robotstofzuiger

De Robotstofzuiger

‘Ik kan niet geloven dat je zo lui bent,’ zucht mijn vriendin als ze mijn nieuwe aankoop van €216,- door mijn éénkamerappartement ziet scheren. Ze klaagt, maar stiekem onderdrukt ze een grijns. Toch is het voor een vrouw die haar huishouden zo voortvarend doet dat je er van de vloer kunt eten, onverteerbaar dat ik zelfs nog maar te beroerd ben om die twintig vierkante meter appartement zelf te stofzuigen. We verschillen in dat opzicht nogal van elkaar: zij houdt van nieuwe dure spullen en leeft vanwege haar vele allergieën steriel en stofvrij. Ik houd van rare tweedehands spullen en laat mijn huishouden vaak zo ver verslonzen dat mijn zelfgemaakte twijfelaar spontaan stoftruien begint te breien.

Ik heb nu eenmaal een druk hoofd, dat vaak met van alles bezig is: Filosoferen, schilderen, tekenen, schrijven, bloggen, de wereld, politiek, de maatschappij, alle files op mijn laptop sorteren (dat dan wel) en impulsieve projecten. Maar de schaduwzijde van het verhaal is dat ik vele dagen te depressief ben om de zin van wat dan ook in te zien, of te overprikkeld door mijn autisme.

Vanmorgen was zo’n ochtend, ik was katerig van de overprikkeling.
Dat komt zo: Gister had ik eerst een twee uur durend gesprek met mijn coach, over alle problemen. De urgentieaanvraag en de huizennood waarin ik verkeer, alle risico’s die er bij komen kijken als dingen gaan veranderen, de medicatie die ik eigenlijk al opgestart zou moeten hebben, mijn gezondheid, de dokter die zo naar tegen mij had gedaan (dat vond zij ook) en de vraag hoe het nu verder moest met het coaching traject. Als klap op de vuurpijl belde mijn vriendin na het gesprek, omdat het niet goed met haar ging. Verder duwde mijn hospita de ene na de andere envelop van instanties door het kattenluikje: Of ik schriftelijk iets kon bewijzen, of ik een document kon ondertekenen, uploaden en terugsturen, of ik de rekening kon betalen… Ik liep helemaal vol.

Na dit alles besloot ik te gaan wandelen,
met mijn headphones op, tegen het lawaai van het verkeer. Eenmaal in het park was ik blij verrast. Door de regen van de afgelopen dagen was het park niet meer zo koud en kaal, maar fris groen en helemaal dicht gegroeid. Het leek daadwerkelijk alsof ik door de natuur liep. Ik zette mijn headphones af en genoot van de rust in deze groene cocon.

Eenmaal thuis ben ik ingestort.
Met een kruik op mijn buik, een coolpack op mijn voorhoofd en een doek over mijn ogen liet ik alle onverwerkte gedachten en gevoelens passeren. Eerst was dat fijn, maar tegen elven kwamen de tranen. Toen was het tijd voor medicijn.

Aanvankelijk had ik gedacht dat ik door die lange rust vandaag wel bijgekomen zou zijn,
maar ik werd wakker met veel tegenzin om de dag te beginnen. Vanuit mijn bed staarde ik naar de stoftruien op de grond. Ik had ze al een paar dagen zien groeien. Dit werd te bar. Ik besloot dat mijn eerste plan voor de dag was om een hete douche te nemen en dan mocht mijn robotstofzuiger ondertussen zijn werk doen. Ik sleepte mezelf uit bed.

Vanuit de douche hoorde ik een hoop gebonk en repeterende geluiden. De moed zakte me in de schoenen. ‘Is dat kreng nu alweer vastgelopen op de poten van de barkruk,’ zuchtte ik bij mijzelf. Ik voelde me zo ellendig dat ik om de kleinste tegenslag in huilen kon uitbarsten en een beeld waarin ik driftig de robotstofzuiger door de kamer smeet voltrok zich aan mijn geestesoog. ‘Nee, €216 is te veel om in een boze bui kapot te maken,’ corrigeerde ik mijzelf. En de robotstofzuiger kon er ook niets aan doen. Die was gewoon zo geprogrammeerd.

Je moet namelijk weten dat een robotstofzuiger niet alleen maar comfort betekent.
Je moet er het juiste interieur voor hebben als je wilt dat hij efficiënt zijn werk doet. Rondslingerende sokken op de grond zijn een no go. Ook moet al je meubilair hoog genoeg zijn voor hem om onderdoor te kunnen rijden, kan je onder geen beding de deur naar buiten open laten staan of al te veel snoeren waar hij in verstrikt raakt laten slingeren.

Alleen de hele slimme exemplaren hebben de capaciteit zich zelfstandig uit een snoerwoud te kunnen bevrijden. Maar toen ik deze, ietwat dommere stofzuigrobot aanschafte deed ik dat expres; ik had namelijk geen zin in een robot met smart tech. Natuurlijk, heel handig dat je hem dan vanaf je mobiel waar je ook bent het huishouden kunt laten doen, maar tegelijkertijd stroomt de privacygevoelige informatie over hoe jou huis er van de binnenkant uit ziet naar één of andere macabere fabrikant die het kan doorverkopen. Dan is de vraag nog maar voor wie die robot nou eigenlijk smart is.

Hij heet trouwens Eufy. Dat heb ik niet bedacht, maar zijn fabrikant.
Toen ik klaar was opende ik voorzichtig de badkamerdeur op een kier. Dat is dus ook een ding met Eufy, want als ik in één keer de badkamerdeur wijd open zou gooien, dan bestaat de kans dat hij daar achter staat te zuigen en dus zijn €216 kostende bolletje stoot. Liever niet. Hij heeft wel een stootbumper hoor, maar dat is ook niet zaligmakend.

Dus ik opende de deur en gluurde door de kamer.
Tot mijn verbazing was alles stofvrij. Wat een meevaller. Wat was ik blij met Eufy op dat moment. Hij had me een heel probleem uit handen genomen. Aan het gezoem te horen was hij net onder het bed bezig. Ook dat was fantastisch, want daar heeft hij nog wel eens moeite mee, terwijl dat juist de plek is, waar dat het hardst nodig is. Natuurlijk had hij ook de poten van de barkrukken uitputtend gezogen, maar dat is nu eenmaal één van zijn tekortkomingen.

Dat zit zo: Mijn barkrukken hebben ieder maar één poot, die als een platte staander uitloopt op de stang. Die vorm gebruikt hij een beetje om als een soort skater ramp tegenop te rijden, waardoor hij nog wel eens gevaarlijk steigert, met zijn wieltjes in de lucht. Hij paaldanst er dan een soort rondje omheen om uiteindelijk zijn weg te vervolgen. Voor zijn platte digitale kaart van mijn huiskamer zal dat wel heel vreemd zijn om zomaar op te stijgen in een soort cilinder. Zo ongeveer wat voor ons mensen een zwart gat is. Een niet te begrijpen ombuiging in onze realiteit van ruimte-tijd. Wat daar gebeurt, daar kan hij met zijn printplaat niet bij. Dat verklaart misschien de vreemde obsessie die hij met de barkrukken heeft.

Tevreden verschoof ik de laatste meubels zodat hij daar het laatste stof kon wegvegen en opende de deur naar de gang, waar hij ook aan de slag kon. Strijdbaar kwam hij onder het bed uitgereden, met over zijn neus een stoffig spinnenweb. Ik dirigeerde hem met de afstandbediening naar de gang. Als ik hem gewoon zou oppakken en in de gang weer zou neerzetten, zou zijn hele kaart van mijn huis in de war zijn. Hij zou weer helemaal opnieuw moeten uitmeten waar hij wel en niet kan rijden en weer overal tegenaan moeten stoten voor hij een nieuwe kaart heeft opgebouwd. En ik maak het hem af en toe al zo moeilijk door een deur dicht te doen of een kruk te verzetten…

Routinematig stapte ik over hem heen tijdens het klaarmaken van mijn ontbijt, toen hij in de keuken onder me door stoof. Dit is het afgelopen jaar een soort standaard dansje geworden. Hij naar links ik naar rechts en vice versa.

Ik dacht aan de game Detroit become human: Op een dag hebben we hele slimme huishoudrobots waar we mee kunnen praten. Robots, die zoals in dat verhaal, uiteindelijk misschien wel een bewustzijn krijgen en gaan opstaan voor hun eigen rechten. Het is een meesterlijk verhaal, dat van Detroit become human. Je kunt het kijken op YouTube, denk ik.

Toen alles stofvrij was en ik had ontbeten drukte ik op de huisjesknop. Statig reed Eufy terug naar zijn doc. Met een luide piep meldde hij dat hij zijn oplaadstation had gevonden. Ik besloot voordat ik me bezig ging houden met al die papier-rompslomp eerst deze blog te schrijven en dat maakt me best blij.

Lees ook:

  • Dansend aan zee

    She conquered her demons and wore her scars like wings Zon, zee, strand en goede muziek. Wat wil een mens nog meer? Dansend tussen de menigte voel ik de bas in mijn borst dreunen. "Als…

  • Lekker op weg…maar die klote file…

    Vorige week dinsdag en woensdag had ik een dippie. Hoe, wat, waarom? Geen idee. Althans geestelijk geen idee, van de lichamelijke dip wel. In onze vakantie hebben Marelle en ik ons voorgenomen om te gaan…

  • wonderwoman

    Sinds afgelopen zomer heb ik mijn baan als WonderWoman op moeten zeggen. Op de meest ongenuanceerde manier denkbaar werd mij duidelijk gemaakt dat dit niet langer vol te houden was. Bijzonder aan de rol van…

4 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.