De illusie van volwassenheid

De illusie van volwassenheid

Ik werd gepest, heel erg gepest. Ik hoorde er niet bij en wílde er op een gegeven moment ook niet meer bij horen. Dat aparte meisje zijn werd mijn identiteit. Er was maar één reden waardoor ik vol kon houden, door kon gaan. Ik wist het zeker: als ik volwassen word, wordt alles anders. Volwassenen gaan normaal met elkaar om, pesten niet en sluiten niemand buiten. Als kind kon ik al goed met volwassenen omgaan, dus als ik zelf volwassen ben komt alles goed.

Niets was minder waar. Dit is grootste desillusie van mijn leven: volwassenen zijn gewoon grote kinderen. Oké, dat is niet helemaal waar, volwassenen zijn op sommige gebieden nog erger dan kinderen. Onder volwassenen wordt nog altijd veel gepest, alleen het gebeurt veel subtieler, veel slinkser dan onder kinderen. De subtiliteit waarmee er gepest wordt doet je eraan twijfelen of het er echt is, of dat het misschien wel aan jou ligt.

Dit besef kwam toen ik een jaar of twintig was. Ik was intens teleurgesteld. De gedachte dat ik toen nog op school zat en het werkende leven vast anders zou zijn, troostte mij en hield mij op de been. Inmiddels ben ik nog een illusie armer: ook op werkplekken, in teams en op sportclubs wordt gepest. Het is hopeloos optimistisch om te denken dat volwassenen allemaal harmonieus en vriendelijk met elkaar omgaan. Op alle plekken waar meerdere mensen bij elkaar komen, zoals het werk, een sportclub en het schoolplein ontstaat er groepsdynamiek. Er moet een pikorde bepaald worden, iedereen neemt een rol aan en er ontstaan groepjes.

Het is zo en zal altijd zo blijven. Nu is het voor mij de uitdaging om hier mijn eigen weg in te vinden. Wat kan ik doen om mij in eerste plaats goed te voelen in de groep? Als ik mij goed voel kan ik ontspannen en is de kans dat ik een prettige plek verwerf een stuk groter. De basis daarvoor is zelfvertrouwen. Als ik niet meer mijn best hoef te doen om leuk gevonden te worden, omdat ik me gewoon al oké voel met mezelf, is het voor anderen ook makkelijker om mij te waarderen. En niet iedereen hoeft me aardig te vinden, ik vind tenslotte ook niet iedereen aardig.

Dat we volwassener worden als we ouder worden is een illusie, daar ben ik achter. De enige manier om ermee om te gaan is het te accepteren. Het voordeel is dat we altijd een beetje kind blijven, en dat kan ook heel leuk zijn.

Lees ook:

  • De weg naar volwassenheid

    Volwassen zijn, wat houdt dat eigenlijk in? Ik dacht vroeger dat het automatisch zou gaan, wanneer ik eenmaal twintig was. Twintig klonk oud, de kennis die bij het volwassen zijn hoorde, zou vast vanzelf komen.…

  • (b)angstig sociaal

    Iedereen die mij kent zou mij omschrijven als een sociaal mens. Ik doe zelfs een studie in de sociale richting. Toch loop ik rond met een groot geheim. Een geheim dat zelfs hulpverleners niet van…

  • Tot last zijn

    Ik ben extreem bang om mensen tot last te zijn. Dat voelt voor mij als de ultieme hel. Ik verdwijn liever in een hoekje in de hoop dat niemand me vervelend vindt. Ik denk dat…

4 reacties

  1. Ik herken dit heel goed Miepke! Nu ik volwassen ben ben ik trouwens maar wat blij dat ik me weer dat meisje voel… vooral om al die lagen die ik heb moeten afpellen om weer te worden wie ik altijd al was.

    Maar ja, ik was dan ook niet kinderachtig
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Klusjes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.