De juiste afslag

Eens in de zoveel tijd ga ik naar iemand die massages geeft. Niet gewoon zoals in de Spa, maar meer een soort massagetherapie waarbij ik leer hoe mijn lichaamsbewustzijn is. En dat wanneer ik mijn lichaam niet voel, ik haar weer terug kan vinden. Maar vandaag wil het niet. Ik zit in een stoel en mijn lichaam is maar deels aanwezig. Wat ik me wel voel, is koud en bewegingsloos. Er wordt me gevraagd hoe het met me gaat. Als antwoord daarop kan ik alleen maar huilen. Meer vragen worden gesteld, maar mijn hoofd wil niet.  Gedachten worstelen een seconde met elkaar en dan voel ik hoe ik verder weg zweef de schemerzone waar ik mij al een tijdje in bevind. Ik verschuil me achter de muur die ik om mij heen heb gebouwd. De muur die mij beschermt, maar mij soms ook in de weg zit. En omdat ik de laatste tijd vaker open probeer te zijn, kan ik vandaag als ik zou willen over de muur heen kijken.

Ze vraagt of ze mijn handen mag masseren. Langzaam komt mijn ene arm in beweging en schuift mijn hand in haar richting. Dan pakt haar warme hand zacht de mijne vast en voel ik pas hoe koud mijn hand echt is. Hoe koud ik ben. Het is alsof zij wil kijken of er iemand thuis is in mijn lichaam. Of ik er ben. Of ik bereid ben om te praten over waar ik mij bevind. Ze zegt nogmaals dat ze graag wil weten wat er gebeurt in mijn hoofd. Gedachten worstelen nog steeds met elkaar, buitelen over elkaar heen. Ik kijk ernaar en wacht tot ik onderscheid kan maken in de kluwen gedachten in mijn hoofd. Het voelt alsof elke gedachte de eerste wil zijn om mij van zijn eigen gelijk te overtuigen.

Ik ontwijk haar blik en kijk naar de grond. Ik bedenk dat ik voor de zoveelste keer op een kruispunt sta. De ene kant op is duister, koud maar ook vertrouwd. De andere kant is iets onbekender. Eng, maar misschien minder alleen en ook minder donker. Ik weet alleen niet goed hoe ik het voor elkaar moet krijgen om de juiste afslag te nemen. Ik worstel nog steeds met aanwezig zijn of op afwezig gaan, niet meer praten en de ander van mij afduwen.

Ik voel hoe haar warme hand nog steeds mijn koude hand tot leven probeert te krijgen. Hoe ze me terug wil brengen naar de kamer waar we zitten. Uiteindelijk weet ik een stukje hoger de muur op te klimmen, zodat ik er bovenop sta, en ik steek een voet over de rand om te kijken wat er gebeurt. Ik weet te zeggen dat ik er even geen zin meer in heb. Ik huil nog steeds. Ze vraagt of ze mijn andere hand ook even mag. Wanneer ze deze vastpakt probeert ze mijn blik te vangen en vraagt of ik last heb van negatieve gedachten.

Ik probeer te bedenken hoe ik eerlijk kan zijn. Ik worstel met de woorden in mijn hoofd. Probeer een zin in elkaar te puzzelen, zodat zij het begrijpt en ik niet blokkeer. Ik kijk naar de deurklink. Een deel van mij wil weg hier. Geen moeilijke gesprekken, niet het gevaar van de kwetsbaarheid. Ik heb het gevoel alsof ik nog steeds op dat randje sta van mijn muur met één voet over de rand. En zij beneden afwachtend of ik spring. Maar ik weet niet of ik wel durf. Ik ben bang dat ik bij de landing alleen blijk te zijn. En gewond, eenzaam en gebroken achter blijf. Niet in staat om mijzelf weer bij elkaar te rapen.

De puzzel van woorden in mijn hoofd past eindelijk in elkaar. Dan zet ik nog een voet over de rand van de muur en spring. Ik ben bang, omdat ik de zekerheid kwijt ben van mijn muur. Ik zeg dat ik wel vaker die gedachten heb en dat ik ze al heel lang heb. Ik wacht of het genoeg woorden zijn en of het aankomt. Of zij de puzzelstukjes die ik haar aanreik ook in elkaar kan leggen, want ik heb ooit wel eens iets gezegd hierover. En dan komt de vraag waar ik bang voor ben. Maar ze snapt het. Ik ben bang dat ze me afwijst en in de steek laat maar in plaats daarvan zijn er nog steeds de warme handen die mij vasthouden. Iemand die misschien niet mijn problemen op kan lossen maar er gewoon is, niet wegduikt als het moeilijk wordt. Even ben ik verbaasd dat de harde pijnlijke en eenzame landing van mijn sprong die ik vreesde niet komt. Maar dat in plaats daarvan de landing ongemakkelijk en kwetsbaar is, maar toch ook zachter dan ik had verwacht.

Ik voel me nog steeds te kwetsbaar om haar aan te kijken. Ik kijk niet meer naar de deurklink, maar weer naar de grond. Het is veilig genoeg om te blijven, want alle angsten die mijn hoofd had verzonnen blijken niet te kloppen. Ik praat, maar voorzichtig, alsof een verkeerd woord mijn fragiele gevoel van veiligheid elk moment in elkaar kan laten donderen. Maar het is fijn dat wat er in mijn hoofd zit er even uit mag en dat er iemand naar mij luistert. Ze bedankt me dat ik heb verteld wat er in mijn hoofd gaande is, maar ik ben nog te verdwaasd om die boodschap aan te laten komen. Dus zegt ze het nog een keer en dat ze het echt meent. Ze probeert om me verder terug te helpen. Weg uit die kille donkere schemerzone in mijn hoofd. Terug naar mijn lichaam, terug naar het nu.

Dan is de tijd om en moet zij naar de volgende afspraak, maar weet ze dat ik er nog niet klaar voor ben om de straat op te gaan. En dus word ik achter gelaten met een kop thee, een warme kersenpittenzak en de zekerheid dat ze me zo nog even ziet, zodat ze weet dat ik oké genoeg ben om naar huis te kunnen gaan. Ik pak de warme pittenzak met twee handen vast, als houvast om mijzelf te troosten en mijzelf ervan te overtuigen dat het goed is, dat ik veilig ben. Ik kijk naar de damp die boven de hete thee opstijgt en verdampt in de lucht. Langzaam komt mijn lichaam weer tot leven. Ik bedenk dat het dan misschien wel niet makkelijk was, maar dat ik wel net de juiste afslag heb genomen. En ik voel hoe ik langzaam weer meer uit de duisternis kom en hoe mijn lichaam zich laat opwarmen door de thee. Mijn tranen zijn opgedroogd en even later stap ik de praktijk uit de straat op. Terug het leven in.

4 Comments

    1. @rivka Dank nog voor je reactie. Ja ik vond het vooral in het begin ook eng. En als ik een minder goede dag heb nog steeds wel eens. Maar ze vraagt vaak wat wil/aankan, en vraagt ook tijdens hoe het is. Dus ze luistert wel naar mijn grenzen. En dat verschilt per keer. Mocht je ooit meer informatie willen dan mag je me altijd een berichtje sturen. <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.