De onmogelijkheid van ons huwelijk

Toen we bij elkaar kwamen werd er al flink met hoofden geschud, maar de liefde was er onmiskenbaar. Ik heb ook niet de illusie dat het ooit makkelijk zal worden, maar het is wat het is: onze liefde, ons huwelijk, ons gezin. De liefde overwint steeds opnieuw de struggles.

Of het de verstandigste weg is blijf ik me regelmatig afvragen. Dat past helaas ook bij mijn borderline. Dat zal ik altijd, in iedere situatie blijven doen, ben ik bang. Dat is dan weer niet zo gunstig voor de gemoedsrust van manlief met ASS. Die uitdaging is wat ons in het begin juist zo tot elkaar aan trok. Beide een IQ ruim boven het gemiddelde, maar beneden gemiddeld opgeleid. Niet dat er iets mis is met welke opleiding dan ook, maar als je onder je niveau werkt, ga je je vroeg of laat toch vervelen. En dan zoek je elkaar op, in ons geval om eens onbewust te onderzoeken hoe ver je kunt gaan totdat het je de kop kost. En dat is akelig ver… Gelukkig hebben we inmiddels beide hulp gezocht en gevonden.

Ik was de eerste die bezweek. Na de geboorte van onze zoon was er niet veel meer nodig om mij te doen kantelen. Nu hielpen de omstandigheden tijdens de bevalling en de kraamtijd ook niet bepaald mee. Of de burn-out een jaar ervoor. Als er tijdens de kraamtijd een psychiater op mijn pad was gekomen, was opname ongetwijfeld realiteit geweest. Maar die psychiater was er niet, en mijn toen nog onbekende vermijdende persoonlijkheidsstoornis wist me onder de radar te houden. Niet alleen dat, maar ook de oorzaak van het overmatig krijsen van mijn zoon. Ik wist dat hij pijn had, maar wie was ik als de medici concludeerden dat er niks aan de hand was.

Nu weet ik dat ik de moeder ben en er geen kennis op kan tegen de intuïtie van een moeder. Maar toen had ik die ervaring nog niet, dus deed ik wat ik geleerd had te doen, ik luisterde naar anderen. Ondertussen zocht ik wel koortsachtig naar mogelijke verklaringen, waar ik zelf tenminste iets aan kon doen. Het internet was mijn vriend en vijand tegelijkertijd. Zodra manlief thuis kwam van het werk begon het riedeltje opnieuw. Al mijn wanhopige zoektochten deed hij nog eens dunnetjes over door middel van een vragenvuur. Ik flipte weer eens en bepaalde voor mezelf; zo kan het niet langer! We hebben nu een onschuldig klein jongetje wat er middenin zit. Dus ik breidde het vermijden uit binnen onze relatie. Ook omdat ik uitgeput was. Er was domweg geen energie meer voor de eeuwige strijd. Dat irriteerde mijn man verschrikkelijk, omdat ik niet reageerde zoals hij dat van me gewend was.

Vóór de geboorte van onze zoon was mijn rol in onze relatie (in mijn herinneringen) behoorlijk veeleisend. Ik was verschrikkelijk jaloers. Dat mijn man er geen geheim van gemaakt had dat hij in de relatie vóór de onze niet trouw was geweest, hielp natuurlijk ook niet. Zodra ik ook maar een vermoeden had dat een vrouwelijk persoon hem wat extra aandacht gaf, zat ik er bovenop. Beetje bij beetje elimineerde ik zo de vrouwelijke vriendschappen uit zijn leven, wat nu tot mijn spijt niet heel moeilijk was, want vriendschappen onderhouden is niet zijn sterkste kant.

Als hij of ik overprikkeld raakte hadden we al heel gauw ruzie, of gingen we verder met één van onze eeuwige discussies. Eigenlijk waren we het niet snel met elkaar eens, tenzij we er in eerste instantie al hetzelfde over dachten, en zelfs dán konden we er nog over bakkeleien. Ik ondernam graag allerlei nieuwe dingen, mijn man hield het graag bij hetzelfde. Nu weten we dat de combinatie van mijn man met ASS en ik met ADD, borderline, een vermijdende persoonlijkheidsstoornis én een persoonlijkheidsstoornis NAO, niet bepaald de handigste is. Erover lerende, kan ik veel onderling onbegrip plaatsen, maar dat betekent niet automatisch dat gevoel daar ook in mee moet gaan. We werken beide hard aan onszelf en de communicatie tussen ons beide gaat wat mij betreft vrediger dan ooit. Dat neemt echter niet weg dat er in het verleden veel stuk is gegaan tussen ons. Dat repareer je niet eenvoudig, zeker niet als je beide ook nog een dsm-rugzak met je mee sleurt.

Ik denk dat veel mensen niet beseffen wat iets als onbekende ADD of ASS doet met je zelfvertrouwen. Regelmatig hebben we ons afgevraagd; “Waarom lijkt alles ons zoveel meer energie te kosten dan bij anderen?” Nu we weten hoe het anders kan, is het allemaal heel logisch. Maar als het lijkt alsof iedereen je constant nét een stapje voor is, zonder aantoonbare oorzaak, ga je vooral aan jezelf twijfelen.

Ons IQ heeft ons geholpen een volwaardig volwassen leven op te bouwen, zonder daarbij compleet ons verstand te verliezen. Maar daarbij zijn we wel een heel groot stuk van onszelf verloren. Inmiddels zijn we druk bezig onszelf terug te vinden. Naast mogelijkheden brengt dat ook moeilijkheden, want zie onze kernbehoeften maar bij elkaar in één huis te krijgen. En dan heb ik het nog niet eens over de behoeften van onze kinderen, die overigens wat ons betreft altijd voorop staan. Gelukkig komt bij ons allemaal overeen dat we gebaat zijn bij structuur en duidelijkheid. Al gaan bij mij daarvan de nekharen soms overeind staan, ik zie hoe we erop floreren. Dat maakt de motivatie groot genoeg om eraan vast te houden. Voor de broodnodige afwisseling heb ik altijd mijn koppige, gevoelige, liefdevolle man en mijn eigen gevoelige, creatieve, wispelturige ik nog. Om nog maar niet te spreken van wat een geweldige, gevoelige en temperamentvolle jongen en totaal verschillende, maar eveneens geweldige, gevoelige en temperamentvolle meid onze genen voort hebben gebracht.

4 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge