De opname die niet meer zou komen

Sinds de diagnose postpartum depressie ben ik vijf of zes keer opgenomen in twee jaar tijd. Opnames van een week, maar ook opnames van maanden achter elkaar. Na de opname in mei van 2019 heb ik gezegd dat ik niet meer opgenomen zou worden. Mijn intensieve groepstherapie voor emotieregulatieproblemen ging eind juni starten. En ik hoopte stiekem ergens dat het me verder zou helpen, ondanks mijn vreselijke weerstand in de eerste twee maanden. Tijdens deze therapie merkte ik beetje bij beetje, voetje voor voetje, stukje voor stukje dat de somberheid verder op de achtergrond ging en dat ik soms cynisch en soms met een beetje vertrouwen de therapie wel aanging. Ik leerde mijn emoties herkennen, ik leerde mezelf meer kennen. En soms, heel soms was er wat zon achter die donkere wolken. Ik ging de goede weg in met mijn herstel en ik was er echt van overtuigd dat er geen opname meer kwam, gewoonweg omdat ik eindelijk het niet meer nodig had.

Het werd me toch teveel

Helaas is er toch nog een (time-out) nodig. Ik ben gisterenavond (8 november) opgenomen. Het werd me allemaal teveel. De scheiding en de daarbij hoorde zaken maakte mijn ingeslagen weg kapot. Ik was veel in paniek ben en begon steeds meer somber te worden. Anderen of spullen, vrienden en familie, eten of hygiëne konden me niet meer interesseren. Ook werd ik weer erg suïcidaal. Daarom heb ik met mijn behandelaar en de crisisdienst gekozen voor een time-out opname. Even een week wat rust, veiligheid en altijd iemand in de buurt om te praten. Want in mijn hoofd is het chaos en door alle medicatie ben ik wat rustiger maar de chaos blijft. Ik hoop dat deze opname me net dat ene zetje geeft welke ik zo hard nodig heb.

‘Bejaardentehuis’

Ik ben gewend om op een gesloten afdeling opgenomen te worden. Op deze afdeling zijn vaak cliënten tussen de 20 en 50 jaar opgenomen. Helaas was er op die afdeling geen plaats en kwam ik op een gesloten afdeling terecht met veelal cliënten met een hoge leeftijd. Ik schat vanaf 70 jaar. Dat is een hele gewaarwording. Er wordt ‘s ochtends gezamenlijk thee en koffie gedronken met een koekje.

Ook hoor je weinig in de avond op de afdeling en komt er zo af en toe een rollator of rolstoel voorbij. Er zijn geen grote onenigheden tussen heren met veelal veel testosteron en een grote mond. Alles gaat hier op het gemakje. Aan de rust en aan het rustig aan doen kan ik wel wennen. Alleen contact maken maakt het voor mij niet makkelijker. De meesten zijn in zichzelf gekeerd. Hoe ik dat ga doen weet ik nog niet, maar dat moet ik gaan ervaren. Ik kan wel zeggen dat een weekje meedraaien in een ‘bejaardentehuis’ een bijzondere ervaring zal worden. Want een bejaardenhuis, daar lijkt het nog het meest op.

Lees ook:

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer