De wondere wereld van psychische klachten op Instagram

Gedichten schrijven

Toen ik jong was, ergens rond de puberleeftijd, vond ik het leuk om gedichtjes te schrijven met verschillende onderwerpen. Pesten, fantasie, ouders, ruzie en ga zo maar door. Waarom weet ik niet, maar ik ben op een gegeven moment gestopt met schrijven. De gedichtjes heb ik nog wel bewaard en ik vind het leuk om ze zo af en toe terug te lezen. 

Sinds ik last heb van psychische klachten (depressie en borderline) ben ik weer begonnen met gedichten schrijven. Eerst postte ik ze op mijn privé Instagram-account, maar ik merkte dat mijn vrienden en familie steeds minder aandacht gaven aan mijn gedichten, die voor mij heel belangrijk zijn.

Tegenwoordig schrijf ik over hoe ik me voel, hoe het met me gaat, hoe ik met dingen omga en overal komt mijn depressie naar voren. Ik schrijf over verlangen naar de dood, verlangen naar een gezin, verlangen naar positief gevoel. Alles passeert de revue en is rechtstreeks verbonden met hoe het met me gaat in deze zware depressie.

Schrijfsels van Denise

Omdat mijn vrienden en familie op mijn privé Instagram de gedichten vaak ook confronterend vonden, heb ik een nieuw en openbaar account aangemaakt: Schrijfsels van Denise. Op dit account kan ik alle problemen en zware gedachten kwijt. Daarnaast kan ik het delen met anderen die er (misschien) iets aan hebben of herkenning er in vinden. Ik schrijf alles vanuit mijn gevoel en ik houd met niemand rekening. Dat kan soms best heftige gedichten opleveren, maar het helpt mij ook met verwerken en dat is misschien nog wel belangrijker. 

Volgen en gevolgd worden

Natuurlijk wil ik net als ieder ander toch wat volgers hebben en ook minimaal een paar likes op een post of gedicht. Ik ben accounts gaan volgen die over psychische klachten schreven en accounts van schrijvers en dichters. Ik dacht zo een balans te krijgen in het delen van mijn verhaal en het lezen van mooie gedichten en andere heftige verhalen. Ik deel eens in de drie à vier dagen een gedicht en ben wel dagelijks in de weer met mijn Instagram Stories. Ik houd het aantal volgers goed in de gaten en zoek actief naar nieuwe accounts om te volgen.

Het houdt me bezig, hoewel ik soms wel doorsla. Dan ga ik obsessief door mijn lijst heen en kan ik wel tien keer per vijf minuten Instagram opnieuw opstarten en er doorheen scrollen. Ik ben dan hopeloos op zoek naar een nieuwe volger of nieuwe like. Ook ga ik op zulke momenten nieuwe pagina’s volgen. Ik denk dan alleen niet na en meestal zijn die accounts een trigger voor nog meer destructief gedag. Als ik zulke momenten heb, probeer ik meestal wat afstand te nemen en het even wat rustiger aan doen op Instagram. Soms door Instagram van mijn mobiel te halen en soms door de app op een andere pagina in mijn mobiel te zetten. 

Hechten

Als volger ben ik me aan een aantal accounts gaan hechten. Aan mensen die het mega zwaar hebben en toch door vechten. Mensen die de strijdbijl nooit laten vallen. Ik begon die accounts te verheerlijken. De mensen erachter te verheerlijken. Meiden die het zo goed doen, ondanks al hun ellende.

En dan komt er een afschuwelijk bericht langs: degene die ik zo sterk vind en die alles aankan geeft het op. Dat hakt er in, dat doet me pijn en ik raak er door van slag. Deze persoon ging winnen, deze persoon zou weer een goed leven krijgen. Zomaar opeens stort daar een kaartenhuis in. Deze klap doet een paar dagen pijn, maar je moet door. Door met je eigen herstel. En gelukkig heb ik nog genoeg andere vechters om te volgen. Maar niet veel later wordt een ander super sterk vechtend persoon opgenomen. BAM! Weer een klap in mijn gezicht en ik stort weer in. 

De mensen achter de accounts

Deze gebeurtenissen hebben me weer met beide benen op de grond doen staan. Ook heeft het me doen beseffen dat deze onwijs sterke voorbeelden ook mensen zijn. Deze kwetsbare mensen kennen ook hun slechte en nog slechtere tijden. Iets wat ik door de mooie posts en sterke verhalen was vergeten. Ik merk dat ik nu anders naar de zogeheten recovery accounts kijk. Deze mensen gaan door dalen en hebben pieken, maar zijn niet onaantastbaar. Ik probeer er niet te veel te volgen, want het doet pijn als ze zich net zo klote voelen als ik. Of als er weer iemand wordt opgenomen. Ze zijn zo kwetsbaar, net als ik. Ik schrijf mijn gedichten vol gevoel en vaak met al mijn pijn. Ik ga ook heel vaak hard onderuit. Maar ik kom er steeds een beetje sterker uit.

Toekomst 

Ik hoop dat ik ook tijdens m’n groepstherapie voldoende te schrijven heb, zodat mijn account actief kan blijven. Dat ik mijn proces op eenzelfde manier kan delen, net als mijn diepste verlangen en donkerste gedachten. Dat ik weer mooie, gezellige en grappige gedichten mag maken, als het ooit weer beter met me gaat. En dat er dan een balans komt tussen slecht en iets beter.

Lees ook:

  • Open over mijn depressie

    Ik ben iemand die openlijk uitkomt voor het feit dat ik een depressie heb. Ik zou niet weten waarom dat raar zou zijn. Aan ziek zijn kun je niks doen, dus waarom zou je je moeten schamen dat je iets…

Meer informatie over borderline

E-book over borderline:

borderline mini header

In deze dsmmini komen mensen met borderline, naasten en hulpverleners aan het woord. Hoe zien en ervaren zij borderline persoonlijkheidsstoornis?
Je leest het in de ervaringsverhalen, interviews, artikelen, quotes en Q&A’s.
Voor iedereen die, op wat voor manier dan ook, te maken heeft met borderline en op zoek is naar herkenning of nieuwe inzichten.

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer