De kater komt later

Ik zit op de grond in de douche en laat het warme water over me heen stromen. M’n hoofd rust tegen de muur en ik heb m’n ogen dicht. Alles duizelt. Ik ben brak en heb een flinke kater. Nee, ik heb niet een avondje flink gestapt, zoals de meeste van mijn medestudenten zijn gaan doen. Ik heb gisteravond moeten dealen met kortsluiting in m’n hoofd van heb ik jou daar. Ergens wist ik wel dat het eraan zat te komen: het ging al een paar dagen best redelijk en uit ervaring kan ik spreken dat deze flow vaak wordt doorbroken door een flinke dip. Ook al gaat dit al jaren zo, elke keer ben ik weer verrast.

Knock knock, who is there? De man met de hamer. Zo ook gisteravond. Een cocktail van borderline-achtige gedachten, wanhoop en angst woedde door m’n lichaam. Ik zit al de hele avond in een filosofische draaikolk, voer gesprekken met mezelf over hoe situaties zijn gegaan en zullen gaan en ik word gek. Stop met denken, Fiek, je moet gaan slapen. De uren tikken verder en de paniek en het verdriet stapelen zich op. Ik wil mezelf opeens verdoven met alles van God verboden heeft, maar ik hou me in. Ik voel me zo klein en hulpeloos als een kind dat achtergelaten is in een drukke winkelstraat. Mama?

Waar menig student rond dit tijdstip nog een biertje achterover tikt, grijp ik naar mijn knuffel in de hoop dat die mij wat troost kan bieden. Als je verschillende keren in je leven onveiligheid hebt ervaren, is de wereld niet vanzelfsprekend een veilige plek en dan wil je iemand die je beschermt. Ik fantaseer over volwassen sterke vrouwen die hun arm om mij heen slaan, waar ik tegenaan kan leunen en die zeggen dat het wel goed komt. De betraande zakdoekjes vormen een steeds grotere berg op de grond naast mijn bed, maar gelukkig kan ik even appen met een vriendin. Uiteindelijk trek ik het niet meer en grijp ik naar de oxazepam. Rond een uur of half vier in de vroege ochtend lukt het om in slaap te vallen. Ik droom over liefdes die beantwoord worden en in mijn dromen kan ik even die veiligheid voelen, waar ik zo naar verlang. De wekker verstoort dit ruw en versuft kijk ik om me heen. Oh ja, hier waren we.

Ik zit nog steeds op de grond in de douche en het warme water begint rode vlekken op mijn lichaam te vormen. Kom op Fiek, de dag wacht. Het is tijd om op te staan en weer door te gaan.

12 Comments

  1. Pijnlijk herkenbaar. En daarmee echt bemoedigend. Ik kom ook uit zo’n dag zojuist. En dan lijkt ‘t ook zo onoverkomelijk allemaal. Blijft voor mij altijd heel vreemd, begrijp mezelf dan niet en al helemaal de angst / het gevoel niet. Maar dat ik dan dit stukje woord voor woord zo snap, sterkt wel, want dat betekent dat we niet alleen zijn en dat dit dus wel echt zo gaat….zo Als ‘t gaat… Liefs!

      1. Weetjij al hoe je er meestal’uit komt’? Of heb je al dingen waardoor je in ‘tmoment er iets rustiger doorheen kan gaan? Ik krijg altijd de neiging m’n therapeut ‘temailenwta ‘t altijd erger maakt want’ dat helpt niet’. En denk in ‘tmoment ook dat er echt iets mee gedaan moet worden… Maar ik weet dus niet echt wat ‘t gevoel is op zo’ n moment. Vaak kan ik wel schakelen als ik een verplichting heb- dan stop ik ‘t weg. Van de week kon ik even rust nemen, na 1,5 dag, douchenen een half uurtje blijven zitten en ademen en om me heen kijken en dat heeft me rustig gemaakt. En soms werkt boksen. Maar ‘t blijft zo tegenstrijdig wanneer’ het’ Er is… Herken je dit ook? Of hoe heb je geleerd woorden te vinden?

        1. Hee Avermin,

          Ja ik weet het zelf ook nog vaak niet hoor, wat er allemaal gebeurd op zo’n moment! Ik kan wel in de dagen erna er eindeloos over piekeren en soms lukt het dan ineens om iets te vinden, waarmee ik het kan verwoorden. Maar het blijft vaak één grote chaos aan gevoelens en gedachten die ik niet goed kan benoemen. Ik vind gevoel benoemen ook nog steeds heel lastig!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.