De onvoorspelbaarheid van mijn moeder

Toen ik het huis uitging, op kamers ging wonen, dacht ik: nu kan ik mijn leven leiden zoals ik dat wil. Ik studeerde, werkte, ging uit, ging op vakantie. Maar ergens bleef er iets knagen: ik voelde me vaak moe, verdrietig, onrustig. Alleen en eenzaam, zonder dat ik dat doorhad. En ik wist niet waarom. Pas toen ik kinderen kreeg liep ik echt vast en kwam ik erachter dat ik wel uit huis was gegaan, maar dat thuis nog steeds in mij zat. 

Afgelopen week had ik weer schematherapie. Tijdens de sessie ging het erover dat ik bij alle dingen die ik doe negatieve gevoelens heb. Zo belde ik laatst met de opa van mijn man en daar voelde ik schuldgevoelens en schaamte bij. Schuld, omdat ik teveel voor hem zou zijn. Schaamte, omdat alles wat ik deed en zei verkeerd zou zijn. Terwijl ik blij was om opa te spreken en opa klonk opgewekt en hij maakte grapjes. 

Waarom liggen mijn gevoelens zo ver af van wat er in de werkelijkheid speelt? Waarom ervaar ik zoveel schaamte en stress bij de dingen die ik doe? Mijn moeder is de reden, haar onvoorspelbare gedrag is de oorzaak van mijn overlevingsmechanisme. Zij was niet in staat om echt te houden van mij, om te geven om mij. Haar leven draaide volledig om haar, ik moest er zijn voor haar. Ging er iets mis, dan was dat mijn schuld. Deed ik iets goed, dan kwam dat door haar. Als ze iets positiefs zei dan moest ik op mijn hoede zijn: er kon ieder moment iets naars volgen. Ik wist bij haar nooit waar ik aan toe was. Ik was volledig afgesteld op haar gedrag, op haar onuitgesproken wensen. Om daar zo goed mogelijk aan te voldoen. 

Dat overlevingsmechanisme was ontzettend handig als kind: het was wat ik nodig had om te overleven. Om niet continu onder vuur te liggen. Om te weten wat mijn moeder echt nodig had, of om te weten wanneer ik mij moest verstoppen in een boek. Maar nu, als volwassene, staat het mij eigenlijk wat in de weg. In de weg omdat het lastig is om echte verbondenheid te krijgen omdat ik steeds twijfel over de intenties van een ander. Omdat het ervoor zorgt dat ik uren na een gesprek of een afspraak nog gespannen ben, omdat ik bang ben dat ik allerlei dingen verkeerd heb gedaan en dat ik aangevallen ga worden. Het voelt ook verdrietig, dat dit nodig was om mijn jeugd door te komen. Dat wat mij toen hielp zorgt er nu voor dat ik niet echt kan leven. Dat ik nog steeds aan het overleven ben.

Mijn therapeut gaf mij een mooie oefening mee voor de komende weken waarin hij vakantie heeft. Als ik doorheb dat ik op zoek ben naar de echte intenties van een ander, dus als ik doorheb dat ik mijn angstradar aan het voeden ben, dan mag ik daarbij stilstaan. Waarom doe ik dat, wat gebeurt er? De volgende stap is om daar begrip voor te hebben, om dat deel niet af te branden. En daarna mag ik gaan kijken naar wat de realiteit is. Hoe kijkt mijn volwassen deel hiernaar? Wat is de situatie, wat heb ik gedaan en hoe staat de ander erin? Om zo heel langzaam misschien een beetje afstand te creëren van het deel van mij dat nog steeds aan het overleven is. Om te leren leven. 

Lees ook:

  • meisje close up

    Mijn allereerste blog voor dsmmeisjes, wat leuk! Zelf ben ik ook onlangs begonnen met het delen van mijn verhalen online. Ik schrijf over KOPP, dit staat voor Kinderen van Ouders met Psychische Problemen. Mijn beide ouders kamp(t)en namelijk met psychische…