Deplaaggeest

De plaaggeest

Kennen jullie hem nog, de plaaggeest? Die enge, enge man die Bassie en Adriaan probeerde te dwarsbomen en er een naar lachje op nahield? Ik kan me nog goed herinneren dat ik hem vroeger echt enorm eng vond. Als klein meisje zat ik bang op de bank met de overtuiging dat de plaaggeest echt de engste man op aarde was. Dat moest wel zo zijn. Nu, jaren en jaren later, kijk ik er met een hele andere blik naar. Ik snap niet hoe ik hem ooit eng heb gevonden.

Nu vragen jullie je vast af waarom ik het nu over de plaaggeest heb. Op zich is dat een goede vraag, want wat heeft die rare man met psychische gezondheid te maken? Eigenlijk helemaal niets, maar het maakt voor mij wel iets heel anders duidelijk. Angsten zijn persoonsgebonden en hebben met de belevingswereld en vroegere ervaringen van de persoon in kwestie te maken. Dat een angst irrationeel is, betekent niet dat het niet echt is.

Vroeger begreep ik nooit hoe iemand bijvoorbeeld bang kon zijn voor een spin, hond of een ander beest. Hoe een bepaalde situatie, zoals reizen met het openbaar vervoer, eng kan zijn. Ik had al snel mijn oordeel klaar, ik snapte het niet. Het is ook vrij makkelijk voor iemand om angsten of andere problemen te bagatelliseren. Tuurlijk, ik begrijp het eigenlijk wel. Hoe kun je het snappen als je het zelf niet ervaart? Of hoe moet je weten hoe het voelt? Hoe het voelt om letterlijk verstijfd te staan van angst? Dat je liever jezelf al huilend in bed begraaft dan de realiteit onder ogen moeten komen? Nee, als je dat niet voelt dan kun je het ook maar moeilijk begrijpen. Nu ik zelf gebukt ga onder angst, weet ik pas hoe echt het is. Nu weet ik pas hoe naar het echt is.

Omgaan met angsten is moeilijk en ik ben hierin mijn ergste vijand. Ik weet dat mijn angst irrationeel is, dat ik me in wezen ‘aanstel’. De dingen waar ik bang voor ben, horen eigenlijk geen angstreactie op te roepen. En toch heb ik hem wel. Hierdoor maak ik het voor mezelf erg zwaar en dit versterkt de angst dan nog meer. Ik vind het dan ook ontzettend moeilijk als iemand in mijn omgeving deze gedachtes nog eens bevestigt. Dan voel ik me nog rotter. Ik denk dan dat ik er al helemaal niet mag zijn. Ik trap mezelf dan nog meer de grond in. Niet bepaald fijn want dan wordt de lijdensdruk nog hoger.

Eigenlijk heb ik dus een boodschap voor mensen die niet weten hoe het is. Mijn angst is heel persoonlijk, het voelt zo onwijs echt. Ik probeer geen aandacht te trekken. Zeg alsjeblieft niet dat mijn angsten irrationeel zijn. Dat weet ik zelf ook wel maar ik zit er in gevangen. Bang voor de plaaggeest ben ik niet meer maar ik ben wel nog bang. Ik ben zo bang. Ik ben echt heel bang. Help mij mijn angsten te overwinnen. Een mooie eerste stap is om ze serieus te nemen. Als anderen dat doen dan kan ik mezelf ook eens serieus nemen. En als ik mezelf serieus neem dan kan ik ook werken aan verandering. Dan kan ik mijn angsten wellicht overwinnen. Ik weet dat ik het zelf moet doen maar het hoeft niet alleen. Steun mij alsjeblieft, want alleen zijn in deze strijd is zo eenzaam.

Lees ook:

1 reactie

  1. Zo, dat heb je raak gezegd. Ja, je weet dat je angsten irrationeel zijn, maar het helpt echt niet als een ander ze niet serieus neemt. Ik had het niet beter kunnen zeggen. Deze blog mag van mij op ieder prikbord in hulpverlenersland. Ja, we weten dat het echt niet zo erg is als we denken, maar we vóelen het wel zo.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: De diagnose

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.