De strenge kant in mij

Lieve lezers, vorige week was daar dan mijn eerste blog. Het voelde in deze hectische tijden toch als een bevrijdend iets. Nu ik het zo terug lees heb ik het gevoel dat het meer over een ander gaat dan over mij. 

Deze week zijn er een paar verschillende ingrijpende dingen gebeurd. Laat ik beginnen bij het feit dat Daantje* en ik niet meer daten. Begin juni werd de eerste vraag weer gesteld aan mij: “Levi, heb je hier allemaal wel de tijd, ruimte en energie voor? Ik heb namelijk ook aandacht en energie nodig, daarnaast werk je nog en sport je ook nog.” Dat klopt. Voor mijn grote terugval werkte ik nog 20 uur per week en was ik gedreven om ook nog mijn sportschema vast te houden:

Maandag: 30 min. zwemtechniektraining
Dinsdag: 1,5 uur interval fietstraining, daarna 30 min. interval hardlopen
Woensdag: 40 min. zwemtraining, eventueel nog kracht
Donderdag: 1,5 uur interval fietstraining, daarna 45 min. hardlopen
Vrijdag: 30 min. zwemtechniektraining
Zaterdag: 3 uur fietstraining, 20 min. hardlopen
Zondag: 1,5 uur hardlopen 1 uur zwemtraining

Dit was voor mij een gemiddelde trainingsweek. Vaak fietste ik ook nog naar mijn werk en kwam er op veel dagen nog twee keer één uur wielrennen bij. Maar dat was maar op een laag tempo, dus dat telt toch niet. De enige reden dat ik dit volhield, was dat stemmetje in mijn hoofd dat schreeuwde dat ik niet goed genoeg was. Dat ik niets voorstelde en een grote loser was als ik dit niet volhield. Enfin, ik bespaar jullie de vervelende termen die ik mezelf geef. Plezier in sport was ik allang verloren. Ik had mezelf een doel gesteld, dat was namelijk een IronMan worden. Daar horen een bepaald aantal nevendoelstellingen bij en dat was oorspronkelijk 7 juni, een halve IronMan in Duitsland.

Maar natuurlijk had ik wel tijd voor alle andere dingen. Werken, vrienden, familie, Daantje en oh ja, natuurlijk ook nog maar even aan mijn depressie werken. Mijn psycholoog merkte in onze gesprekken toch dat ik wat aan het afglijden was. Ikzelf had dat niet echt door. Tot het moment dat daar de doodswens weer terugkwam. Ging het wel echt beter met mezelf en had ik wel echt die onuitputtelijke energie die ik dacht te hebben?

Nee. Dat had ik simpelweg niet, ik ben blijkbaar toch niet die robot die ik dacht te zijn. Mijn sportschema had ik al flink uitgedund, maar misschien had ik toch wel alle tijd en ruimte nodig om eerst maar eens te gaan sporten voor mijn plezier. En natuurlijk moest ik ook maar minder gaan werken. Maar meer hoefde ik toch niet in te leveren? Ik zal Daantje niet opgeven, al die steun en aandacht die ik zo nodig had, kon ik niet missen.

Tot ik vlak na het schrijven van mijn eerste blog erachter kwam dat ik ook dit niet vol kon houden. Ik merkte dat ik geen plek meer had voor iemand anders dan voor mezelf. Het kacheltje is leeg. De tijd van het strijden is voorbij, het is tijd geworden om echt toe te geven aan de depressie. Accepteren dat ik het niet meer ga redden met strijden. Accepteren dat ik eindelijk gebroken ben door de strenge kant in mijzelf.

Maar wat is die strenge kant dan en waar komt die precies vandaan? Dat is het onderzoek waar ik nu samen met mijn psycholoog Elize* mee bezig ben. Voor mij is dat nu het enige wat er nog is. Ik werk nu op kantoor en/of thuis voor de structuur in mijn dagelijks leven, drie halve dagen in de week, die ik gelukkig door de fijne werkgever en werksfeer zelf in de week in mag indelen. Ik sport als ik zin heb, mijn IronMan droom heb ik voorlopig laten varen. Mijn familie en mijn beste vrienden zijn de enigen voor wie ik nog energie en tijd voor vrij wil en kan maken. En verder is het proberen te accepteren dat ik mijn tank eerst moet repareren voordat ik hem weer kan vullen met energie. 

Dan nu, mijn strenge kant. In mijn therapie noem ik hem Dickhead. Dickhead voert de boventoon. Hij is vroeg in mijn pubertijd in mijn leven gekomen en heeft mijn kwetsbare kant (Mini-Me) en mijn zorgende/gezonde kant (Levi) verdrongen. Door meerdere gebeurtenissen in mijn leven, waar ik later vast nog wel over ga vertellen, is hij steeds sterker en groter geworden. Zo groot dat ik mijzelf ben gaan associëren met Dickhead. Mijn persoonlijkheid en die drie kanten (Levi, Mini-Me en Dickhead) overkoepelen elkaar niet meer. Sterker nog, de balans is volledig verdwenen. Dickhead was daarentegen wel de reden dat ik veel dingen heb bereikt in mijn leven. Dit geloof ik zelf natuurlijk niet, dit krijg ik van anderen te horen. Volgens Dickhead heb ik zelf namelijk helemaal niets bereikt. Volgens Dickhead zijn al die zogenoemde prestaties niet benoemenswaardig. 

Het is tijd om gedeeltelijk afstand te nemen van die gemene kant. Het is tijd om meer naar Levi en Mini-Me te luisteren. Ik moet terug naar de basis. Terug naar de tijd dat ik mezelf geen zorgen maak om de kleinste details, maar meer kon focussen op de belangrijkere zaken in het leven. In plaats van of dat ene lijntje op de bouwtekening wel precies goed staat. 

Makkelijker gezegd dan gedaan….

*De namen in deze blog zijn vanwege privacy verzonnen.

Lees ook:

  • Open over mijn depressie

    Ik ben iemand die openlijk uitkomt voor het feit dat ik een depressie heb. Ik zou niet weten waarom dat raar zou zijn. Aan ziek zijn kun je niks doen, dus waarom zou je je moeten schamen dat je iets…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer