groep mensen

De laatste dag van mijn deeltijdtherapie

Gisteren was de laatste dag van deeltijdtherapie. Het was mooi en vreemd tegelijk. De traditie is dat degene die vertrekt op bepaalde onderdelen bepaalt wat er gaat gebeuren, in een mate die je zelf bepaalt. Ongemakkelijk, daar word ik bang van, als ik besef dat de aandacht op mij gericht is. Maar dat is ook goed, de angst voelen, maar het niet je pad laten bepalen.

Ik vond het heel mooi om te horen hoe anderen tegen mijn proces aankeken. Waar ik zelf mijn omslagpunt tijdens de therapie duidelijk merkte, zagen zij het ook. Wat de trigger is geweest? Er was zoveel op dat moment. Misschien was het bepalende moment er ook wel net voor en heb ik onbewust stappen gezet waarvan ik wist dat ze me zouden sterken. Ik denk het wel, ik heb een moment gehad dat me glashelder werd waar bepaalde angsten en patronen vandaan kwamen en hoe die nog hun invloed hadden op het hier en nu. Ik besef net dat de groep dat ook uitbeeldde bij drama, daarover later meer.

Maandag hebben we creatief gedaan op mijn manier. Doe maar wat, met verf. Het resultaat is een hippie-achtige bonte bedoeling. Geen plekje is wit gebleven, prachtig! Ik ga hem ophangen, misschien in mijn atelier, maar ik ben nog even opties aan het overwegen beneden, ik wordt er zo blij van!

Bij een meer theoretisch uur liet ik iedereen zijn of haar kernovertuiging opschrijven, wat ik gezien had bij de eerste die in mijn bijzijn afscheid nam van de groep. Je kernovertuiging is een gedachte over jezelf die diep van binnen ingebakken zit. Daarna werden de papieren doorgegeven en mochten de anderen die overtuiging schriftelijk tegenspreken. Mijn kernovertuiging is: ‘Ik doe het nooit goed genoeg’. Daar kwamen mooie tegenspraken op en ik heb mooie tegenspraken mogen uitdelen aan anderen. Niet dat het gelijk negatieve gedachten wegneemt, maar van een beetje liefde wordt niemand slechter. Helemaal warm en woezelig kwam ik maandag bij therapie weg.

Drama gisteren was echt een cadeautje! De groep had iets voor me ontwikkeld, terwijl ik in de ruimte ernaast mocht wachten op het resultaat. Het Madelief-museum was het geworden, met gids en tijdlijn door mijn therapie.

Confronterend mezelf aan het begin te zien, ik was er al een klein beetje aan gewend, want er was al iemand in de groep gekomen bij wie ik hetzelfde zag. Een vrouw van wie je weet dat ze sterk is, maar die je zo onzeker ziet zijn! De warrigheid en de chaos in de communicatie. Het zoeken naar woorden zonder iemand voor het hoofd te willen stoten, zelfs bang om iemand maar een strobreed in de weg te leggen. Ik durf wel te zeggen dat ik mezelf behoorlijk terug heb gevonden! Mede dankzij mijn extraverte, supergevoelige groepsgenoten. Wat een openbaring was dat, het positieve van deze eigenschappen in anderen terug te zien. Bij andere groepen voelde ik me altijd een olifant in een porseleinkast. En hier soms ook wel, met mijn emotionele buien waardoor groepsgenoten soms keihard buiten hun comfortzone raakten. Maar ik had genoeg ervaring om te weten dat het juist die emotie is die je door moet, om weer tot jezelf te kunnen komen. Niks slachtoffergedrag, juist sterk zijn door je meest kwetsbare kant te laten zien. Ik geloof dat ik die boodschap aardig door heb kunnen geven afgelopen week.

Halverwege de tijdlijn in het museum zette ik mijn onderdanige masker af en stond ik op, nog wat onzeker en zoekende, maar naast anderen in plaats van onder, voor iedereen een stuk aangenamer. Want je kunt het nog zo goed voor hebben met anderen en in de loop der jaren zo goed hebben leren aanvoelen wat de behoeften zijn van anderen, zeker weten doe je het niet tot je navraag hebt gedaan. Zelfs dan is het niet zeker, helemaal als je met zo’n grapjas te maken hebt als ikzelf, die bijna automatisch als een kameleon zich aanpast aan haar omgeving. Dus doen wat jij wilt en als de ander daar problemen mee heeft is het de verantwoordelijkheid van de ander om dat aan te geven. Wel altijd navragen als je in iemand anders zijn/haar ruimte wilt komen, hoe groot die ruimte is verschilt per persoon… Kwestie van elkaar leren kennen.

Gespeeld door een groepsgenote rechtte ik mijn rug, koos ik vanuit wat ik voelde en wilde en eigende ik mij die keuzes toe. (Grappig dat het meest uitgebreide onderdeel zo kort en krachtig beschreven is hier.) Ze stonden allemaal te juichen voor me bij de eindstreep. Helemaal ontroerd en met een grote glimlach kwam ik de therapieruimte uit. Lieverds! Ik voelde me gezien.

Voor de lunch had ik ervoor gekozen om Turks brood en breekbrood mee te nemen, mijn groepsgenoten namen allemaal lekker beleg mee, het was een feestje op tafel wat mij betreft!

Daarna kwam het echte afscheid. Vaak worden er cadeautjes uitgedeeld, maar ik wou het houden bij kaartjes. Lang van stof als ik kan zijn viel er veel (voor) te lezen. Ik heb heel bewust niet geschreven wat ik dacht dat anderen wilden horen, maar hoe ik tegen hun processen aan keek, welke linken ik er in legde en wat ik dacht dat ze nodig hadden. Het kan behoorlijk persoonlijk worden als ik mijn gedachtenspinsels daarover laat gaan, en ik blijf het spannend vinden de diepgang op te zoeken, maar het is wel waar mijn kracht ligt. Daarom wil ik er ook naartoe proberen te werken daar iets mee te doen qua werk of opleiding. We gaan het komende jaar onderzoeken of dat reëel is naast mijn persoonlijke uitdagingen, zoals concentratieproblemen, gevoeligheid en snelle over- en/of onderprikkeling.

Al met al voelde het echt als mijn afscheid. Ik ben mijn lieve groepsgenoten dankbaar dat ze er aan hebben meegewerkt en ik hoop van allemaal nog eens te horen hoe het met ze gaat als zij ook de therapie achter zich hebben mogen laten. Ik ga de mensen die voor mij afscheid hebben genomen te zijner tijd in ieder geval opzoeken om te zien hoe het er bij hun voor staat.

Dus, nu zonder zijwieltjes: Vanuit mezelf leven. Het voelt nog steeds wankel, eng! Maar niet zo eng als leven vanuit de mogelijke verwachtingen van anderen. De grootste uitdaging? Het toepassen van wat ik in therapie geleerd heb in mijn eigen wereld. We gaan zien hoe dat vorm gaat krijgen. Eerst maar eens puin ruimen, want doordat ik zo druk was met mijn afscheid bij therapie heb ik de boel thuis verwaarloosd. En dat is niet hoe ik het wil. Een rommelkont zijn, daar kan ik mee leven, maar wel met overzicht a.u.b.!

Lees ook:

  • De diversiteit van een schizoaffectieve stoornis

    Het hebben van een persoonlijkheidsstoornis voelt voor mij als een defect. Alsof er iets aan mij niet klopt. Het hebben van borderline maakt mij intens onzeker. Ik ben bang voor het negatieve beeld, ik ben…

  • schrijven

    En daar is dan het daadwerkelijke moment; ik moet mijn terugvalpreventieplan invullen. Ik was al een tijdje klaar om richting het afronden van mijn therapie te gaan. Nu komt het toch wel dichtbij. Als het…

  • Lieve therapie,

    Lieve Therapie, Ik wil dit helemaal niet zien. Ik wil dit helemaal niet weten. Laat me met rust. Ik heb het niet voor niets nooit geweten. Graag zou ik een beknopte en duidelijke blog schrijven.…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.