Contactverbreken

De juiste keuze, toch?

Eind vorig jaar heb ik de keuze gemaakt om het contact te verbreken met mijn moeder. Een keuze die echt niet makkelijk is geweest en waarbij schuldgevoelens en verdriet zich vaak in vlagen aankondigt.

What seems like the right thing to do, could also be the hardest thing you’ve done in your life”

Word Porn, Facebook

De aanloop naar deze keuze is een proces van jaren geweest. Na talloze discussies, ruzies, brieven over en weer en gesprekken bij verschillende systeemtherapeuten is er in het contact met mijn moeder niet veel vooruitgang geboekt. Er zijn momenten geweest dat het even beter ging, om daarna weer in oude patronen terug te vallen.

Loyaliteit

De loyaliteit naar je ouders is ontzettend groot. “Het is nou eenmaal je moeder” is een zin die ik vaak te horen krijg als ik het met anderen over mijn gemaakte keuze heb. Hoezeer ik deze uitspraak ook begrijp, het maakt het niet makkelijker en kan soms zelf als een verwijt voelen. Alsof ik alles maar over mijn kant moet laten gaan, omdat zij nu eenmaal de persoon is die mij op deze wereld gezet heeft. De persoon die zelf geen veilige jeugd heeft gehad, dus ik zou op zijn minst daar rekening mee kunnen houden.

Begrijp mij niet verkeerd: mijn moeder is geen slecht mens, geen onaardige vrouw en ze doet, naar eigen zeggen, haar best.
Wat ik in mijn moeder mis, is een moeder die er emotioneel voor mij kan zijn. Een moeder die, ondanks haar eigen psychische kwetsbaarheid, een ondersteuning voor mij kan zijn.
In plaats daarvan heb ik een moeder die vaak in haar eigen slachtofferrol blijft hangen en daar zelf geen verantwoording voor neemt. Een moeder die verwacht dat ik er altijd voor háár ben, omdat zij nu eenmaal niet anders kan.

Emotionele verwaarlozing

In de afgelopen jaren ben ik er in therapie achter gekomen dat ik een achtergrond met emotionele verwaarlozing heb. Voor mij komt het er in het kort op neer dat ik als kind weinig tot geen ondersteuning heb gehad in het duidelijk krijgen en omgaan met mijn eigen binnenwereld, mijn gevoelens.
Tot op heden is het voor mij nog steeds lastig om woorden te geven aan datgene wat er binnen in mij gebeurd. Vaak komt het erop neer dat ik mij gespannen of onrustig voel. Tenminste, zo benoem ik dat. Daar achterliggend is het vaak één van de zogenaamde basis emoties: bang, boos, bedroefd of blij.

Het besef dat dit gaande is (geweest) en de gebeurtenissen van de afgelopen jaren tussen mij en mijn moeder hebben ertoe geleid dat ik dus het contact met mijn moeder verbroken heb.
Na de eerste moeilijke periode na de contactbreuk, voel ik ook steeds meer opluchting. Ik ‘hoef’ nu niks met mijn moeder en ik kan focussen op alleen mijzelf, mijn proces binnen de therapie en mijn leven oppakken na een zware, depressieve periode. Ik heb meer ruimte om te gaan dealen met het gemis van een moeder zoals ik die graag zou willen hebben. Het is zwaar, moeilijk en verdrietig, maar het is wel een keuze die ik, en ik alleen, heb gemaakt voor MIJZELF. En dat, beste dsmmeisjes (en jongens), is een belangrijke stap voor een betere balans in mijn eigen psychische kwetsbaarheid.

Lees ook:

  • Zo gaat het toch altijd?

    Terwijl de tranen van de intense innerlijke pijn nog over mijn wangen stromen, veeg ik ze snel weg. Ik zet een film aan en begroet mijn huisgenoten met een vrolijk 'goedemiddag'. Hopelijk blijven ze ALSJEBLIEFT…

  • Erover praten helpt toch

    Dit verhaal kan een trigger zijn omdat het gaat over gedachten aan zelfdoding. Mocht je willen praten dan kan ik 113.nl aanraden. Ik wil graag schrijven over hoe ik tegen het taboe op liep van…

  • Therapie

    Na al die jaren toch in therapie. Groepstherapie nog wel. Al verschillende keren bij een psycholoog geweest, zelfs ooit een diagnose gekregen. Maar steeds weer dacht ik toch, 'stel je niet aan, het gaat nu beter, therapie…

7 reacties

  1. Hoi Chantal, wat kunnen mensen (“het is toch je moeder”) toch ongelooflijk hard oordelen zonder enige kennis. Sterkte met deze keuze, het is er niet een die je makkelijk kan maken of dragen, maar soms is het beter.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Varken

  2. Ik wil je even heel veel liefs en sterkte wensen hiermee. Het was voor mij een hele fijne en herkenbare, en daarom ook pijnlijke blog om te lezen. Ik heb ongeveer een jaar geleden ook het contact met mijn moeder verbroken, na heel veel… gedoe. Het blijft lastig, zeker betreffende de rest van de familie.. maar ik sta achter mijn keuze. En de pijn van het gemis toen en nu, daar werk ik aan.. ik hoop dat je steeds meer ruimte voor jezelf vindt, en ook meer steun en liefde vanuit jezelf en de mensen om je heen. X

  3. Wat ontzettend moedig van je om voor jezelf te kiezen. Helaas herken ik veel te veel in je verhaal en is dit voor mij nog een keuze waar ik mee worstel. Ik hoop dat je er voor jezelf iets uithaalt en zonder het contact het verleden wat meer een plek kan leren geven. Sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.