De klok

Ik neem nog een kijkje op mijn mobiel terwijl ik in mijn jas schiet.
De klok geeft 09:50 uur aan.
Om 10:00uur heb ik een afspraak met mijn psychologe.
Ben niet dol op wachtkamers en probeer daar zo kort mogelijk te zijn.
Te laat komen probeer ik ook koste wat het kost te voorkomen.
Angst om te vroeg te komen, angst om te laat te arriveren.

De klok geeft 09:57 uur aan als ik de wachtkamer binnen stap.
Er zit een vrouw die mij vriendelijk groet,
ik groet terug en kijk nog een keer op de klok.
Nog steeds 09:57uur, ik stap naar de drankenautomaat en begin op knopjes te drukken.
Knopjes die ervoor zorgen dat mijn bekertje zich vult met geruststellende warme chocolademelk.

Ik ga zitten terwijl ik rustig van mijn chocolademelk nip
en staar naar de adviserende posters om mij heen.
Op dat moment komt er een man de wachtkamer in die duidelijk schrikt dat er al twee mensen zitten.
Twijfelend blijft hij staan voor hij uiteindelijk besluit op het puntje van een stoel te gaan zitten.
Ik ben overduidelijk niet de enige die niet dol is op wachtkamers…

Er komt ook een wat jongere man de wachtkamer in die zich ook wat oncomfortabel voelt maar gewoon rustig gaat zitten.
Nieuwsgierig kijkt hij mijn kant op.
Ik nip nog steeds van mijn warme chocolademelk terwijl ik vooral naar de grond staar.
Precies om 10:00 uur word ik uit de wachtkamer opgehaald door mijn psychologe.

Als we in haar kamer zijn zet ze haar wekkertje.
Ze stelt hem in op 10:35 want dan heeft ze nog 10 minuten om het gesprek af te ronden.
Drie kwartier zal ik haar aandacht hebben.

Ze kijkt me doordringend aan en zegt dat ze me iets moet vertellen.
Slecht nieuws moet je blijkbaar direct op tafel gooien, dus hoppa, daar komt het.
Ze heeft een andere baan en dit is ons laatste echte gesprek.
Ik feliciteer haar en vraag haar wat dit nu voor mij betekent.
Ze vertelt me dat ze mij aan een collega van haar gaat koppelen.
Een mannennaam wordt genoemd.
Over twee weken leer ik hem kennen van 15:00uur tot 15:30 uur.

We hebben het nog even over wat dingen die spelen in mijn leven.
Voor ik het weet gaat het wekkertje en is het tijd om afscheid te nemen.
Ze zal er nog wel bij zijn bij de kennismaking.
Ik hoop op de juiste klik, het is een zeldzaamheid.

Terwijl ik een lege wachtkamer passeer kijk ik op de klok.
10:59 uur, het gesprek was uitgelopen.
Normaal loopt het niet uit, maar misschien dat verandering uitzondering creëert.
Het voelt alsof ik een andere tijd in stap.
Dezelfde klok, nieuwe wegen.

Ik voel me soms als Alice in Wonderland.
Geen idee waar ik naar onderweg ben.
Te vaak van het kleiner wordende koekje gegeten.
Misschien is het nu tijd om te groeien.
Ik volg het witte konijn met de klok.
Hopelijk kent hij de weg goed .
Tijd voor nieuwe avonturen.

4 Comments

  1. O wat naar om dat zo laat te horen.. Die dingen gaan wel snel, maar het is fijn als je je er even wat beter op voor kunt bereiden. Mijn ervaring, want ik heb dat zeker nodig.
    Wel knap dat je met dat wekkertje overweg kunt, ik zou constant op dat ding letten, opgejaagd voelen. Mijne kijkt altijd gewoon op de klok (soms duurt die tijd ook langer dan een andere keer lijkt wel). Een vol uur, dat wel. Al word ik standaard te laat uit de wachtkamer gehaald, ik heb wel mijn volle tijd..
    Op naar de nieuwe avonturen, ruimte om verder te groeien. Komt goed meis!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge