iemand zit in een lichtbundel in duisternis

De zin vinden van het lijden

Ik luister even naar de stilte en probeer terug te halen wanneer ik voor het laatst zo’n gelukskriebel heb ervaren. Geen idee. Ooit wel, want het komt me bekend voor. Gek is dat. Zo diep als mijn steeds terugkerende depressies me in mezelf kunnen laten keren, net zo sprankelend word ik soms van mijn borderline. Kort, dat wel, maar mijn gelukstriggers zijn krachtig, tot het punt waar tranen in mijn ogen springen en ik de vechtlust weer voel alsof ik me altijd al zo heb gevoeld. Maar ‘altijd’ is een leugen als het om emoties gaat, hoe zwart of wit ze soms ook lijken. Daarom nu een moment van diepzinnig dankbaarheid voor het licht dat lang niet heeft geschenen. Het is alsof ik een lange marathon ren en nu even mag rusten. Ik heb het gewoon weer geflikt. De weg is nog lang en mezelf kennende heel hobbelig, maar toch. De andere kant bestaat blijkbaar nog steeds en dat is voor mij winnen. Tot ik dat grijze gebied beter snap.

Twee weken geleden was ik op de spanningspiek van een lange, taaie periode van overleven en doorgaan. Mijn vriend voelde het van ver al aankomen. Hij vroeg meerdere malen of ik niet een dagje rust nodig had. No shit, maar wanneer dan en vooral: hoe? Al ‘rustte’ ik op elke manier die ik geleerd heb, mijn systeem was al in overdrive en de stopknop deed het gewoon niet meer. Elke keer dat het stil werd nam de onrust toe, tot het punt dat ik alleen kon ademen na mezelf blauw en beurs te hebben geslagen.

Het was natuurlijk overduidelijk dat er een dikke terugval gaande was. Toch had ik (in mijn hoofd waar de zon niet schijnt…) pas door hoe ver ik weer was gegaan toen ik dagen achter elkaar niet meer uit bed kwam. Ik zocht alvast het nummer van de aangesloten crisisdienst op om het protocol netjes te kunnen volgen, voor het geval dat. Maar wat dan? Opname? Het risico om nog een trauma rijker te worden? Nog meer pillen om het vuur te doven? Is er echt geen andere manier? Ik deed iets wat me niet eerder is gelukt op zo’n moment en besloot uit te reiken. Naar de zelfmoordlijn.

Tijdens het chatten draaide ik jankend rond in hetzelfde rad als altijd, waarin het elke keer logisch lijkt dat ik er niet zou zijn. Waar het idee bestaat dat mijn zoontje zich gezond mag ontwikkelen als je mij in staat stelt om mezelf onomkeerbaar pijn te doen. Ik maak ervan dat ik dat dan uit liefde zou doen. Want hij wordt steeds groter. Het wordt voor hem steeds onbegrijpelijker dat mama in periodes niet meer reageert. Hoe leg je dat uit aan een dreumes? Dat mama vastzit in een of andere opdringerige herinnering of dissociatie waar geen beeld of geluid doorheen kan? Waardoor mama geregeld in de slaapkamer ligt met deur en gordijnen dicht en pas met de lunch of avondeten even aansluit? Zich steeds af aan het vragen hoeveel behandelaren er nog nodig voor haar zullen zijn? Dat dit allemaal niet aan jou ligt. Nooit. Uit mijn zwarte ooghoek ben ik er heilig van overtuigd dat ik onvergefelijke schade verricht bij het persoontje voor wie ik claim dat ik door vuur zou gaan. Hoe maak ik het voor mezelf dan terecht om hier te blijven, alleen omdat IK van hem hou en hem groot wil zien worden? De schuld is in dat rad is immens intens. Groter dan mij als mens. 

Ik weet niet meer wat de man aan de andere kant van het scherm hierop zei. Volgens mij was het vooral het gevoel dat ook dit er mocht zijn, dat er juist een plek voor was, waardoor ik weer lucht kreeg. Een naam ergens in de cyberspace waardoor ik in virtueel gezelschap was op een dieptepunt waar niemand eenzaam zou hoeven zijn. Ik maakte van die naam zelf de nabijheid die ik hard nodig had. Zelfs troost die ik anders niet kan verdragen omdat het te dichtbij komt. Ergens uit het digitale mededogen kon ik weer het antwoord zien op mijn ‘waarom wel’ en kwam er opnieuw kracht in mijn leed. Dit lijkt het enige te zijn wat echt voor me werkt als ik weer struikel op mijn pad naar herstel. De zin van het lijden weer vinden. Elke keer opnieuw. Het is een extreem ingewikkeld en zwaar proces waar ik eigenlijk niet de puf voor heb en zeker niet in mijn eentje. Toch kwam ik er ook dit keer, alsof het voor de eerste keer was, uit op de conclusie ‘dan lijd ik maar’. Ik maak van mijn lijden het vuur waar ik doorheen moet gaan. 

‘s Nachts stortte ik emotioneel in. Ik stond in de douche en het overviel me. Opeens was er alleen maar onmenselijke pijn terwijl ik fysiek niks meer voelde, behalve de vage waarneming van hoe ik in elkaar zakte als een trillend, schreeuwend zooitje. Zo ging het nog even door, maar ik herinner me alleen nog de kracht waarmee ik bezield werd, mijn eigen gedachte dat die crisisdienst nu wel gebeld mag worden en een bekende stem van ver weg, keer op keer herhalend zei: “Je bent veilig, ik ben er.” 

Er volgde een week van nul inspanning om weer ‘tot rust’ te komen, voor zover dat kan. Dus minder last hebben van de verhalen die ik steeds verzin voor mezelf. En dan een week van langzamerhand mijn leven weer oppakken. Met behulp van mijn naasten heb ik vooral zaken uit handen gegeven bij de verschillende hulpinstanties die al betrokken zijn. Er worden nieuwe trajecten ingezet in afwachting van een intensievere en waarschijnlijk meer geschikte behandeling dan tot nu toe, en de wachttijd blijkt korter dan we eerst dachten. Ik kijk er wel en niet naar uit. Er is een extra dag opvang voor mijn zoontje geregeld, de familie is ingelicht en springt bij de komende tijd. Het voelt verschrikkelijk kwetsbaar om hulp te vragen. Walgelijk, tegen elke overlevingsmechanisme in. Maar ik doe het. Ik besta, door vuur als het moet, en het moet. Agenda en huis staan vandaag leeg, de stilte laadt me weer op en ik geniet van hetgeen wat ik twee weken geleden bijna kwijt was: hoop.

Heb jij last van suïcidale gedachten en behoefte aan een luisterend oor? Neem contact op met 113 (Nederland) of de Zelfmoordlijn (België).

Lees ook:

  • En dan de finale diagnose…

    Onze blogger Aurelia is 26 januari 2018 zelfverkozen gestorven na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Uit respect voor wat zij ons wilde vertellen kun je al haar blogs hier nalezen.  Trigger Warning - Deze…

  • baby en moeder

    Deze blog gaat in op suïcidaal gedrag. Heb je behoefte aan een luisterend oor? Neem contact op met de vrijwilligers van 113 of de Luisterlijn. Ik ben Denise, 32 jaar en heb nu anderhalf jaar…

  • Ik-wil-dood-dagen

    Trigger warning: Deze blog gaat in op suïcidale gedachten. Raadpleeg www.113.nl in geval van psychische nood. Soms sta ik op en begint mijn hoofd direct tegen me te praten. “Jij bent echt een stom rotwijf.”…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.