De pijn van het verlaten

Ze ligt in een groot, wit bed in het ziekenhuis. Ik ben op bezoek bij M. Een gordijn scheidt haar gedeelte van dat van de vrouw naast haar. De vrouw huilt en kreunt van de pijn. “Ja,” zegt M. echter, “zij en ik hebben afgesproken dat we gewoon vrijuit mogen huilen en kreunen. We hoeven ons niet in te houden.”
Het benauwt me. Ik probeer een gesprek te voeren, maar ik hoor alleen maar de geluiden van de vrouw naast ons. Geluiden die zo privé zijn, dat ze tot diep in mijn lijf binnendringen.

Aan het einde van het bezoek schuifelt M. met me mee over de gang, stapje voor stapje. “Ik ga voor het raam staan, dan kan ik naar je zwaaien, dat is leuk.”
Ik loop naar buiten. Het is daar koud en al donker. Ik doe mijn fiets van het slot en loop de parkeerplaats op. Daar zie ik ineens haar silhouet voor het raam verschijnen. Ze kijkt, ze zoekt en ze ziet me. Ze zwaait. Ik zie aan haar bewegingen dat ze het leuk vindt om naar me te zwaaien. Maar ik sta buiten en ik moet wegfietsen. Ik moet op mijn fiets stappen, op de trappers duwen. Ik moet haar daar achterlaten in dat grote ziekenhuis. Ik moet fietsen naar een huis waar zij niet is.

Ik zwaai. Ik zet mijn voet op de trapper. Ik trap. En ik ga kapot. Ik ga onherroepelijk, niet-te-fixen kapot.

Er scheurt iets in mijn buik. Het scheurt, rafelig en rauw. Ik laat een stuk van mij achter. Het blijft daar liggen. Op die parkeerplaats van dat ziekenhuis.
Ik fiets naar huis. Ik huil. Er zit een lege holte in mijn buik die dof klopt.

Daarna bezoek ik haar niet meer. Ik wil niet meer en weiger om nog te gaan. Ik mis haar verschrikkelijk. Maar de pijn van het verlaten, de pijn van het scheuren is vele malen erger dan de pijn van het missen.

Nu is het 2017 en we zijn 11 jaar verder. M. heeft dat ziekenhuis al lang en breed verlaten. Maar nog steeds sta ik daar nog regelmatig in gedachten, op die parkeerplaats. M. heeft al duizend keer naar me gezwaaid. Ik heb al duizend keer op die trapper van mijn fiets getrapt. Mijn buik is al duizend keer kapot gescheurd.

En daarom denk ik nog vaak, na het verlaten van iemand die ik liefheb: Ik ga nooit meer terug. Want de pijn van het verlaten is vele malen erger dan de pijn van het missen.

Maar ik ben erachter gekomen dat dat niet waar is. Er is een pijn die groter is dan het missen én het verlaten bij elkaar. En dat is jezelf liefde ontzeggen, uit angst.

Daarom ga ik tegenwoordig wél terug. Ook al trap ik nog regelmatig tijdens het afscheid nemen op die trapper in mijn gedachten.
Maar al moet ik nog duizend keer het scheuren ervaren: Zolang er nog liefde te vinden is, zal ik altijd terugkeren.

Lees ook:

  • Liefhebben doet zoveel pijn

    Ik hou van haar. Als ik in haar ogen kijk, dan vind ik dat het mooiste wat ik ooit zag. Ik vraag haar om expres in mijn gezicht te ademen, omdat het de lekkerste geur is. Haar lijf is zacht…

Meer informatie over borderline

E-book over borderline:

borderline mini header

In deze dsmmini komen mensen met borderline, naasten en hulpverleners aan het woord. Hoe zien en ervaren zij borderline persoonlijkheidsstoornis?
Je leest het in de ervaringsverhalen, interviews, artikelen, quotes en Q&A’s.
Voor iedereen die, op wat voor manier dan ook, te maken heeft met borderline en op zoek is naar herkenning of nieuwe inzichten.

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer