De zin van je leven schrijf je zelf

Laat  mij schrijven, laat mij schrijven! Zoveel zin heb ik in het leven.

Wat is dat gevoel lang weg geweest! Dat ik er zin in heb, benieuwd ben wat de toekomst mij gaat brengen, sterker nog dat ik allerlei dingen doe om de toekomst aangenaam te maken en te houden. Het is heel lang heel slecht gegaan met mij. Sterker nog, ik heb wel 7 stickers uit het DMS-5 plakboek. Soms, zeker in mijn niet-stabiele tijd, denk ik wel eens dat het altijd slecht met mij is gegaan. Toch heb ik ook heel wat ‘niets aan de hand-jaren’ gehad. Ik kan in zo’n periode een poker face opzetten, een glimlach en ieder zal denken dat het goed met me gaat. Van een foto van mijzelf krijg zelfs ik een reactie van ‘wat zie je er stralend uit’, terwijl het dan vanbinnen diep zwart is. Geen verwijt naar de ander toe hoor, want zelf ben ik het beste in die ontkenning geweest, ik was er zelfs van overtuigd dat er is niks aan de hand was en dat ik niks ergs meegemaakt had. Totale ontkenning van alle pijn en verdriet, dat heeft me heel erg opgebroken. Zo erg dat ik niet meer wilde en ik zeer zelfdestructief werd.

Ik geloof sterk dat pijn en verdriet gehoord en gezien dienen te worden, door anderen en zeker ook door jezelf, om je weer beter en stabieler te voelen. Jezelf leren troosten als je overspoeld wordt door verdriet, is een eigenschap die ik mezelf heb aangeleerd die mijn leven heeft gered.

Ik heb heel wat therapieën gehad de afgelopen jaren. Ik wil heel graag over de verschillende behandelingen schrijven, wat het met me heeft gedaan, wat ik er van geleerd heb, maar moet nu even de neiging onderdrukken om dat niet allemaal tegelijk te doen. Daar wordt het weer zo lekker onsamenhangend van. Wat ik er wel nu over wil zeggen is dat wanneer ik het gevoel had dat ik echt gezien en gehoord werd de behandeling het meest aansloeg. Hoe hard ik er zelf ook voor moest werken, als ik dat gevoel maar kreeg dan ging het stukken beter met me. Psytrec was hier voor mij extreem goed in. Nergens heb ik mij zo goed gehoord gevoeld als daar.

Twee jaar geleden werd ik ziek bij mijn huidige werkgever. Ik heb daarna toch nog meer doorgewerkt dan wat het advies was. Door medicatiestop en nieuwe medicatie ging het in een rap tempo heel slecht met me, met twee ernstige zelfmoordpogingen als dieptepunt.
Nu ga ik weer aan het werk en ik heb er echt zin in. Het is iets anders dan wat ik deed. Is het onder mijn niveau? Het zal, maar het is ook iets waar ik passie voor heb. Creativiteit is naast het troosten van mijzelf ook mijn redding geweest. Van breien, tot schilderen, van haken tot piano spelen. Als ik dat maar kan doen dan word ik weer rustig in mijn hoofd.

Ik wist al dat ik wat met koken had. Dus dat ga ik doen, lekker koken. Niet in eigen ondernemerschap, been there done that, maar gewoon voor een baas. Heel leuk en spannend tegelijkertijd. Zelfs in mijn eigen stad, terwijl ik bijna nooit gewerkt heb in mijn eigen woonstad. Het moet niet saaier worden… 🙂 En in de andere uren die ik over heb, ga ik schrijven. Veel schrijven, voor dsmmeisjes, voor een boek over therapieën, voor een roman? Mijzelf kennende waarschijnlijk voor alledrie tegelijkertijd. Bij een ‘bordi’ als ik blijft de rem soms lastig te vinden.

2 Comments

  1. Wat fijn, mooi geschreven, inspirerend en zelfs herkenbaar! Ik beginne jaren therapie nu ook eindelijk af en toe het idee te hebben dat er een beter is! En een weg om jezelf te uiten. Ik hoop dat je van de komende tijd kunt gaan genieten! In ieder geval gaf deze blog mij een glimlach. Liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.