denkende vrouw

De ouder in mijn hoofd

De ouder in mijn hoofd is boos. Dit was hij altijd al, maar de boodschap en toon zijn de laatste tijd wel veranderd. Waar het eerst bleef bij korte momenten van boosheid, blijft hij nu continu tegen me schreeuwen. In bijna alles wat ik zeg en doe ziet hij reden om tegen me uit te vallen. Ook worden zijn reacties en straffen steeds heftiger. Het was een tijd onduidelijk voor me wat er precies aan de hand was, wat deed ik toch om deze woedeaanvallen uit te lokken? 

Mijn therapeut zei eens dat je therapie als een soort heropvoeding kan zien. Je verwerkt wat niet had moeten zijn en je leert af wat niet bruikbaar is. Daarvoor in de plaats leer je gezonde copingstrategieën. Zo haal je (gedeeltelijk) in wat je hebt gemist. Om in deze metafoor te blijven: ik heb nooit echt kunnen puberen. Tijdens mijn puberteit was de vechtscheiding van mijn ouders in volle gang, waardoor ik er niet echt aan toe ben gekomen. Bij mij geen cliché scènes met dichtslaande deuren, chagrijnig zijn, het opzoeken van grenzen. Ik heb me nooit kunnen afzetten tegen mijn ouders of de regels kunnen breken. 

En dat is eigenlijk wat ik de laatste maanden wel aan het doen ben, al gaat het in dit geval om de regels van de ouderfiguren in mijn hoofd. Want ik mag niet opvallen. Ik mag niet om hulp vragen, ik moet alles zelf oplossen. Ik mag niet oneerlijk zijn. Ik mag niet arrogant zijn. Ik mag geen last hebben van dingen. Ik mag anderen niet tot last zijn. Ik mag niet voelen, positief en negatief. Ik mag niks willen en nergens om vragen. Ik mag geen ruimte innemen. Ik mag niet zijn. 

Door therapie begin ik langzaamaan door te krijgen dat deze kernovertuigingen niet werken voor me en probeer ik ze om te buigen naar positievere opvattingen. Ik probeer om hulp, zorg en steun te vragen als iets me niet lukt of als ik ergens mee zit. Ik probeer mijn grenzen aan te geven. Ik probeer me meer te laten zien in sociale situaties. Ik probeer mezelf toe te staan boos en verdrietig te zijn en het ook écht te voelen. Ik probeer trots te zijn op mezelf. Ik probeer lief te zijn voor mezelf. Ik probeer mezelf te zijn. 

En dit maakt de ouder in mijn hoofd woedend, dit gaat in tegen alles wat we afgesproken hadden. Ik breek zijn regels en dat zint hem niet. Dus schreeuwt en scheldt hij, probeert hij me klein en volgzaam te maken, terug in het gareel. Vindt hij dat ik pijn en straf verdien, dat ik kapot moet. Alles in een poging mij weer terug te krijgen naar hoe ik was, want hij merkt dat hij de grip beetje bij beetje verliest. 

In de meeste gevallen is mijn hoge mate van zelfcontrole iets negatiefs, maar in deze context zorgt het ervoor dat het tot nu toe gelukt is niet volledig te luisteren naar de straffende ouder. In plaats daarvan sluit ik een compromis en zoek ik manieren om mezelf te straffen zonder mezelf écht ernstig pijn te doen. Een van de mildere oplossingen is dat ik dan heel erg over mijn grenzen ga in de sportschool, net zo lang totdat de ouder in mijn hoofd tevreden is. Mijn controlerende kant kan dit beter accepteren, want ik kan het zo draaien dat het niet zo erg is; sporten is toch iets gezonds? De straffende ouder is ook tevreden, want zijn woede is geuit.

Ondanks dat het fijn is dat ik de neiging kan onderdrukken om mezelf ernstig fysiek pijn te doen, is het alsnog heel erg vermoeiend om hier telkens tegen te moeten vechten. Er gaat bijna geen dag voorbij dat ik hier niet mee bezig ben. Daarbij is de mentale pijn die het veroorzaakt ook geen pretje. Ik vind het naar dat ik zo tegen mezelf praat en dat ik deze straffende ouder geïnternaliseerd heb, in plaats van een lieve, verzorgende, gezonde ouder. Blijkbaar heb ik niet het juiste voorbeeld gehad van mijn ouders, en dit besef doet zeer. Gelukkig helpt mijn therapeut mij die gezonde ouder in mijn hoofd sterker te maken, zodat ik hopelijk niet altijd in gevecht hoef met de straffende ouder.

Uiteindelijk is het een goed teken dat de straffende ouder zo luid is: het geeft aan dat ik verander, in positieve zin. Ik ben een eigen identiteit aan het creëren, los van de oude opvattingen die ik me eigen heb gemaakt en ervaringen van vroeger. Tegelijkertijd hoop ik dat de gezonde ouder snel intrekt en de straffende ouder eruit zet, want dat zou het een stuk rustiger maken in mijn hoofd. Tot die tijd steek ik als eigenwijze puber mijn tong uit naar de straffende ouder als hij weer eens losgaat, gooi ik de deur dicht in zijn gezicht en ga lekker door met het verbreken van de regels. 

Lees ook:

  • Je past op mij, als een soort tweede huid.Je bent er altijd en camoufleert, net als een kameleon die van kleur verschiet en naar de achtergrond verdwijnt zodra er gevaar dreigt of iemand te dichtbij komt.Je bent er als ik…

    Masker
  • Ik ben een bedrieger. Of beter gezegd, ik lieg mezelf voor dat ik een bedrieger ben. Ik heb last van het impostor syndrome. Hoewel ik weet dat het alleen in mijn hoofd zit, kan ik na zes jaren werkzaam leven…

    pexels photo 450271
  • Verlating en teleurstelling. Een terugkomend patroon in mijn leven, daardoor is ook mijn bindings- en verlatingsangst ontstaan. Ik ben bang om iedereen kwijt te raken, vriendinnen lijken geen echte vriendinnen en een echte vriendin kan ik op één nagel tellen.…

    Jonge vrouw op een rots bij een stormachtige zee haren in de wind donkere wolken hoofd neergeslagen alleen

2 reacties

  1. Heel erg bedankt voor het schrijven van deze blog. Het is mij nog niet eerder gebeurd dat ik iets lees dat zo herkenbaar is. Ik wens je veel plezier met het ontdekken van nieuwe dingen en hoop dat je zachtheid voor jezelf kunt opbrengen als de straffende ouder weer de kop op steekt. Take care <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.