De pijn onder ogen komen

Gisteren had ik therapie. Geen EMDR dit keer, maar wel traumagerelateerde therapie. Het was een heftige sessie, waarbij er geen ruimte was voor vermijding. Vermijden is vaak mijn manier om met angsten en met alle pijn van het verleden om te gaan. In therapie ben ik dat momenteel aan het doorbreken en alle moeilijke gevoelens en dingen onder ogen aan het komen. Moeilijk, maar hard nodig, omdat pijn wegdrukken en ontkennen nou niet bepaald de oplossing is voor mijn trauma’s. Sterker nog, mijn ervaring is dat vermijding er alleen maar voor zorgt dat ik er meer last van krijg.

Ik maakte een moeilijk traumagerelateerd onderwerp bespreekbaar met mijn psychologe. Terwijl ik dat deed kreeg ik gelijk alweer spijt. De onrust en de angst namen de overhand, maar mijn psychologe deinsde niet terug en nam het serieus. Het ging over de schuld- en schaamtegevoelens waar ik mee worstel en over iets waar ik eigenlijk heel boos om zou moeten zijn op iemand anders. Iedereen zou boos zijn op een persoon die “zulke dingen” heeft gedaan. Bij mij is die boosheid echter naar binnen geslagen. Ik worstel met de boosheid richting het innerlijke kind. Richting het kleine meisje wat het allemaal heeft mee moeten maken. Het meisje dat schade is aangedaan door de volwassenen om haar heen. Het schuld- en schaamtegevoel ging over een specifieke situatie. Een situatie waarin ik werd gemanipuleerd met nepliefde. Nepliefde die een volwassene gebruikte om zo zijn gang te kunnen gaan.

Het moeilijke van deze manier van misbruik vind ik het gevoel dat ik schuldig ben. Dat het kleine meisje schuldig is, omdat ze erin trapte en zich liet verleiden. Mijn psychologe begon met een rollenspel. Wat daarin gebeurde was heftig en heel confronterend, maar heeft mij ook heel erg geholpen. Eerst zei mijn psychologe “Stel je voor dat de kleine Victoria daar op de stoel zit… Spreek de boosheid die je hebt tegen haar maar uit.” Gek genoeg werd ik er onrustig en angstig van en was het uitspreken van die boosheid erg moeilijk. Tóch heb ik het gedaan en zei ik “Je had niet moeten luisteren en je niet moeten laten verleiden. Het is je eigen schuld!” Mijn psychologe vroeg daarna “Hoe denk je dat de kleine Victoria zich nu voelt?” Ik gaf als antwoord dat ze zich wel heel erg verdrietig en eenzaam moest voelen, angstig en afgewezen. Mijn psychologe vroeg “Wat kun je tegen haar zeggen om dat te veranderen?” Ik zei “Je hebt gedaan wat je kon op dat moment. Het is niet jouw schuld en het is heel verdrietig wat er gebeurd is, maar het is niet jouw fout.”  Daarna zei mijn psychologe “Stel je voor dat de dader dáár op de stoel zit…” en moedigde me daarna aan om boosheid richting hem uit te spreken. Dat was enorm heftig en confronterend voor mij! De spanning steeg en ik kan nog slecht boos zijn op de persoon in kwestie, doordat ik mij nog zo schuldig voel over dat ik in zijn nepliefde ben getrapt. Mijn psychologe confronteerde mij met het feit dat als anderen over het misbruik zouden horen, zij boos en verontwaardigd zouden reageren op de persoon die mij dit heeft aangedaan, maar niet op mij. Niet op dat kleine meisje.

Deze sessie deed pijn, maar het laat mij wel meer inzien, dat ik óók aan dit stukje trauma niet schuldig ben. Dat het mij is overkomen en dat ik geen aanstichter ben of slecht ben, maar dat ik gewoon enorme pech heb gehad in mijn leven. Ik ben door deze sessie een stukje dichterbij het verdriet en de pijn gekomen die dit trauma eigenlijk teweeg heeft gebracht. Ook heb ik wat meer geleerd dat ik er mag zijn, inclusief alle pijn van vroeger die in het nu nog aanwezig is. Pijn die ik eigenlijk niet wil voelen.

Ik schreef erover: 

Er zijn,
maar er niet willen zijn met de pijn.
Als een gebroken glaswerk aan elkaar geplakt.
Steeds weer een stukje gebroken.
Jezelf toch steeds weer bij elkaar rapen.
De pijn van het gebroken zijn die ik niet wil voelen.
De pijn van het gekwetste eenzame hopeloze kind.
Een pijn die probeert te helen.
Maar er is zoveel kapot gemaakt,
waardoor de pijn snel weer terug raakt.

Een klein dingetje hoeft er te gebeuren
en ik ga weer kapot van dat verdriet.

Ik heb veel verschillende trauma’s meegemaakt in mijn jeugd door verschillende volwassenen. Dat kleine meisje is op vele manieren beschadigd, maar in het nu probeer ik goed voor dat meisje te zorgen, samen met de mensen om mij heen. Het doet pijn en het is moeilijk om alle pijn te doorvoelen en niet meer te vermijden, maar het heeft wel resultaat. Het is de enige weg naar een beter leven. Een leven zonder depressie en C-PTSS. Een leven waarin ik mij veilig kan voelen en gelukkig word, zonder de ondraaglijke pijn van het verleden.

6 Comments

  1. Hoi Victoria,

    Wat dapper dat je dit zo hebt durven opschrijven. Ik denk inderdaad óók dat je niet schuldig bent aan wat je overkomen is. Het spijt me voor je dat je dat hebt mee moeten maken en dat je jezelf nu door die ingewikkelde gevoelens moet wikkelen.

    Volgens mij doe je onwijs je best om los te komen van de pijn van vroeger. Dat je het alleen al durft aan te gaan om het bespreekbaar te maken is al hartstikke knap! Ik hoop dat je trots op jezelf bent.

    Liefs,

    mij

    1. Dankjewel voor de lieve reactie,
      Het feit dat je zegt dat je denkt dat ik niet schuldig ben aan wat me overkomen is raakt me.
      Ik vind het zelf nog moeilijk om zo te zien, maar het helpt wel dat andere zeggen dat ze denken dat het niet mijn schuld is.
      Verstandelijk weet ik ook wel dat ik niet schuldig ben, (Maar dat gevoel he?)

      Ik doe inderdaad mijn best om mijn pijnlijke verleden het niet te laten winnen van de toekomst en om los te kunnen komen van dat verleden, al is dat wel een strijd.
      Stukje voor stukje zal ik helen. 😉

  2. Marjanq

    Heel dapper inderdaadheel veel sterkte!!
    Ik begrijp nu beter hoe zo’n trauma werkt ook…vreselijk dat je je zelf het verweet….
    Schandalig is t van “volwassenen???”…om kleine meisjes te misbruiken…met nep-liefde….
    Hou vol…en hou van jezelf!!

    1. Wat fijn dat mijn blog helpt om te begrijpen hoe zo’n trauma werkt.

      Ik vind dat zelfverwijt nog wel 1 van de moeilijkste dingen om van los te komen en om mee te worstelen.
      Maar het is ook een manier van overleven merk ik de laatste tijd.

      Van de week nog bij therapie (Op het moment dat ik kon voelen dat ik niet schuldig ben.) Toen kwam het gevoel van machteloosheid en diep verdriet om wat mij overkomen is.

      Het is altijd nog makkelijker om mijzelf de schuld te geven dan om die pijn allemaal te voelen.
      Maar ik maak stapjes. 😉

      En ja helaas zijn er mensen die dat doen, teveel mensen die dat doen. “Kinderen misbruiken’.. En zijn er teveel slachtoffers en teveel levens verwoest daardoor.

      Bedankt voor de lieve woorden! <3

  3. Natuurlijk ben je niet schuldig aan dit trauma.
    Wel kan ik begrijpen dat het heel moeilijk is om de pijn en andere emoties die erbij horen onder ogen te zien en te voelen.
    Maar als dat er mag zijn is het denk ik wel een van de stapjes de goede kant op.

    Moedig dat je het aangaat en ook opschrijft en hier deelt. <3

  4. Kippevel!

    Zo herkenbaar dat schuldgevoel.
    Ook de bewustwording dat het onterecht is. Het wel weten, maar dat het zo mijlenver af staat van je gevoel.
    Ik hoop dat de beetje bij beetje pijn slijt met alles wat je aan gaat in de sessies. Het wordt vaak dapper genoemd, en als ik aan je kleine meisje binnenin denk vindt ik dat ook absoluut! Maar ik weet dat als iemand dat tegen mij zegt, mijn gevoel het niet begrijpt… Het voelt meer als noodzakelijk kwaad.

    Wens je alle sterks toe om je pijn te doorgronden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.