schuldig. Het zijn allemaal kleine dingen die op zichzelf staand niet echt ‘erg’ zijn. Kan iemand begrijpen dat het om het geheel gaat? Wil iemand dat begrijpen?

En aan wie vertel je?

Ik heb inmiddels zeker vaker geprobeerd wat van mijn verhaal te vertellen. Ik leerde dat de reacties van anderen mij zouden kunnen helpen. Mijn angst was juist dat de ander er niet op zat te wachten. En helaas komt dat laatste ook regelmatig voor en heb ik nog geen ervaring met het helpende gedeelte. Als ik iets deel, let ik ook op het juiste moment, dat ik deel met emotie etc. Een reactie van een ander is dan wel zo prettig. En dat laatste is helaas niet vanzelfsprekend. Geen enkele vraag, soms wordt het gesprek van onderwerp veranderd. Kortom, ik voel me niet gehoord noch gezien. En dat is misschien nog erger dan een stomme reactie of het niet delen van mijn gevoelens en gedachten. Dus waarom zou ik nog delen eigenlijk?

Ik denk dat ik in de loop der tijd mensen om me heen heb verzameld die op mij leken. Redelijk oppervlakkig, lang leve de lol, niet te veel de diepte in. Ik ben veranderd, de omgeving veranderd niet altijd mee. Ik vermoed dat dat deel van het probleem is. En it sucks.

Ik geef niet op, maar ik vind het zo moeilijk. Ik heb af en toe ervaren hoe fijn het is als de ander je ziet, je echt wil leren kennen, je een knuffel geeft. Regelmatig huil ik omdat ik nu begrijp dat je moeder je dat moet laten ervaren als je klein bent en opgroeit. Maar dat zal nooit meer zo zijn. Het is een gigantisch gat. Een gat dat ik met kleine stukjes moet opvullen, door contacten en verbinding met anderen. Nu nog even verzinnen hoe.

7 Comments

  1. Hoi Lisa, mooi geschreven. Fijn dat je dit deelt. en ja!delen is zo eng! hoe dichter de persoon ij me staat, hoe moeilijker ik het vinden kan. (Daarom is dit ook zo’n goede plek om te oefenen). En tijdens therapie kan ik het oefenen. Wat betekend dat ik nog steeds, twee keer per week handenwringend en gespannen met mijn psychotherapeut probeer te delen. Soms laat ik dan heel even wat emotie zien. Als hij dan kort bemoedigend zegt: ‘ohh, je bent verdrietig’ hoor ik warmte, begrip en medeleven in zijn stem. Dat mededogen heb ik nooit nooit nooit voor mijzelf leren hebben. Mijn moeder heeft mij dat nooit kunnen leren. En de eerste keer dat ik dit soort troost ervoer dacht ik een week lang dat er wel iets heel erg mis met mij moest zijn.
    Vorige week durfde ik het hardop tegen een redelijk veilig aanvoelende vriendin te vertellen (wat ik tot noch toe enkel in dronkenschap uit kon jammeren) te vertellen over hoe mijn moeder mij nooit vast heeft kunnen houden. Zonder oordeel. En ik kreeg ineens een knuffel. Niet eentje die te gretig is en me bang maakt. niet eentje die er voor de vorm is. Maar eentje omdat ze me begreep. verbonden.
    Over het algemeen blijft het vooral nog handenwringend delen gevolgd door schuld en schaamte. Teleurstelling. Frustratie. Vertragen. Verlangen naar troost…

    Dankjewel voor je verhaal. Ik vind het heel mooi geschreven en kan me er goed mee verbinden 😉

    oja die angst dat de ander er niet op te wachten zit… vind ik ook zo heftig… vooral wanneer ik via whatsapp of mail iets persoonlijks deel… Dan ga ik aan de loop met mn gedachten tot er niets van me overblijft.

    groetjes, Avermin

    1. En nu lees ik je reactie nu pas. Wou dat ik dat eerder had gezien.

      Wat een fijn gevoel he als iemand je emoties opeens ziet, benoemt en warm reageert. Het maakt echt zo’n verschil. En wat goed en knap dat je het aan een vriendin hebt verteld en dat zij ook zo fijn reageerde.
      Heb je het er daarna ook nog over gehad met haar? Ik vind dat zelf namelijk vaak lastig: mijn ervaring is vaak dat iemand er dan niet meer op terugkomt en dat het lijkt alsof ik het nooit heb verteld. Maar de eerste reactie was al lauw, dus misschien is het gewoon de verkeerde persoon.

      Dus ik herken wat je schrijft. Dank voor het delen, ik vind het heel fijn dat je dat ook als reactie op mijn schrijfsel doet. En ik zal de reacties in het vervolg wat beter in de gaten houden.

      1. Ja, die warme reactie betekent echt heel veel voor me. Langszaam ziebik dat het me leert dat ik ook op mezelf met liefdevolle aandacht reageren kan. Soms.
        Ik heb t er niet meer metbdie vriendin over gehad, maar t is ook kort geleden. Hetbkan wel lastig zijn inderdaad wanneer je zelf iets deelt wat heel betekenisvol Is en voor de ander ‘gewoon’.
        Liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.