De zelfkwelling van vergelijken

In deze blog wordt gesproken over een doodswens. Ben je een crisis of heb je hulp nodig? Neem contact op met 113.nl

Coping
De laatste weken zijn zwaar: zowat al mijn copingstrategieën kan ik nu niet doen vanwege die gebroken ruggenwervel. Ik merk nu wel dat ik veel meer aan mijn actielijst heb dan ik al dacht. Bij signalen van disbalans in mijn hoofd zet ik deze lijst in. De acties zijn meestal fysiek actief bezig zijn. Het helpt mijn hoofd stiller maken, het helpt me tevreden te zijn over mezelf en het helpt me de tijd door te komen. Ik kom er nu achter dat het me ook afhoudt van de zelfkwelling die ik mezelf vroeger heel veel aandeed: mezelf vergelijken. En die zelfkwelling is nu in volle hevigheid teruggekeerd.

Vergelijken
Nu ik mezelf niet kan verplichten te gaan fietsen, wandelen, ‘sportscholen’ of schoonmaken, merk ik dat er veel mis gaat in mijn hoofd. Vooral dat ‘vergelijken’ komt terug. Niet alleen het vergelijken met anderen (die het beter/makkelijker hebben in mijn ogen) maar ook met mezelf, hoe ik vroeger was.
Het doet pijn te zien dat anderen – die ik vergelijkbaar vind met mezelf – het ‘beter’ doen. Zowel sociaal, maatschappelijk, uiterlijk als privé. Ik boor mezelf volledig de grond in, en kom uiteindelijk als een nobody uit de vergelijking. Een totale ‘waste of air’.
Ook het vergelijken met hoe ik vroeger was, is teruggekomen. Ik denk dat de draaglast, qua psychische ballast, niet is toegenomen; ik zat op mijn 17e al met mijn moeder bij de huisarts: ik wilde dood. Terwijl ik toentertijd toch alles mee leek te hebben: ik deed het goed op het VWO, had een vriendje en zag er niet afwijkend uit. Die draaglast, die doodswens, is er nu 33 jaar later nog steeds. Niet 100% van de tijd, maar dat was vroeger ook niet zo.
Maar mijn draagkracht is er zeker op achteruit gegaan. Ik kan minder verdragen qua prikkels, ik kan minder ‘hebben’ van mensen, ik kan minder ‘doen alsof’, ik heb sneller het gevoel ‘laat allemaal maar zitten’. Met als gevolg dat ik eenzamer ben, omdat ik minder moeite doe dan vroeger. Omdat ik het simpelweg niet meer kan opbrengen te veel en te lang te doen alsof.
Allebei de manieren van vergelijken maken me stil, klein, heel erg verdrietig en maken dat ik wil dat alles ophoudt.

En nu?
En nu weet ik het dus even niet meer. Alles is stilgezet door die gebroken wervel, ik ben accuut stil gezet, letterlijk en figuurlijk. Ik loop mezelf continu en overal te vergelijken. Dat lijkt zowel bewust als onbewust te gebeuren. Ik probeer actief mijn gedachten te beïnvloeden, ik probeer de stopbord-tactiek, ik probeer helpende gedachten er tegenover te zetten, ik probeer mezelf af te leiden, ik probeer me te richten op wat ik allemaal nog wel kan.
Maar niets lijkt te werken. Dit zelfdestructieve vergelijken van mezelf met anderen en met vroeger, was naar de achtergrond verdreven doordat ik mijn actielijst naleef. En nu ik dat niet kan, heb ik geen weerstand tegen die zelfdestructie.
Ik probeer positief te blijven, ik probeer mijn situatie te relativeren. Er zijn namelijk mensen om me heen, die veel meer lijden en die nog veel meer dingen niet kunnen dan ik nu. Maar ik moet toegeven dat deze zwarte mist wel heel erg dicht is. Het is momenteel even heel zwaar om die positieve kant te blijven zien. Maar zoals altijd, blijf ik mijn best doen.

5 Comments

  1. Mooi open geschreven. En ook herkenbare zaken. Vooral het plotseling tot stilstand komen….dan kun je jezelf niet meer ‘verschuilen’ achter bezigheden. Goed dat je in ieder geval probeert positief te blijven (denken) . Natuurlijk klopt het dat er mensen zijn die her ‘erger’ hebben dan jij….maar daar gaat het niet om. Zonde van de energie zou ik zeggen. Het gaat om jou en jouw gezondheid . Jij bent op de juiste weg, je komt alleen af en toe een file tegen. Enne….jij mag er zijn!!

    1. Dank je wel Roland, ik sta in een dikke file, dat is duidelijk..
      Maar het vergelijken met anderen die het ‘slechter’ hebben, helpt mij ook relativeren… en dat is in deze situatie, waarin ik weinig andere copingsstrategieën kan toepassen, best goed voor me..
      Bedankt voor je reactie!

  2. Heel herkenbaar. Ik vergelijk me zelf ook vaak met anderen, en vooral degenen die het in mijn ogen beter voor elkaar lijken te hebben. Dat is heel menselijk trouwens.
    Maar, zoals Roland, ook al zei, het gaat om jou. Het is knap dat je in deze lastige situatie deze blog schrijft en probeert de positieve kanten te zoeken en te zien. En dat doe je voor (hopelijk) voor jou, omdat jij dat verdient!
    Ik wens je veel sterkte en blijf schrijven. Dat doe je goed 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.