klaslokaal

De reünie

Er komt een mailtje binnen: bestel nu je kaartjes, want ze zijn bijna op. ‘Oh? Help? Moet ik dat nu al beslissen?’ Angstzweet breekt me uit. Waar het over gaat? Mijn middelbare school (ik deed eindexamen havo in 2001) bestaat dit jaar 100 jaar en dat is dus een goede reden voor een reünie.

Mijn middelbare school was echt prima, nog steeds is het een hele leuke school volgens mij en als ik de lijst met reünisten bekijk, zitten er echt wel wat mensen tussen die ik ken. De toa’s van scheikunde en biologie komen, docenten Nederlands, docent wiskunde en nog een hoop anderen van wie ik de namen herken maar niet meer zo goed weet of ik nou les van ze heb gehad of ze tegen ben gekomen met andere dingen, zoals de medezeggenschapsraad.

De leerlingen uit mijn eindexamenjaren (jup, stapelaar) herken ik ook vagelijk. Maar niet helemaal. Vage gezichten komen voorbij, maar meer dan dat is het niet. Ik heb ook met bijna niemand van mijn middelbare school nog contact, op een vriend na die inmiddels in het buitenland woont en iemand anders die ik via andere wegen weer gevonden heb, maar in de categorie facebookvriend valt.

Toch wil ik eigenlijk gaan

Om het nieuwe gebouw te bekijken. Om de docenten weer eens te spreken, om scheikundeles te volgen bij Tjerk. Omdat ik daar eigenlijk best een prima tijd heb gehad en het een veilige plek was terwijl er thuis van alles gebeurde. Omdat ik daar mijn liefde voor schrijven vond en het voor elkaar kreeg om bij een schrijfopdracht van een 9 op inhoud met een hoop spelfouten een 5 te maken. Maar eigenlijk durf ik niet.

De gedachte dat ik daar temidden van al die mensen alleen ben. De gedachte dat ik het niet voor elkaar krijg om iemand te spreken, dat ik namen verkeerd heb, dat ik weer verander in dat kleine en onzekere meisje dat helemaal niets van de wereld om zich heen begreep en zich het liefste verstopte onder de trap in de pauze om zo maar niemand tegen te komen.

Terugdenken aan de somberheid

De somberheid die ik daar voor het eerst echt voelde, woede om dingen die ik niet snapte en altijd de angst om buitengesloten te worden. De eetbuien, die eeuwige eetbuien, aankomen, eenzaamheid en geen aansluiting kunnen vinden met de populaire, grote groep in de klas. Ik snapte ze domweg niet, mijn eigen paar vrienden die ook outcast waren, snapte ik beter.

De docenten waren veilig en op kampen hing ik vaak aan hen. Beschaamd en bang om te veel te zijn, maar daar was het veilig – of in ieder geval veiliger dan bij mijn klasgenoten. Hoe ik me moest mengen in een groep leeftijdsgenoten? Ik had echt werkelijk geen flauw idee. Ik snapte hen niet, snapte de opwinding van een verliefdheid niet, snapte de lol van stiekem drinken niet, blowen. Nee, ik ging liever naar het theater. Of sloot me op in mijn kamer met Céline Dion.

Maar die school met al deze dingen heeft dus een reünie

Ik vind mensen nog steeds vreselijk eng en snap nog steeds niet goed hoe ik aansluiting moet vinden bij leeftijdsgenoten. Wie moet ik spreken? Hoe doe ik dat? Hoe meng ik me in een gesprek? Het begint bij de lunch en om dan nou meteen aan het sociaal smeermiddel bier te gaan, is misschien niet zo’n slim plan.

Dit zijn de momenten dat ik zo graag een partner zou hebben die met me meegaat en samen met me zo’n dag beleeft. Die ik kan vertellen over vroeger, over de toffe dingen die we daar deden (volgens mij hebben we de proef in ons profielwerkstuk iets anders gedaan dan de bedoeling was en met een paar foefjes en berekeningen alsnog de proef op papier goedgepraat), over de gehate piepjestest, maar ook de fijne docenten.

Die partner is er niet en ik heb tussen de reünisten ook nog niemand gevonden waar ik aan durf te vragen of ze vastklampmaatje willen zijn voor me. Ook het kopen van een kaartje blijf ik maar uitstellen en stiekem hoop ik eigenlijk dat ik er over een week achter kom dat het uitverkocht is. Hè, jammer… Maar eigenlijk wil ik gewoon durven gaan. En trots daarheen gaan. Wie weet…

Lees ook:

  • “niet bang zijn…”

    Lange tijd was ik nergens bang voor. Daar was ik van overtuigd. Als tiener heb ik dat besloten en ik was eigenwijs genoeg om het vol te houden. Eigenlijk herkende ik angst op een gegeven…

  • Deze blog gaat in op automutilatie en suïcidewens. Denk aan jezelf en lees deze blog niet als je weet dat dit niet goed voor je is. Zoek je iemand om mee te praten? Neem dan contact…

  • Zwanger dsmmeisje

    Normaal schrijven we hier over onze belevingen als dsmmeisje (of jongen). Dit keer schrijf ik hier vooral met een vraag. Wel 1001 vragen om precies te zijn. Want niet alleen ben ik een dsmmeisje. Ik…

5 reacties

  1. Wat me steeds bekruipt als ik dit lees:
    Ik heb een partner die a. nooit mee zou gaan naar dit soort dingen en b. absoluut niet zit te wachten op dit soort verhalen over vroeger. Ze is verder erg lief en ik ben zeer blij dat ze er is, maar mijn ervaring is ook dat dit soort dingen gewoon onzeker en eng en kut kunnen blijven, zelfs mét partner… Al begrijp ik je verlangen wel (!) en tref jij wellicht ooit een partner die dit wél leuk vindt. You never know. 😀
    En snap dat je graag even terug wilde naar die fijne docenten… hopelijk tref je ze elders nog een keer. <3
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: In de wachtrij voor verandering

  2. Soms denk ik vaag; “misschien moet ik naar een reünie gaan”… soms denk ik “misschien moet ik mijn baan aan de wilgen hangen en in Portugal gaan wonen” … het zijn vage utopische concepten die het niet gaan halen in mijn echte leven.

    En aan mij heb je niets als het gaat om tripjes down memorylane, ik val al in slaap bij een fotoboek. Ik kan wel lekker knuffelen, maar een vastklamppartner ben ik niet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.