De pillenkwestie

de Pillenkwestie

Onderstaande blog gaat in op een persoonlijke ervaring met antidepressiva. Op zoek naar objectieve informatie over antidepressiva? Kijk op antidepressiva.nl

Medicijnen slikken is voor mij altijd een heikel punt. Ik doe het, maar niet omdat ik het zo leuk vind. Op het moment gebruik ik twee verschillende antidepressiva (die overigens allebei op een totaal andere manier werken) waardoor de ergste dalen wat worden afgeslepen en niet echt constant in paniek ben. Maar toch, het blijven medicijnen.

Door de pillen kan ik nu aardig functioneren. Ik heb betaald werk als freelancer, kan hier bloggen, sporten, dansen, kan steeds beter omgaan met crises enzovoort. Er is een vaste bodem gelegd zodat ik daarop kan staan, in plaats van iedere keer in een bodemloze put donder.

Ik vroeg me laatst af, als ik mijn doses zou ophogen en eventueel zou aanvullen met benzodiazepinen (kalmeringsmiddelen), of ik dan niet beter zou kunnen functioneren. Of ik dan niet meer zou kunnen werken, nog minder dips zou hebben. Het antwoord is waarschijnlijk volmondig ‘ja’. Ik zou dan meer kunnen werken, waarschijnlijk voor een minder groot deel arbeidsongeschikt zijn.

Tegelijkertijd geeft iedere medicatie bijwerkingen. Door een hogere dosering antidepressiva zal ik inderdaad minder dalen hebben, maar zal ook afvlakken. Zal een deel van mijn creativiteit kwijtraken. Hoe ik dat weet? Ik heb al eerder een hogere dosering geslikt en werd inderdaad minder creatief. Ik zal meer last krijgen van zweten en meer problemen met de regulatie van mijn lichaamstemperatuur. Benzo’s zorgen dat ik de angsten kwijtraak, maar vlakken af en zijn ook nog eens ongelooflijk verslavend.

Het niet slikken van de extra medicatie heeft vooral voor de maatschappij gevolgen. Omdat ik niet zo veel kan werken, verdien ik niet zo veel geld en kan ik dus ook minder studieschuld terugbetalen. Verder heb ik recht op een klein beetje aanvullende arbeidsongeschiktheidsuitkering, dus wederom kost het de belastingbetaler geld.

Als ik de extra medicatie wel slik, is er een grote kans dat ik meer geld kan verdienen, omdat ik waarschijnlijk wat meer kan hebben. Het kost de belastingbetaler nog steeds geld, aangezien de medicatie vergoed moet worden. Nu zijn deze kosten een stuk lager dan de kosten die er nu zijn.

In hoeverre heb ik als individu hier een keuze in en in hoeverre moet ik de belastingbetaler behoeden voor extra kosten? Ik heb zelf de keuze om medicatie te slikken en zo ja, hoe veel dan, uiteraard in goed overleg met de specialist. In hoeverre ben ik – vanwege de keuze die ik heb gemaakt – zelf verantwoordelijk voor mijn inkomstenderving? Nu zadel ik namelijk de maatschappij op met een individuele keuze.

De andere kant: het is een keuze die ik als individu kan en mag maken. Vrijheid van het individu en respect voor het eigen lichaam, zijn dingen die ik, maar ook wij als maatschappij hoog in het vaandel hebben. Althans dat hoop ik.

Dit vraagstuk valt een beetje in de lijn van discussies over in hoeverre iemand met een ongezonde levensstijl, aanspraak mag maken op kosten die worden gemaakt door zorg die gegeven moet worden doordat iemand ongezond leeft. Heeft iemand die leeft op kaas, worst en chips recht op bloeddrukverlagers? Heeft iemand met diabetes type 2 recht op insuline als hij of zij niet afvalt en ook nog regelmatig snelle koolhydraten blijft consumeren?

Waar houdt de verantwoordelijkheid van de maatschappij op en begint die van het individu? Moet je als individu alles doen om een zo waardevol mogelijk onderdeel van de maatschappij te worden die de andere belastingbetalers zo min mogelijk geld kost? Of heb ik als patiënt het recht om hierin mijn eigen, zij het egoïstische, keuzes te maken? Ik weet het even niet.