meisje op brug

De pijn achter het ziek zijn

Hoe heb ik het zo ver laten komen? Je kunt problemen hebben maar je kunt er ook ziek van zijn. Mijn energie is hierdoor afgepakt en het ergste van alles is dat mijn glimlach soms verdwijnt.

Je zit in een rouwproces, een rouwproces naar je oude ik en naar je oude leven. Ik romantiseer mijn oude leven want in mijn gedachten leek alles toen nog perfect. Dit komt omdat ik toen nog niet ziek was. Ik had ook al problemen, maar omdat ik er nog niet ziek van was leek het voor mij allemaal beter. Maar zelfs toen zat ik al op mijn 15e bij een psycholoog. Dat was het begin van dit alles. Dingen op moeten geven die je zou horen te kunnen doen op deze leeftijd. Als 19-jarige naar een dagbesteding, psycholoog, fysiotherapie en in een revalidatietraject. Ik ben een gevoelig meisje van wie veel mensen gebruik hebben gemaakt. De gebeurtenissen hebben me gemaakt tot wie ik ben, maar ook gesloopt. Niemand heeft me ooit verteld dat er dagen als deze zouden zijn.  

Ik ben nog maar zo jong, is het niet allemaal ontzettend oneerlijk? Ik heb de gedachtes gehad dat ik er niet meer wilde zijn. Ik vond het leven veel te zwaar worden, te onbegrijpelijk en ik zag de zin er niet meer van in. Maar ik wil het leven een kans geven. Want het is niet dat ik niet wil leven, het is dat ik dit leven niet wil. Het leven met mijn mentale en lichamelijke pijn wil ik niet. Ik weet ook dat ik niet beter zal worden, dat dit is hoe ik altijd zal blijven, maar dat ik moet leren om er mee om te kunnen gaan. Met de situaties, met mijn angsten en met mijzelf. De mensheid en de normale situaties die voor mij niet normaal zijn zullen toch niet veranderen. Mensen zeggen: “Wat knap dat je op deze leeftijd al in een revalidatietraject bent gegaan’’. Voor mij voelt het als falen, het voelt alsof ik de maatschappij van nu niet aan kan. De rest kan het toch ook? Naar school, werken, stage lopen en een persoon zijn?

Ik zal door blijven vechten voor een toekomst die ik verdien. Want ik wil gelukkig zijn, ik wil mijn leven niet laten leiden door angsten, pijn, onzekerheden en somberheid. Ik wil alles uit het leven halen, ik wil het gelukkigste meisje van de wereld zijn. Ik wil de lieve, vrolijke ik van vroeger terug. Ik wil de mooie dingen weer kunnen zien. Ik wil weer kunnen genieten. Ik wil mijn leven terug en ik wil het goed besteden, want het is al zo kort. Maar wat is dit zwaar voor me, en wat zou ik graag willen dat het wat makkelijker zou zijn om met mezelf om te kunnen gaan en om van mezelf te kunnen houden. Ik zou het mezelf zo erg gunnen om het leven wat fijner te kunnen vinden en dat ik zou kunnen aanvaarden hoe de situatie nu is. 

Het komt goed, het komt echt goed, maar het heeft tijd nodig. Dan zal er ook weer een tijd voor mij komen waarin ik kan genieten en weer kan leven hoe ik wil leven.

Lees ook:

  • Ik ben niet ziek!

    "Je bent ziek." Deze uitspraak is in de loop der jaren al door meerdere mensen naar mijn hoofd geslingerd. Wanneer ik tegensputter dat ik niet ziek ben, blijven mensen volhouden dat dit wel zo is. Ziek in mijn hoofd noemen…

2 reacties

  1. Heel mooi om te lezen, en ik voel me vaak ook zo. Fijn dat je al therapie ontvangt!
    Ik zoek zelf vaak het geluk in de kleine dingen. Zo werd ik gisteren blij van een libelle in de zon.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.