De schijn ophouden

Tien minuten geleden ontdekte ik iets over mezelf. Iets wat erg veel impact op me heeft gehad, zonder dat ik hier zelf iets van door heb gehad. Dit duurde niet een weekje of twee, maar een maand of zeven. En misschien zelfs wel mijn hele leven?

Mijn hoofd ontploft, de gedachten gaan alle kanten op. Ik kan me nergens op concentreren. Vanbinnen schreeuw ik. Het voelt alsof er tien radiozenders door elkaar aanstaan. Ik kan niet de focus leggen op één zender. Ik probeer het, maar ze staan te hard en ik vind ze onbewust toch allemaal wel belangrijk. Ik zoek naar de afstandsbedieningen, om ze uit te zetten, of op z’n minst zachter. Het staat te hard.

Het moet uit, ik wil zo graag dat alles uitgaat. Vooral in de avond, als ik in bed lig. Ik leg mijn telefoon aan de kant. Dan begint het, de eerste zender gaat aan. Ik word bang, bang voor nog een slapeloze nacht. Naarmate de plafonddienst weer langer duurt, gaan er meer zenders aan. Rond drie uur ‘s nachts draait alles op volle toeren. Mijn ogen willen niet meer dicht. Mijn borstkas is zo gespannen dat ik niet voldoende lucht binnen krijg. Dan begint het naarste gevoel wat ik ken. Angst. Ik zit vast. Ik kom er gewoon niet uit. Ik zit vast in mijn eigen hoofd. En ik heb nog een lange nacht te gaan.

Op deze momenten herpak ik mezelf op z’n minst twintig keer. Ik denk dan: ‘Je weet dat het in je hoofd zit. Je kan dit uitschakelen. Je stelt je aan. Morgen is alles weer minder eng dan nu.’
Vaak ben ik bij de laatste zin alweer afgeleid door een van de radiozenders. Het springt er zo tussen. Ik kan het niet tegenhouden. Ineens is het er en ik word weer teruggetrokken in mijn angst.

En dan nu de corona-tijd. Zeeën van tijd om na te denken. Normaal vul ik mijn dagen van zeven uur ’s ochtends tot tien uur ’s avonds. Sport, school, stage, werk en vriendinnen. Zo min mogelijk tijd hebben om te denken, dat was mijn doel van de afgelopen zeven maanden. En het werkte. Ik was alleen ’s nachts nog gevangen in mijn eigen gedachten. Overdag kon ik nu makkelijk mijn masker ophouden. En het mooiste is nog, ik had niet eens door dat ik het deed. Onbewust heb ik zeven maanden lang de schijn opgehouden. Ik loog tegen mezelf en ik ben er nu pas achter. Ik heb spijt van het liegen, want nu zit ik erin vast. Ik kom er niet meer uit. Er is iets niet helemaal in orde in de bovenkamer, maar wat? En wil ik dit wel weten?

Wat als ik erover ga praten, wat vinden andere mensen hiervan? Zullen ze me wel geloven? Vinden de mensen om me heen dat ik me aanstel? Zelfs de huisarts zei: “Iedereen op jouw leeftijd ervaart dit, hier kom je wel weer overheen.” Word ik dan wel serieus genomen? Of stel ik me echt aan? Hoe kom ik hier ooit uit?

Lees ook:

  • wagentje met toiletrollen

    Mijn sociale kring is klein, want ik ben graag alleen. Onbegrijpelijk voor mensen die altijd omringd willen zijn door mensen, maar voor mij zijn rust en stilte van levensbelang. Eigenlijk verandert er voor mij dus weinig door de corona-maatregelen, zou…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer