De mama Pippi Langkous

Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan.

De oproep is binnen, binnenkort start mijn zoveelste ronde therapie. Deze gaat niet stoppen voordat het de bedoeling is!

Ik ga wel gedachten krijgen die me vertellen dat ik het niet kan, dat ik het niet wil. Alles in mij gaat zich verzetten tegen het boze monster in mij. Ik ga al mijn kracht inzetten om het niet toe te hoeven laten. Al mijn wijsheid. Zoals al mijn wijsheid ook zoveel demonen heeft verzameld.

En daar zet ik mezelf gelijk klem. Want de demonen zijn met zoveel dat ze elkaar tegen spreken. Ik hoef ze niet te geloven als ze zeggen dat ik zwak ben, of gek. “Er zijn er genoeg die me neer willen sabelen, dat doen ze niet als je zwak bent.” Die stem herken ik. “Je bent sterk.” Het was mijn mama die me dat mee gaf.

En hoeveel ik dat ook heb vervloekt, gehaat en betreurd. Het is waar, ik ben sterk, ik ga door, hoezeer ik ook op instorten sta; ik kan door. Altijd. Domme kracht zal het desnoods zijn, maar kracht is het. Kracht als Pippi Langkous, geen mens om op te hoeven bouwen, alleen een paar gekke dieren. Vrienden om te terug te kunnen naar een veilige haven, die mee gaan in je plezier, maar die nooit echt in gevaar zijn.

Maar ik ben niet meer onbevreesd. Angst is werkelijkheid. Ik kan geen paard optillen of zo hard rennen dat niemand me te pakken krijgt. Die wondere wereld is voorbij. Het is mijn rol als moeder die me bang heeft gemaakt voor mijn kracht. Die rol blijft nu voor altijd bij me, ook als ik mijn kracht weer leer gebruiken. Me weer toesta voor mezelf op te komen.

Het maakt me zo ontzettend bang, dat de bom barst als ik bij mijn gezin ben en niet op therapie. Dat Villa Kakelbont op de grondvesten zal schudden. Dat niets meer veilig is, dat ik het deksel er niet op weet te krijgen, dat ik niet kan doseren.

Ik zal er alles aan doen om dit aan te gaan waar het hoort. Op de deeltijdgroep.

Ja, daar ga ik weer… alles of niets. Ook dat werkt niet helemaal. Niets heeft me mezelf kwijt doen raken. Alles ook. Ik moet er tussendoor… maar hoe? Ik weet alleen hoe ik Pippi moet zijn. Of mama, maar niet beide tegelijk.

Hoe houd je je staande in een gezin als je alleen maar sterk kunt zijn wanneer je niet echt verantwoordelijkheid hoeft te dragen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.