wolken

De lucht is blauw, toch?!

Het wordt warmer, de zomer komt en ik kijk naar buiten. Wat ik zie is een blauwe lucht en het zonnetje dat schijnt. Instagram staat vol met foto’s van de natuur die tot leven komt, met foto’s van ijsjes en foto’s van blije gezichten. Mijn wereld lijkt in schril contrast te staan met wat ik zie. Mijn wereld lijkt grijs, hoe blauw de lucht ook is. Ik snak naar dagen dat ook ik weer een blauwe lucht kan zien. Naar dagen dat positiviteit weer een onderdeel van mijn leven is, in plaats van dat ik me aan het einde van mijn dag moet bezinnen op de lichtpuntjes die er toch ook elke keer zijn.

Grijze wereld

Mijn wereld is grijs en mijn bed lijkt te roepen en mij een veilige haven te bieden als ik aan het begin van de middag uit mijn werk kom. Even slapen en vergeten dat mijn wereld grijs is. Ik ga overstag en duik onder mijn dekens. Maar ik word wakker en de grijsheid valt nog sterker op me. Ik voel me schuldig. Waarom kruip ik mijn bed in? Ik weet toch dat dat niet goed voor me is? Met dat ik mijn ogen open voel ik zelfverwijt. Er is zoveel wat ik mezelf kwalijk neem, zoveel te bedenken wat ik verkeerd doe en zoveel te bedenken waarom ik mezelf zou moeten straffen.

Ik voel mezelf wegzakken en de grijsheid lijkt me op te slokken. Waarom is dit mijn leven? Waarom kan ik niet genieten van de blauwe lucht? Waarom bekijk ik alles zo negatief? Is dit nou het hoogst haalbare en is dit hoe ik de rest van mijn leven verder moet? Ik moet mezelf pijn doen want ik verpest ook altijd alles.

Een klein stemmetje

Toch is er een stemmetje in mij dat nu begint te protesteren. Jezelf pijn doen lost niks op, probeer alternatieven te zoeken, uiteindelijk helpt het je niet. Ik schop mezelf van de bank -ik was inmiddels al uit bed- en ga aan tafel zitten. Even diamond painting dan maar? Mijn hele wezen lijkt te protesteren, ik voel me besluiteloos en loop uiteindelijk terug naar de bank toe. Ik pak mijn laptop en zoek naar iets om te kijken. De afwas die er staat, het eten wat ik kan gaan koken, de was die nog moet doen, iets creatiefs wat ik op zou kunnen pakken, ik overzie het niet en dus blijf ik zitten. Ik probeer me eraan vast te klampen dat ik mezelf in ieder geval geen pijn ga doen en zet een film aan.

De dag lijkt om te kruipen. Vanmorgen gewerkt, daarna geslapen en toen een film gekeken. Hoe lang duurt deze dag nog? Zal ik dan toch maar… mezelf pijn doen helpt misschien? Het stemmetje binnenin mij protesteert weer: uiteindelijk helpt het je niet. De paniek slaat toe en ik begin te huilen. Ik weet dat het me niet meer lukt om hier zelf uit te komen en pak mijn telefoon. Even twijfel ik, luister ik naar de stemmen in mijn hoofd die roepen dat niemand op mij zit te wachten en dat ik tot last ben. Dan besluit ik resoluut dat ze ongelijk hebben en bel ik een vriendin.

Contact

Ik vertel mijn vriendin maar gewoon dat ik het niet meer weet, ik vertel haar dat ik mezelf pijn wil doen, ik deel de paniek die door mijn lijf giert. Mijn vriendin luistert en weet dat de negativiteit tegenspreken mij op dit moment even niet helpt. Langzaam word ik rustiger, ik kan mijn strijd even delen. Hoe onrealistisch sommige gedachten ook zijn, ik word er niet om veroordeeld. De lucht is nog grijs, maar de grijze deken lijkt even wat minder zwaar.

Controle

Als ik de telefoon neerleg besef ik dat ik mijn neiging om mezelf pijn te doen weer onder controle heb. Het is een grijze dag maar ook vandaag had lichtpuntjes en ook deze grijze dag geeft hoop dat ik bezig ben met herstel. Ik ben de strijd aangegaan en heb mezelf geen pijn gedaan. En toen ik iemand nodig had heb ik een vriendin opgebeld. Vanmorgen ben ik gewoon wezen werken. Mijn grijze massa wil erover heen denderen. Tenslotte staat mijn aanrecht nog vol vaat, is de wasmand nog gevuld en heb ik vanmiddag geslapen. En het werk wat ik nu doe stelt niets voor bij het werk wat ik eerder deed. Hoe kan ik hier nou blij mee zijn, trots zijn dat ik mezelf geen pijn heb gedaan als ik het verder verpest?

Gelukkig is daar weer het andere stemmetje dat binnenin mij roept: maar het is je wel gelukt om jezelf geen pijn te doen en om contact te maken en je bent vanmorgen wezen werken. Voordat de grijze massa weer begint te protesteren roept dat stemmetje ook nog gauw: en daar mag je zeker trots op zijn!

De grijze massa protesteert, maar dat kleine stemmetje in mezelf geeft me hoop, hoop dat die grijze lucht op een dag wat minder grijs is. Dus klein stemmetje, blijf alsjeblieft naar me roepen, protesteer maar tegen die grijze massa, ik heb je nodig! Ik heb je nodig om ooit die blauwe lucht niet alleen te zien maar ook te voelen.

Lief klein stemmetje, blijf bij me…. Laat je stem maar horen!

Lees ook:

  • Pijn van het verleden

    Er is verdriet. Pijn van het verleden. Van dat pubermeisje, gebroken en vol zelfhaat. Zij voelde zich duister en mentaal gebroken van alle pijn en verdriet waar ze doorheen moest. En soms is het alsof…

  • Ik maak mezelf kapot

    Deze blog gaat in op zelfbeschadiging. Zorg voor jezelf en lees deze blog niet wanneer je denkt dat dit niet goed voor je is. Neem contact op met Sensoor als je behoefte hebt aan een…

  • En dan de finale diagnose…

    Onze blogger Aurelia is 26 januari 2018 zelfverkozen gestorven na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Uit respect voor wat zij ons wilde vertellen kun je al haar blogs hier nalezen.  Trigger Warning - Deze…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.