De terugval

Ik en mijn depressie
Al 35 jaar heb ik last van depressies, bij vlagen kan ik er beter mee omgaan, maar het is hard werken om naar buiten toe een enigszins ‘normaal’ beeld uit te stralen. Na het starten van en falen in verschillende soorten werk en opleidingen, loop ik nu post: ik ben postbezorger. Ik hoef weinig contact met mensen te hebben, ben buiten en beweeg. Ideale omstandigheden voor iemand die last heeft van depressies. Het is parttime, en voor de rest van de week worstel ik me door de tijd. Ik ben inmiddels 50 jaar, ik weet niet beter dan dat depressie en ik bij elkaar horen, een ‘package deal’.

Ik ben inmiddels, zoals dat officieel heet, ‘uitbehandeld’.  Er valt niets meer te therapieën of te proberen, ik heb alles al gedaan. Van alternatief (yoga, meditatie, tai-chi, homeopathie) tot regulier (medicijnen, dagbehandeling, therapieën, opname, elektroshock-therapie), alles heb ik gedaan. Uitbehandeld, dat betekent dan dat je óf stopt (met leven), óf leert leven met de psychische rugzak die je hebt. Ik heb voor nu gekozen voor het laatste. En dat is hard werken, een fulltime baan zou ik bijna zeggen.

Actielijst
In de loop der jaren heb ik een actielijst ontwikkeld. In verschillende therapieën en dagbehandelingen heb ik geleerd te zoeken naar activiteiten waar ik me beter door voel. Dingen waar ik rustiger van word in mijn hoofd, waar mijn paniek van mijn afneemt, waar mijn zwartheid wat lichter van wordt. Ik heb in de afgelopen 20 jaar zo’n anderhalf A4’tje  met acties verzameld die mijn moment kunnen verbeteren. Want zo noem ik het: acties die ik kan doen om het moment te verbeteren en me dus een klein beetje beter te laten voelen.
Nou staan er op mijn actielijst activiteiten van heel klein naar heel groot. Een van de kleinere is ‘de gordijnen open doen’. Ik weet uit ervaring dat ik, als ik diep in mijn zwarte zelf zit, met ‘de gordijnen open doen’ mijn situatie verander. De wereld komt binnen, het licht komt binnen en verlicht mijn wereld. Op zo’n moment verandert er iets, mijn situatie wordt enigszins verbeterd. Soms is dat het maximaal haalbare voor die dag. Op dagen dat het minder slecht gaat, kan het dan komen tot nóg een actie van de lijst. Om ook dát moment weer iets te verbeteren.
En zo kom ik mijn dagen door. Er staan ook grote acties op, zoals naar het Amsterdamse Bos fietsen, daar een uur wandelen en weer terug fietsen. Ik kan een vrij stalen wil hebben (oké, door professionele hulpverleners ook wel ‘obsessief’ genoemd..) en  het kan voorkomen dat ik mezelf gewoon naar buiten schop: gaan!

Gebroken
Tot voor kort dacht ik: zo kom ik de rest van het leven wel door, ik heb dit onder controle. Toen kwam dat ene afgrijselijke moment vorig jaar november, dat ik door mijn rug ging. Een spiertje verrekt, dacht ik, niet zo kinderachtig gewoon doorgaan. Ik heb dus nog een week doorgelopen met de post. Elke dag kwam ik huilend thuis en kon niet meer zitten, staan of liggen, ik had vreselijk veel pijn.
Heel lang verhaal, heel kort gemaakt: ik heb een rugwervel gebroken. Ik kreeg te horen dat ik niks mag. Oké, ik mag van mijn stoel naar de keuken lopen. Af en toe 10 minuten buiten lopen, kijken hoe dat gaat. Maar verder niet bewegen: “doe maar of je in het gips zit”. 99% van mijn actielijst om mijn momenten te verbeteren, mag ik niet doen. Trouwens ik zou het niet eens kúnnen doen. Voor ik ‘s morgens mijn morfine geslikt heb, is het aandoen van sokken of een broek een soort gymnastische oefening. Gelukkig heb ik hierbij geen toeschouwers.

Terugval
Dus daar zit ik nu. Met een actielijst om mijn momenten te verbeteren, waarvan ik 1% ook daadwerkelijk kan doen. Alles wat ik zo vakkundig onderdrukt/onder controle had, komt terug: straatvrees, sociale angst, telefoonangst, eetprobleem, vermijden, afhankelijkheid, zelfverwijt, compulsieve trekjes, controledwang…. Alle trekjes die de kop opsteken als ik té lang in mijn zwarte wereld leef, steken de kop weer op. Het is daar, het moment waar ik altijd bang voor ben, de grote terugval. Ik zie mezelf in een vrije val gaan, een glijbaan of een skischans af, niets houdt me tegen. Genadeloos val ik. Ik weet wat ik kan doen om dit tegen te houden, ik heb mijn actielijst!! Maar ik kan en mag vrijwel niets van die actielijst doen. Die actielijst houdt mij staande, is de grond onder mijn voeten, is de reden dat ik nog leef. En hoe het nu verder moet? Ik weet het even niet.

Positieve kant zoeken
Al die jaren van therapie hebben me veel geleerd, over mezelf, over hoe ik me staande kan houden. En één van de dingen die nu bij me bovenkomt is: zoek een positieve kant van deze situatie. Wat ik leer van deze situatie is dat ik heel goed heb geleerd me staande te houden met mijn actielijst. Maar dat het een goed idee is, die lijst diverser te maken. Dus ik moet er ook dingen in opnemen die ik kan doen zónder fysiek actief te zijn. Omdat ik nu veel tijd heb om op internet rond te kijken, kwam ik de site van de dsmmeisjes tegen. Ik schrijf graag, dus zou een blog schrijven misschien iets voor mij zijn? Iets om de tijd door te komen, zonder continu in mijn zwarte wereld te zijn?
Ik heb een eerste poging gewaagd, en dit is het resultaat.

12 Comments

  1. Jeetje Marion, wat vind ik het super stoer en knap hoe jij in het leven staat, zelfs nu met je gebroken rugwervel. Je bent hartstikke welkom hier en ik hoop dat het schrijven je iets brengt! Jouw blog geeft mij in ieder geval veel inspiratie en kracht om niet op te geven. Liefs, Rivka
    Rivka onlangs geplaatst…1 januari 2018My Profile

  2. Wauw, wat kun je jouw strijd goed onder woorden brengen! Wat doe je ongelooflijk je best om jezelf staande te houden en wat moet dat moeilijk zijn. Zo van je afschrijven is misschien ook een mooie voor op je lijstje? 🙂

    Liefs,

    mij

  3. Merel

    Mooi geschreven!
    Ik ben ook in een zwarte periode begonnen met bloggen en soms gaf het me idd hele goede afleiding en iets om me compleet op te focussen. Ik hoop dat het dit voor jou ook mag doen. En heel veel sterkte met je herstel.

  4. Ineke

    Mooi beschreven. Hoop dat het schrijven je zal helpen. Je stuk is confronterend voor mij, veel overeenkomsten. Alleen ben ik nog niet bij de acceptatie, dat vind ik te verschrikkelijk. Dus veel bewondering voor jouw manier van je staande houden. Veel sterkte,
    Ineke

  5. Allemaal, heel erg bedankt voor jullie reactie.

    Ik had dit stukje vanmorgen geüpload voor commentaar, verwachtte vanmiddag (toen ik uit het ziekenhuis kwam 🙂 ) een mailtje met hoe ik één en ander beter kon doen. Tot mijn verbazing was het echter al op de website gezet! En jullie reacties zijn stuk voor stuk hartverwarmend, kan ik na vandaag erg goed gebruiken.

    En zoals een zich respecterende depressieveling betaamd, valt mij alleen de typefout in mijn tekst op.. Typerend voor mij om juist dát te zien 🙂 Eigenlijk goed dat hij erin staat: het hoeft allemaal niet perfect te zijn meis, om goed genoeg te zijn
    Dank jullie wel allemaal !

    1. Nee joh, geen commentaar nodig; je hebt het hartstikke goed gedaan! Verheug me nu al op je volgende blogs. 🙂

      Ik haat typefouten ook altijd bij mezelf haha… En je kunt mij ook nog de schuld geven dat ik de tekst niet goed geredigeerd heb, haha. 😉
      Rivka onlangs geplaatst…1 januari 2018My Profile

  6. Echt knap hoe je dit zo kunt beschrijven. En dat typfoutje, jammer dan. Je verhaal komt ook met dat foutje wel over hoor 😉

    Jouw actielijst doet me denken aan een lijst die ik zelf ooit heb gemaakt van alle dingetjes die ooit hebben geholpen, al hielp het maar een heel klein beetje of slechts een enkele keer. Ik verwacht dat er meer mensen zijn die iets dergelijks hebben gemaakt. Zou het een idee zijn om onderling eens wat uit te wisselen om ideeën op te doen? Of dat we met elkaar onze dingetjes opsturen en dat één persoon dit samenvoegt tot een blog? Misschien dat we elkaar en anderen dan kunnen inspireren, en dat ieder daar uit kan pikken wat hem of haar aanspreekt? Ik weet niet hoor, zeg ook maar wat. Zoiets lijkt mij in ieder geval wel helpend.

    Veel sterkte en liefs!

  7. lijkt me goed idee Ellen, wilde sowieso mijn volgende schrijfsel gaan wijden die actielijst…. want voor mij komt daar heel veel bij kijken, het is ook een dynamische lijst in mijn geval. Zoals nu maar weer blijkt, ik moet andere dingen zoeken die ik erop kan zetten. En soms kom ik bij toeval iets tegen wat me even bezighoudt, en dat komt dan direct op mijn lijst..

    1. Ik ben benieuwd naar je volgende schrijfsel over de actielijst! Ik moet nog even nadenken over hoe ik hier zelf wat dingen over kan delen, of ik daar ook een blog aan ga wijden of een andere manier ga zoeken om iets bij te dragen. Daar probeer ik nu al een paar dagen over na te denken maar ik kom er nog niet helemaal uit (daarom wachtte ik zo lang met reageren). In ieder geval lijkt het me goed om hier aandacht aan te besteden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.