in de war

De werkelijkheid (deels) kwijt zijn

Ik wil graag uitleg geven over de ontwikkeling van mijn (rand)psychotische episodes. Deze blog is een globaal overzicht van mijn klachten. Binnenkort wil ik sommige stukken meer uitlichten.

Extreme fantasieën

Als kind was ik erg fantasierijk. Op zich is daar helemaal niks mis mee. De fantasieën en ‘het magisch denken’ (fantasie en werkelijkheid lopen door elkaar heen) van een kind horen bij de ontwikkeling. Ik kon daar op jonge leeftijd al wel in doorslaan. Het begon bij mij met gewone kinderlijke angsten, zoals de overtuiging hebben dat er tijgers onder het bed zaten. Op den duur begon het wel bijzondere vormen aan te nemen en daar wil ik het volgende voorbeeld voor gebruiken. Ik vertelde tegen mijn moeder, dat zij mijn moeder niet was. Daaropvolgend deelde ik haar mee, dat zij een tweelingzus gehad zou hebben die zij naar mijn idee vermoord had. De zogenaamde vermoordde tweelingzus zou dan mijn echte moeder geweest zijn. Ik heb daar lang in geloofd. Zo zijn er tal van voorbeelden.

‘Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet’

Mijn eerste visuele hallucinaties (bepaalde dingen zien die andere niet zien) kwam bij mij ook op kinderleeftijd. Ik zag onder andere speelgoed en kleuren in verschillende vormen naar beneden vallen. Ik vond dat uiterst fascinerend. 

Onzekerheid

Naarmate de tijd vorderde begon het zich steeds verder te ontwikkelen. Ik dacht bijvoorbeeld steeds vaker dat mensen fluisterend over mij aan het roddelen waren. Ook dat kon enigszins nog binnen de kaders vallen, vanwege het feit dat tieners vaak onzeker zijn en meer de neiging hebben de zaken op zichzelf te betrekken. 

Rond de tweede klas van het voortgezet onderwijs ging het steeds slechter. Ik begon allerlei willekeurige zaken op mezelf te betrekken. Ik dacht bijvoorbeeld toen ik een film aan het kijken was, dat mijn toekomstige leven afgespeeld werd. Ook werd er in de klas weleens over de films The Matrix en the Truman Show gesproken en daardoor dacht ik dat dat een stille hint was van de klas richting mij. Ik had het idee dat ze daarmee aan wilde geven, dat iedereen in het complot zat en het op mij gemunt zouden hebben. 

Daarbij begon ik nog meer irreële overtuigingen te krijgen. Als iemand langs mij fietste, hield ik mijn adem in, omdat die persoon via mijn adem anders mijn gedachtes zouden kunnen ‘lezen’ als ik gewoon zou doorademen. Ook was ik ervan overtuigd dat een bepaalde docent een dubbelganger was en dat ze onzichtbare cameraatjes in mijn boek had geplaatst om mij op die manier te kunnen bespioneren als ik thuis was. Verder dacht ik, dat zowel leerkrachten als leerlingen mijn gedachtes konden ‘lezen’ via mijn ogen. Zo waren er nog meerdere dingen. Ook begon ik stemmen te horen die mij onschuldige opdrachten gaven of mij bekritiseerden.

Eerste psychose

Uiteindelijk ging ik op mijn 16e naar deeltijdbehandeling, vanwege onder andere sombere gevoelens en het onvermogen om op een gepaste wijze contact met leeftijdsgenoten te maken. Anderhalve maand na de start van de deeltijdbehandeling concludeerde de psychiater, dat ik een paranoïde psychose had en volledig uitgeput en in mezelf gekeerd was. Ik was er bijvoorbeeld van overtuigd dat er camera’s achter de spiegels zaten om mij in de gaten te houden, dat er wezens in kasten zaten enzovoort. Ik werd anderhalve week opgenomen op een gesloten afdeling in een andere provincie dan waar ik woonde. Uiteindelijk mocht ik zonder een concreet behandelplan weer naar huis en naar de deeltijdbehandeling. 

De deeltijdbehandeling bleek alsnog te zwaar te zijn en werd ik weer opgenomen op zowel de gesloten als open afdeling van een kliniek in mijn stad. Ik was toen 17 jaar. Er werd niet naar de onderliggende problematiek gekeken. Daarnaast kreeg ik een relatief hoge dosering antipsychotica waar ik veel bijwerkingen door ervoer en werd mij een zeer somber toekomstbeeld geschetst. 

Na veel omzwervingen en meerdere opnames door mijn klachten, kwam ik terecht bij de poliklinische afdeling psychotrauma. Ik was ondertussen 20 jaar. Ik ben bij die behandelaar tot en met mijn 27e geweest. Op mijn 23e/24e kreeg ik bij haar opnieuw een psychose van ongeveer driekwart jaar. Naderhand merkte ik dat ik eindelijk op mijn plaats was bij haar. Ze keek bij mij verder dan de protocollen in het boekje. 

Confrontatie aangaan met ‘de wezens’

We begonnen stil te staan bij ‘de wezens/entiteiten’ in plaats er alleen maar voor weg te rennen en te onderdrukken. We gingen de confrontatie met ze aan. Soms zat ik bang ineengedoken in een hoekje van haar kamer. Ze zag dan de doodsangst in mijn ogen. Dat weerhield haar er overigens niet van om het aan te gaan met mij. Door geruststelling en aanmoediging van haar kant kwam ik er uiteindelijk achter, dat de wezens helemaal niet zo eng waren als ik dacht.

Verschillende betekenissen

Ik kreeg de oefening van mijn toenmalige behandelaar om te vragen wat de wezens/entiteiten van plan waren. Ik had namelijk het idee dat ze zendertjes in mijn hoofd en elektrische apparaten geplaatst hadden om mij op die manier te kunnen besturen. Beetje bij beetje kwam ik erachter dat ze niks naars wilden doen richting mij. Wel vertelde mijn behandelaar, dat ik moest aangeven aan de wezens dat ik de regie had enzovoort.

Op den duur kreeg ik lage dosering antipsychotica, waardoor ik helderder kon nadenken en gelukkig ook weinig bijwerkingen ervoer. Uiteindelijk ben ik erachter gekomen, dat de innerlijke conflicten onbewust tot uiting kwamen in vorm van onder andere wezens, zowel visueel als auditief. Het bleek dat ik onbewust de kanten in mezelf die ik moeilijk vond buiten mezelf had geplaatst. Ook merkten we dat andere auditieve en visuele hallucinaties weer meer een uiting waren van bijvoorbeeld angst of boosheid wat ik moeilijk kon uiten. Ook kon het zijn dat ik te veel emotie onderdrukte en ik dan ook extra last kon krijgen.

Mijn eigen idee over mijn symptomen

Mijn theorie is, dat te veel aan onderdrukking van emoties/energie er toch uit moet en dat dat bij mij dan gebeurde door middel van onder andere verschillende vormen kleuren zien of de ‘mechanische’ geluiden horen. Dus nu hanteer ik bepaalde sensaties die anderen niet waarnemen als een signaal, zodat ik er vroeg genoeg bij ben.
Inmiddels ben ik 28 jaar en ben ik nu een jaar zonder antipsychotica en daar ben ik voor mezelf blij mee.


Lees ook:

  • Brein

    Bingo! Als ik zou mee doen met een spelletje bingo en de inzet mentale diagnoses zou zijn, dan zou ik snel bingo hebben. Officieel heb ik een flinke waslijst aan diagnoses. Van recidiverende ernstige depressie,…

  • dokter

    Ik hoor sinds ik 16 jaar was stemmen. Ik ben nu 28. Dat houdt in dat ik al ruim 12 jaar stemmen in mijn hoofd hoor. Toen ik dat vertelde aan een mede-cliënt hier op…

  • meisje blaast pluisjes paardenbloem

    Wellicht ben ik een beetje oud om een dsmmeisje te zijn. 38. Ik heb niet meer die onrust die ik had op mijn 22e. De leeftijd waarop ik mijn eerste psychose kreeg. Wellicht vind je…

6 reacties

  1. Jouw weg is zeker geen makkelijke geweest, dat lees ik wel. Heel knap en fijn dat je het onder controle hebt gekregen en nu zelfs zonder antipsychotica kan.

  2. Dank voor de ’inkijk’. Bijzonder om te lezen! Hoe fijn dat je een goede behandelaar trof die het met jou aan ging om de wezens te confronteren. Hoop meer van jou te mogen lezen!

    1. Bedankt voor je aardige reactie Jonna 🙂
      Dat was zeker fijn wat betreft mijn vorige behandelaar. Ik heb in die tijd veel over mezelf geleerd.

  3. Heel duidelijk beschreven Brian, dank voor je openheid. En wat super dat je van de medicatie af kon komen door bij jou passende therapie.
    Ook vind ik jouw visie op al je symptomen erg interessant en wil daar graag t.z.t. een keer over sparren met jou.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.