jarig meisje

De verjaardag van mijn dochter

‘Ik ben nu 6 jaar, ik ben nu 6 jaar…’ klonk vol trots, de fragiele maar zuivere stem van onze dochter door het klaslokaal. De 27 andere kindjes die, net als mijn man en ik, ook aanwezig waren luisterde muisstil naar haar gezang.
‘Ik ben nu 6 jahaar… Ik ben nu zes jaar.’

Ik was daar, in de klas, in het moment met mijn hulphond Nina al slapend aan mijn voeten. De afgelopen zes jaar flitste spontaan maar op een positieve manier aan mij voorbij. Tranen sprongen in mijn ogen. Eindelijk kon ik oprecht trots zijn op mezelf om wie ik ben, als moeder, als persoon.

De confrontatie met de traumatische geboorte(dag) van mijn dochter maakt het voor mij niet de meest gemakkelijke tijd van het jaar. De afgelopen maand heb ik dan ook alles op alles moeten zetten om overeind te blijven. Ik heb keuzes kunnen maken, mezelf beperkt in de hoeveelheid externe prikkels. Daarnaast hield ik me vast aan mijn dagelijkse routine en zorgde ik ervoor dat ik kon blijven functioneren.

Anders dan voorgaande jaren kon ik in contact blijven met mezelf, zocht en vond ik fijne afleiding in mijn omgeving en volgde ik mijn gevoel. Hoewel ik er nog wat onzeker over ben, begin ik er langzaam van overtuigd te raken dat ik deze periode goed heb kunnen doorstaan.

Hoe zwaar de afgelopen zes jaar ook zijn geweest, hoe ik ook heb moeten overleven, ik heb het wél gedaan en ervoor gezorgd dat ik nu zover ben gekomen dat het mogelijk is aanwezig te zijn bij activiteiten als deze. Want ik zat daar, en ik zat daar écht, in de klas. Terwijl het zo een beladen dag was, de hoeveelheid prikkels groot en in de wetenschap dat er diezelfde dag nog een kinderfeestje gevierd zou worden. Ik kon zien, horen en voelen hoe trots mijn dochter was om het feit dat zij haar zesde levensjaar heeft kunnen bereiken en ik besefte dat ik minstens zo trots mag zijn.

Dit moment, in die klas, op haar zesde verjaardag zal ik nooit vergeten.
Het is het misschien wel het mooiste moment geweest voor mij als moeder, omdat ik in het moment ook positief, zonder schuldgevoel, op mezelf terug heb kunnen kijken.

Lees ook:

  • Ik vind het naar om onverwachts in een herbeleving te schieten, maar soms kan het ook verhelderend zijn. Ik heb me vaak genoeg afgevraagd waarom mijn verjaardag sinds het trauma zo’n lastige dag geworden is. Ik nam aan dat het…

9 reacties

  1. Ik ben eigenlijk best benieuwd hoe het kan dat je een maand voor de verjaardag van je kind het al moeilijk kunt hebben?
    Als een dierbare overleden is, snap ik dat je het moeilijk hebt rond de (sterf-, geboorte-) datum. (ik spreek helaas uit ervaring).
    Maar kan je na 6 jaar nog steeds zoveel moeite hebben met de geboorte van je kind, dat je daar een maand van slag van bent?
    En is het voor je kind dan wel leuk om jarig te zijn, als mama daar zo van slag van is?

    1. Dag Corrie,

      Dat kan zeker. Heftige ervaringen kunnen leiden tot een trauma en daar kun je nog heel lang en intens last van houden, zeker rondom de tijd in het jaar dat het trauma plaatsvond.
      En zoals je leest doet Joyce erg haar best om dit trauma te verwerken en de verjaardag zo leuk en fijn mogelijk te maken voor haar meisje. Echte moederliefde. 🙂

      Fijne dag!

      Groetjes,
      Rivka

  2. @Corrie: Wat een bijzondere vraag die je stelt, er vanuitgaande dat je deze blog ook gelezen hebt. De opzet van deze site is juist gericht om maatschappelijk draagvlak te creëren en juist niet vanuit de stigma’s (die je hierboven omschrijft) te redeneren. Hoogst bijzonder om dan te lezen, dat je het hebben van “moeilijke momenten” alleen koppelt aan het overlijden van een dierbare. Misschien is het goed om dit soort vragen op een andere wijze te overdenken dan, als reactie onder een blog van iemand.

    Ik vind het een ontroerend stuk om te lezen, Joyce! Dapper dat je hierover durft te schrijven, chapeau!

  3. Het lukt even niet om in te loggen met mijn eigen account maar wil wel graag reageren op jouw mooie en eerlijke blog.
    Bij elke zin die ik las werd de brok in mijn keel groter. Ik voelde mijn tranen opkomen door jouw eerlijkheid, door de vrolijkheid en trots van jouw dochter. Prachtig. Ik hoop dat ik dit over iets minder dan 4 jaar ook mee mag maken met mijn zoontje. Want elk kind verdiend zo’n gelukkige verjaardag. En het liefst elk jaar. Maar dat is bij mij niet zo realistisch maar gelukkig heeft hij ook een lieve papa.
    Knap dat je je staande hebt gehouden, voor jezelf maar vooral voor je eigen dochter want ik weet hoe zwaar het kan zijn.
    Liefs Denise.
    @schrijfselsvandenise

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.