De onzekerheid van borderline

Het hebben van een persoonlijkheidsstoornis voelt voor mij als een defect. Alsof er iets aan mij niet klopt. Het hebben van borderline maakt mij intens onzeker. Ik ben bang voor het negatieve beeld, ik ben bang voor de symptomen die ik vertoon. Maar als ik geen borderline had, in welk plaatje viel ik dan? Ik wring mijzelf in onmogelijke bochten om anderen zo min mogelijk last te laten hebben van mijn problemen, maar op deze manier heb ik er zelf optimaal last van. Alsof ik constant moet compenseren of mijzelf moet overschreeuwen.

Doordat ik geen symptomen durf te vertonen, durf ik vaak niet eerlijk te zijn over suïcidale gedachtes of wanneer ik destructief ben geweest. Ik trek op momenten niet op tijd aan de bel, doordat ik vaak denk dat ik het alleen kan en moet doen. Als ik wél om hulp vraag twijfel ik intens. Is het wel erg genoeg? Kan het erger? Is het wel echt wat ik voel? Ik kan ook heel bang voor de hulpverlening zijn, bang voor dat zij vinden dat ik mijn ‘aandachtsstoornis’ gebruik om te manipuleren, ook al heb ik behandelaren gespecialiseerd in persoonlijkheidsstoornissen, die mij zien als persoon en de stoornis begrijpen en nooit veroordelen.

Na een tijd van behandeling ben ik sinds kort begonnen aan een nieuwe baan en een nieuwe studie. Door borderline weet ik niet welke kenmerken bij mij horen en wat bij de stoornis hoort. Ik ben in een constant dilemma over hoe ik mij moet gedragen op bijvoorbeeld mijn werk. Moet ik uitbundig zijn of juist gedeisd? Is het eerlijk om mij nu afgewezen te voelen of om nu boos te zijn, of is het de stoornis die in mijn oren tekeer gaat? Het voelt alsof ik steeds té overdreven reageer. Ik twijfel over hoe nieuwe mensen in mijn leven mij zien, of ze aan mij merken dat er iets niet klopt. Ook maak ik mij actief druk over het moment dat ik een keer korte mouwen moet gaan dragen, vanwege mijn automutilatie littekens. Zullen ze het snappen? Kan ik het goed genoeg uitleggen, of ben ik geen uitleg verschuldigd? Het maakt mij onzekerder over wie ik ben en het maakt de zoektocht naar mezelf lastiger.

Hoe meer ik te weten ben gekomen over mijn diagnose, hoe meer angst ik ervoor heb ontwikkeld. Terwijl ik niet borderline bén, ik héb borderline. Dit, in combinatie met een laag zelfbeeld, zorgt ervoor dat ik te weten moet komen wie ik wél ben.

2 Comments

  1. Herkenbaar! Alleen ben ik inmiddels 35 en sinds kort op de hoogte van mij persoonlijkheidsstoornis. Dus ik kijk met dat gevoel ook terug op de jaren dat ik zo jong was als jij nu. Wat was er allemaal anders gelopen als ik geweten had dat mijn gevoelens niet altijd reëel waren? Had ik dan er wel uit weten te filteren wat echt prettig was? Met de levenservaring en de bak therapie die ik nu heb gehad, herken ik wel wanneer ik echt mezelf ben, dan is er een soort serene rust over mij. Ontspanning is de beste omschrijving. Maar als ik niet in die modus zit twijfel ik ook aan alles wat ik in die ontspanning voelde. Achteraf weet ik nog nooit wie de echte ik is, alleen ik weet wel dat ik niet snel bepalende beslissingen moet nemen, als ik die ontspanning niet voel. Ik hoop dat jij met je vroege diagnoses de wijsheid vind die je helpt levensbepalende beslissingen te nemen waar je niet achteraf van denkt: “welke coping-stijl heeft dit veroorzaakt?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.