De missie

Hoi DSM-lezers,

al een behoorlijke tijd geleden werd ik door @rivka gevraagd om een blog te schrijven. Ik schaam me een beetje voor het flink overschrijden van de deadline. Vooral omdat deze blog een onderdeel vormt van de reden waarom het even duurde. Ik heb namelijk een missie. Een missie die door de dsmmeisjes gedeeld wordt en hopelijk alle lezers stimuleert om deel te nemen.

Twee jaar geleden ging het slecht met me. Na drie jaar depressievrij geleefd te hebben, kroop het onheilspellende gevoel dat ik – helaas – zo goed ken, weer langzaam mijn lijf binnen dwars door de antidepressiva heen. Ik was net klaar met een stage waar ik me erg op mijn gemak had gevoeld en bovendien genoten had van de werkzaamheden. Het was tijd voor de eenzame strijd die afstudeerscriptie heet. In diezelfde tijd ging het niet zo goed tussen mijn vriend en mij. Om een lang verhaal kort te maken: de externe factoren troffen mijn – zo zorgvuldig opgebouwde – schild van medicijnen en vele therapieën. Het dieptepunt betrof een serotoninesyndroom – inclusief waanbeelden, suïcidale gedachten en extreme vermoeidheid – als gevolg van nieuw voorgeschreven medicatie. Toen ik uit die ellende opkrabbelde, besloot ik dat de maat vol was. Ik postte een blog op mijn persoonlijke website om mijn 10-jarig jubileum te vieren. Tien jaren vol schaamte.

Binnen twee dagen werd mijn verhaal door 3000 personen gelezen en mijn Facebook-pagina ontplofte. Ik had mijn rol goed gespeeld. Op een enkeling na, waren vriend, kennis en vijand unaniem verbaasd. Ook ontving ik talloze berichten van herkenning. Ik werd geconfronteerd met het besef dat ik niet de enige was die last van depressieve gevoelens had en dat mijn verhaal anderen kan helpen om schaamte te overwinnen. De schaamte om jezelf open te stellen voor anderen vanwege psychische klachten. Ik besloot me aan te melden als ambassadeur voor Samen Sterk Zonder Stigma: een organisatie die openheid over psychische kwetsbaarheid bevordert.

Nog geen half jaar later stapte ik in de trein naar Amersfoort om een introductiebijeenkomst van SSZS bij te wonen. Ik was zenuwachtig. Zou mijn verhaal wel ‘goed’ genoeg zijn? Met ‘goed’ bedoelde ik: herkenbaar, inspirerend, interessant en bruikbaar tegelijkertijd. Die namiddag stapte ik geëmotioneerd in de trein terug naar Amsterdam. Ik had ervaren dat ieder verhaal ‘goed’ genoeg is. Het is de missie die de ambassadeurs van SSZS verbindt: ervoor uit durven komen dat je psychische klachten hebt. Daar in Amersfoort startte een reis die inmiddels al twee jaar duurt en meer voor me heeft betekent dan alle therapieën bij elkaar. Ik heb geleerd dat ik mijn ervaringen met depressiviteit op een positieve manier kan inzetten om anderen te helpen. Zo geef ik gastlessen over stigmatisering op scholen, gaf ik inleidingen bij de voorstelling PAAZ, werkte ik mee aan een portret op Alles Goed, waren mijn vriend en ik te zien in de commercial van de Hersenstichting en gaf ik deze week nog workshops over openheid op het Moodcamp als onderdeel van de Hey-campagne van het Ministerie van Volksgezondheid.

Soms bekruipt me de angst dat mensen mijn verhaal zat worden. Denk aan bijvoorbeeld diverse posts op social media. Eind 2017 zat ik met mijn ouders aan de keukentafel. Ik vertelde dat ik niet bekend wil komen te staan als ‘dat depressieve meisje’. Ik ben ook een dochter, zus, vriendin, dramaturg, lezer, idealist, twintiger en nog veel meer. Mijn moeder begreep me wel, maar mijn vader keek me verontwaardigd aan. ‘Waarom? Ik ben juist ZO trots op wat je doet! Door jouw verhaal te vertellen, kun je anderen motiveren om ook open te durven zijn.’ Ik keek hem aan en wist dat hij gelijk had. Zolang ik de depressiviteit op de loer ligt, maar me niet vangt, mag ik deze missie niet opgeven. Tegelijkertijd moeten we niet vergeten dat het van de zotte is dat wij – ambassadeurs van SSZS, dsmmeisjes en organisatoren van andere prachtige initiatieven – de strijd tegen vooroordelen en onbegrip moeten aangaan. Het clichébeeld van de gebroken been voldoet hier. Omdat niemand kan zien wat er in ons omgaat, zullen we dat aan anderen moeten uitleggen. Tot het moment dat een depressie daadwerkelijk als de psychische equivalent van een gebroken been wordt gezien. Tot die tijd, blijf ik me inzetten voor de missie.

Liefs,
Annemiek

3 Comments

  1. Hoi Annemiek,

    die missie delen we :). Ik begon met deze blog waar vriend en niet-zo-vriend versteld van stond: https://raak-me.com/de-kern/

    En voor ik het wist startte ik met Rivka dsmmeisjes.nl . Waar mensen die me kennen nog steeds versteld van staan, want het is wel ‘heel heftig allemaal’. Maar het is wat het is.

    Verder ben ik ook dochter, zus, geliefde, collega, en weet ik wat allemaal nog meer. Maar ook, niet te ontkennen, dsmmeisje.

    Fijn dat je je stem ook hier laat horen!
    Anne onlangs geplaatst…Leven met sociale angstMy Profile

  2. Sine

    Hi Annemiek, you rock!

    Ook ik vind het heel belangrijk naar buiten te treden met mijn psychische kwalen, maar ik herken ook jouw gevoel, om niet bekend te willen staan als ‘dat depressieve meisje’. Ik ben zoveel meer dan mijn aandoeningen! Toch denk ik inmiddels: Wanneer mensen het zo zwart-wit willen zien. Prima, dan ben ik maar ‘dat depressieve meisje’. Dan ben ik maar dat meisje, dat staat voor die duizenden – wat zeg ik – miljoenen anderen. Moge dat dan mijn missie hier in dit leven (mijn ‘vriend’ en vijand) zijn en de weg banen voor die, die hun kracht nog niet gevonden hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.