Delen

Oké goed, daar gaan we, tijdje geleden al weer. Deels omdat ik, wij, niet zo lekker gaan. Er is intern veel onrust, wat ervoor zorgt dat ik vaak van voren niet weet dat ik van achteren leef. Er is weer ontzettend veel veranderd. Begeleiders die zijn gekomen, maar ook weer gegaan. En nu sinds een aantal weken weer twee nieuwe begeleiders, over wie ik misschien wel stiekem durf te zeggen dat ik er wat vertrouwen in heb.

Het is stoeien met hoe het allemaal werkt. Met ‘het’ bedoel ik de dissociatieve identiteitsstoornis. Hoe ga je hier mee om, wat kan ik doen, waar heb ik hulp bij nodig? Wat zijn tools om hier mee om te gaan? Allemaal vragen waar ik antwoorden op zoek en waarvan ik het heel lastig vind. Want ‘ik’ is ‘wij’ en wat wij willen komt niet altijd overeen. Wat ík wil hoeft niet altijd te betekenen dat Sophie (een van mijn kleinere delen) dit ook wil. En tja… Hoe zorg je er dan voor dat er niet hele gekke dingen gebeuren?

Naast dat ik het echt eng vind dat sommige dingen buiten mij om gebeuren en ik eigenlijk vaak wel gaten in mijn geheugen heb, schaam ik me echt! Ik schaam me om wat er gebeurt. Om wat andere delen doen en om het feit dat ik het echt niet meer weet. En ik sommige dingen ook wel moeilijk vind. Er is een deel in mij dat duimt. Ik niet. Duimen vind ik vies. Je gaat toch niet met je vinger die overal aan gezeten heeft in je mond?! Dat deel doet dat alleen wel. Ook is er een deel dat compleet los gaat op K3 en van Barbie houdt. Ik niet. Dit is nog maar een klein gedeelte van wat ik mega lastig vind.

Ik heb het nog niet gehad over destructieve delen. Hoe lastig het is om jezelf ineens aan te treffen met verwondingen. Ik wil dan eigenlijk het liefste om hulp wil vragen, maar ik durf niet omdat ik me schaam. Dus ga ik alleen naar de huisartsenpost of spoedeisende hulp, wat in mijn situatie helemaal niet ideaal is. Niemand vind het fijn om daar heen te moeten, maar voor mijn gevoel is het voor mij/ ons extra lastig. Ik moet gaan uitleggen wat er is gebeurd. En eigenlijk heb ik geen flauw idee. Ik weet het niet. Inmiddels kan ik het wel raden. Alleen bij de huisartsenpost of spoedeisende hulp hebben ze geen idee. Zeker niet als ik vertel dat ik, ík niet was. Dat het een compleet zwart gat is. Ze denken al gauw dat ik dit zelf heb gedaan. Echt, ik kan je op een briefje geven dat dit niet zo is. Het is misschien wel hetzelfde lichaam, maar daar blijft het bij. En zeker als ik alleen ga, krijg ik hier ook nog tips voor. Zo kwam een arts naar mij toe met de mededeling dat dit net zoiets is als stoppen met roken. Doe mij maar een nicotine pleister als daarmee alles opgelost is dan…

Gelukkig heb ik misschien wel de beste combi aan begeleiders. Twee van de drie zijn best flexibel en daarom durf ik ze ook mee te vragen naar de huisartsenpost. Dit is voor mij al een hele stap omdat ik dit echt niet graag doe. Gelukkig is mijn begeleider al een paar keer mee geweest en ik kan zeggen dat hij geslaagd is. Het was fijn dat ik niet alleen hoefde te gaan. Nog wel even wennen, maar langzaam op mijn tempo begint het vragen om hulp wel te komen. Al zijn dit niet de meest ideale situaties, maar toch. Het lukt me wel. Op mij/ ons tempo.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.