De verkeerde plek

Ik ben zomaar op deze stoel gaan zitten. Misschien had iemand anders deze plaats wel willen hebben. Ik heb zomaar deze plek ingenomen. De verkeerde plek. Ik had beter niet kunnen komen. Anderen hadden mij niet op deze plek gewild. Beter had ik niet bestaan. Ik haat mijzelf en iedereen haat mij terwijl ze allemaal doen alsof het best is zo. Iedereen doet alsof het goed is dat ik hier ben. Alsof het fijn is dat ik besta. Niemand die gewoon eerlijk zegt dat ik hier nooit had mogen zijn.

Ik ga praten. Ik zeg veel te veel en niemand die het eerlijk tegen mij zegt. Ik moest me schamen. Waarom doet iedereen alsof het oké is dat ik praat? Waarom wordt niemand boos op mij? Ik zit altijd op de verkeerde plek.

Ik ben oké. Ik mag hier zijn en ik mag praten. Ik weet dat iedereen het anders denkt. Maar ik moet mijzelf vertellen dat het best is. Dat ik goed ben. Want eigenlijk ben ik een perfect persoon. Ik ben zo iemand die op elke plek kan zitten. Wil je mijn plek? Natuurlijk, prima, ik kan namelijk op elke plek zitten. Als jij zo graag hier wilt zitten prima; jouw tekortkoming dat je niet met minder tevreden kan zijn. Tevreden ben ik met alles. Ik sta boven jullie allemaal want ik wordt nooit boos. Nooit zal ik mij verlagen tot jullie boosheid.

Ergens daarboven, hoog, zweef ik.

Oef. De val. Wat een lelijke metafoor. Wat verschrikkelijk lelijk. En alleen ik kan dat begrijpen. Alleen ik val zo; Zo open. Zo’n lelijke open wond. Niemand mag zien dat ik zo lelijk gevallen ben. En zeg nu niet dat je dat een lelijke metafoor vindt.

Maar ik denk. Ik ben dus, je gelooft het haast niet, middenin een put gevallen. Heel alleen lig ik daar op te gaan in mijn wonden. Gelukkig ziet niemand mij. Ik zou zo graag willen dat iemand mij zou vastpakken zonder me te zien. Dat ik in je schoot mag kruipen zonder te bestaan.

Ik wil alleen maar dat je snapt dat ik ernaar verlang niet begrepen te worden. Of je me alsjeblieft kunt troosten; Als je mij troost sterf ik. Gewoon een beetje compassie opbrengen voor wat ik voel. Hoe kun je mij nou zo in de steek laten? Je ziet toch dat ik een verschrikkelijk mens ben? Waarom kun je dat niet gewoon beamen en mij laten verdwijnen in je armen?

Ik had hier nooit moeten gaan zitten, wetende dat jij mij op schoot zou nemen.

Daar ben ik echt te groot voor.

6 Comments

  1. jef

    Begrijpen, trachten te begrijpen, kan al liefde zijn. Belangeloos en onthecht, en toch betrokken. Ie bent uniek en durft het schrijven. En soms, als je valt, plof je neer op iemands schoot bij iemand met de ingesteldheid van: doe wèl zoals je bent en zie niet om.

  2. Dit berichtje bracht me hier. Dank je wel daarvoor. Je beschrijft zo mooi hoe het voelt, eigenlijk letterlijk het gevoel op de verkeerde plek te zijn; de eenzaamheid, het onbegrepen voelen, het verlangen en vooral de tegenstrijdigheden. Elke keer als ik het lees krijg ik weer kippenvel..

    1. Dankjewel. Fijn dat het herkenbaar is. De eenzaamheid en verlangen zijn echt n struggle soms. Ben t allemaal pas sinds kort een beetje aan t doorhebben. Fijn dat je deze site ook gevonden hebt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge