Delen = verbinding

Delen. Dat woord heb ik nou al zo vaak gehoord in mijn proces. Delen, delen en nog eens delen. Tijdens mijn opname heb ik leren delen. Daarvoor deed ik het soms, maar ik was er gewoon niet zo goed in. Of ik vond het gewoon eng, wist niet hoe en wat en bij wie. Ik heb het moeten leren. Ik snap nu dat het delen van gevoelens en gedachten zo helpend kan zijn. Delen kan leiden tot meer verbinding. En dat is wat ik zo nodig heb.

Maar wat vertel je?

Nu ik inmiddels ook heb geleerd dat ik met een trauma te maken heb, heb ik steeds meer de behoefte om echt te delen. Ik ben al zo lang stil geweest, ik doe het al zo lang nagenoeg alleen, ik wil dat niet meer. M’n vriend weet wel heel veel, met hem deel ik bijna alles. Maar dat is nou eenmaal niet genoeg en daarbij ook te belastend voor hem. Dus nog meer delen. Maar ja, wat vertel ik dan precies? Een verhaal maken van emotionele verwaarlozing is best ingewikkeld. Wat is mijn verhaal? Het is niet één ding dat gebeurd is, niemand is schuldig. Het zijn allemaal kleine dingen die op zichzelf staand niet echt ‘erg’ zijn. Kan iemand begrijpen dat het om het geheel gaat? Wil iemand dat begrijpen?

En aan wie vertel je?

Ik heb inmiddels zeker vaker geprobeerd wat van mijn verhaal te vertellen. Ik leerde dat de reacties van anderen mij zouden kunnen helpen. Mijn angst was juist dat de ander er niet op zat te wachten. En helaas komt dat laatste ook regelmatig voor en heb ik nog geen ervaring met het helpende gedeelte. Als ik iets deel, let ik ook op het juiste moment, dat ik deel met emotie etc. Een reactie van een ander is dan wel zo prettig. En dat laatste is helaas niet vanzelfsprekend. Geen enkele vraag, soms wordt het gesprek van onderwerp veranderd. Kortom, ik voel me niet gehoord noch gezien. En dat is misschien nog erger dan een stomme reactie of het niet delen van mijn gevoelens en gedachten. Dus waarom zou ik nog delen eigenlijk?

Ik denk dat ik in de loop der tijd mensen om me heen heb verzameld die op mij leken. Redelijk oppervlakkig, lang leve de lol, niet te veel de diepte in. Ik ben veranderd, de omgeving veranderd niet altijd mee. Ik vermoed dat dat deel van het probleem is. En it sucks.

Ik geef niet op, maar ik vind het zo moeilijk. Ik heb af en toe ervaren hoe fijn het is als de ander je ziet, je echt wil leren kennen, je een knuffel geeft. Regelmatig huil ik omdat ik nu begrijp dat je moeder je dat moet laten ervaren als je klein bent en opgroeit. Maar dat zal nooit meer zo zijn. Het is een gigantisch gat. Een gat dat ik met kleine stukjes moet opvullen, door contacten en verbinding met anderen. Nu nog even verzinnen hoe.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!