De keerzijde van perfectionistisch zijn

Hallo allemaal. Leuk dat jullie deze blog voor jullie hebben. Mijn naam is Michael. Een 23-jarige jongen, die worstelt met heel veel dingen en daardoor vaak in de knoop ligt met zichzelf. Ik ben iemand die graag buiten is, weinig mensen om zich heen heeft en vooral iemand die dingen onder handen wilt nemen. Mij moet je niet teveel regels opleggen, omdat ik mij dan heel erg beperkt voel en dat geeft me een sombere stemming. Ik weet dondersgoed wat ik wel en niet kan doen. Ik ben een erg respectvol persoon. Ik heb het beste met iedereen voor. Ik wil het altijd graag te goed doen, waardoor ik mij soms zelf kwijtraak.

Simpelweg heb ik in mijn leven een stukje aandacht gemist. Het stukje aandacht van het erbij horen om wie je bent, wat je kunt, maar bovenal de persoon kunnen zijn die niet perfect is. Iemand die ook fouten maakt in zijn leven. Iemand die ook niet alles kan. Iemand die ook nog een hele leven voor zich heeft om dingen te ontdekken en zichzelf te ontwikkelen. Door allerlei omstandigheden, van verwaarloosde vriendschappen, tot familieruzies, tot je in de steek gelaten voelen, tot niet genoeg presteren op school, met de voetbal. Het maakt mij, wie ik ben, en ik ben ermee gaan leren omgaan door dingen zo goed mogelijk te doen.

Ik ben een verlegen jongen. Dat werkt niet echt mee als je een commerciële opleiding doet. Ik vind bescheidenheid een hele mooie karaktereigenschap, maar ik ben té. Ik ben van veel dingen té. Ik kijk niet naar mezelf van ‘moet je mij eens zien, kijk wat ik eens allemaal kan’. Ik ben vaak genoeg gewoon niet tevreden over mijn eigen handelen. Iedere obstakel, ieder project is weer een uitdaging. Een uitdaging om het beste uit mezelf te halen en het beste uit het project. Ik heb pas rust als het project is afgelopen of als ik een angst heb overwonnen. Dat zorgt voor een hele hoop kopzorgen. Het is gewoon nooit rustig in mijn hersenpan.

Ik ben een rationele jongen. Ik weet dat het perfectionistisch zijn mij in veel gevallen uit de brand heeft geholpen. En dat ik destijds verder met mijn leven kon. Maar nu, nu staat mijn leven grotendeels stil. Depressieve gedachten omwille van mijn persoonlijkheid en mijn doen en laten, zorgen voor mindere momenten. Ik kan het niet meer opbrengen om zo te zijn. Om altijd maar weer alles te geven. Niet zozeer voor mezelf, maar omdat andere het van mij verwachten en eigenlijk doe ik dat zelf ook wel. Ik leef grotendeels in een ‘moeten’. Ik moet ontzettend veel van mezelf. Dat heeft mij de kop gekost.

Ik heb ruim een jaar geleden voor het eerst de stap gezet richting psychologische zorg. Niet dat het perfectionistisch zijn mij alleen in de weg zit, maar er is veel meer dan dat. Het gaat heel erg stroef. De gesprekken liggen momenteel stil. En af en toe is daar weer een lichtpuntje in mijn leven. Een mooi iemand die kracht uitstraalt. Een leuke gebeurtenis of een bepaalde verrassende wending. Wat ik nooit zal doen, is toegeven aan mijn angst. Soms doe ik het, voelt even slecht, maar een dag of aantal dagen later pak ik de draad weer op.

Niemand weet hoe je moet leven. Niemand weet eigenlijk hoe ik mij af en toe voel. Het zijn stemmingswisselingen. Soms voel ik me fantastisch, maar af en toe zakt de aardbodem onder me vandaan en drijf ik steeds verder weg. Iedere dag is er weer één. Niet eentje teveel of eentje te weinig. Gewoon een dag, waarop je dingen kunt doen, die je een stapje dichter brengen tot wie je wilt zijn, tot wie je wilt worden. Ik heb veel dingen geprobeerd. Ik wil niet van mijn probleem, iemand anders zijn probleem maken. Maar je moet je wel openstellen voor anderen, niet groots, maar wel een klein beetje, anders wordt je leven helemaal zo klein.

Met deze blog wil ik vooral aangeven dat het niet erg is om imperfect te zijn, maar dat het wel heel erg lastig kan zijn, als je dat stukje van perfect willen zijn, wel grotendeels heb nagestreefd. Dat het niet erg is hoe je bent, wie je bent, hoe je eruit ziet, wat je doet. Maar dat als je worstelt met bepaalde dingen dat je het vooral niet voor jezelf moet houden. Dat je er open over kunt zijn op wat voor manier dat ook zou zijn. Ieder stapje, bijvoorbeeld door het schrijven van een blog, zullen je echt helpen in een stukje meer naar jezelf. Je moet vooral niet toegeven aan datgene wat je dan het meeste dwars zit, maar hoe lastig ook de confrontatie ermee aangaan en jezelf stappen zien maken.

4 Comments

  1. Mooi geschreven. Ik moest op het eind denken aan een uitdaging die mijn groep me ooit met psychotherapie mee gaf: Praat (schrijf) in de ik-vorm.
    Het is me nooit eerder opgevallen dat door iemand geswitcht werd tussen ik en je, tot deze blog. Ik ga eens even nalezen of ik het nog doe. Niet omdat het verkeerd is om te doen, maar omdat ik in de therapie merkte dat het me hielp dichter bij mezelf te komen. Dat zou ik jou ook gunnen, je lijkt me een mooi mens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.