stapel stenen

De hoop om te helen en te vertrouwen op je gevoel

Wordt het ooit wel beter? Zal ik ooit wel helen? Ben ik niet gewoon mislukt? Zal mijn leven altijd zo blijven? Het voelt zo donker allemaal. 
Dat en nog veel meer ging er door me heen nadat een behandeling mislukte. Ik gaf de hoop op en ik gaf mezelf de schuld, want ik ‘faalde en was mislukt.’ Terwijl het om een hele andere reden stuk liep. De hoop verliezen is als vallen in een ravijn met heel veel duisternis waarin je de zon ook niet meer kunt zien. Het is als uit een net proberen te klimmen maar steeds weer gevangen worden. 

Schematherapie

‘Mislukking’ was bij schematherapie een van mijn belangrijkste schema’s en daar heb ik dus al veel over geleerd. Onder andere om milder voor mezelf zijn door er anders naar te kijken. Wat zou ik zeggen als mijn beste vriendin met deze situatie bij mij kwam? En dat dan tegen mezelf zeggen. Daarbij hielpen de mensen in mijn netwerk mij om te kijken wat ik al wel heb bereikt en die stappen zijn al hele goede stappen richting helen. Mijn omgeving heeft vertrouwen in mij en dat vertrouwen mag ik ook in mezelf leren hebben. Stapje voor stapje sta ik weer op en laat ik de zon weer schijnen in de duisternis en klim ik weer uit het dal. Mijn intuïtie is feilloos door mijn gevoeligheid en kwetsbaarheid. Ik wil graag normaal zijn en er niet zo’n last van hebben, maar mijn gevoel is ook een kracht waar ik op mag leren vertrouwen.

Is dit gevoel gebaseerd op oude pijn of op het nu?

Vertrouwen op je gevoel. Het is iets waar ik steeds weer mee worstel. Wanneer is je gevoel gebaseerd op oude pijn en wanneer is je gevoel gebaseerd op het nu? Wanneer is mijn wantrouwen terecht en wanneer niet? Vanuit het principe te willen vertrouwen en niet te gevoelig willen zijn ga ik soms te ver en laat ik te ver over mijn grenzen heengaan. De laatste tijd is dit een voortdurende worsteling met mezelf. Want wanneer is het terecht om bang en op mijn hoede te zijn en wanneer niet? Wanneer is mijn boosheid, angst, verdriet terecht? En als het terecht is, welk deel daarvan is dan gekoppeld aan het nu en welk deel is gekoppeld aan oude pijn? Dan zijn er ook nog mensen die het allemaal op jouw verleden afschuiven. 
Dat maakt onderscheid maken nog lastiger. Want dat onderscheid maken is als een voortdurende paradox.

Moeilijke, maar leerzame situatie

Recent heb ik een situatie meegemaakt waar ik veel te lang in ben blijven hangen. Vanuit het principe dat het vast allemaal oude pijn was en grotendeels aan mij lag wat er gebeurde in dat contact en dat ik er misschien wel wat van kon leren. Dat uit die situatie stappen vermijding was. Vanuit het willen vertrouwen. Nu waren het de mensen om mij heen die uitspraken te twijfelen omdat ze mij aan die situatie ten onder zagen gaan. De mensen om mij heen die mij er op wezen dat zij boos zouden zijn en zich niet zo zouden laten behandelen. Die soms plaatsvervangend boos werden daar waar ik het nog goed praatte. Die mij hielpen te zien dat er in mijn pijn en mijn onzekerheden, boosheid en angsten ook een gezond stuk zit. 
Want ‘iedereen’ vind het fijn dat de mensen om hun heen doen wat ze zeggen. Als dat dan niet gebeurt en daar een reactie op volgt, is dat niet zo zeer alleen maar terug te voeren op mijn verleden.

Het is een zoektocht

Goed, mijn reacties zijn soms wat heftiger omdat het veel oude pijn raakt, maar er zit ook een stuk in wat niks met mijn verleden te maken heeft. Dat heb ik geleerd van die recente situatie.
Vertrouwen is het kostbaarste cadeau wat je iemand kan geven. Juist omdat je het sneller verliest dan opbouwt. Het steeds meer gaan voelen is positief, want daardoor voel je ook steeds meer blijheid. Maar de heftige en pijnlijke emoties zoals verdriet, angst, boosheid die zijn nog regelmatig overweldigend en daarin is het vaak een enorme zoektocht. 
Een zoektocht om ze een plek te geven. Een zoektocht naar wanneer kan je ze er laten zijn en mogen ze er zijn en wanneer is het handiger van niet? Een zoektocht naar wat is er van het nu en wat hoort bij de oude pijn vanuit mijn trauma? Wat is de gezonde volwassene en wat hoort bij het innerlijk gekwetste kind? Dat is een proces wat voortdurend gaande is. Wat ik daarin geleerd heb is dat ik mezelf en mijn gevoel echt wat serieuzer mag gaan nemen. Want gevoel is ook wel een signaal vanuit iets wat je lichaam op pikt. Het is als een innerlijk kompas.
Mijn kompas slaat alleen sneller aan en is sneller overstuur dan de gemiddelde persoon. Dan iemand zonder complexe PTSS en zonder hechtingsstoornis.

Mens met gezonde grenzen

Maar naast mijn trauma ben ik ook een mens met gezonde grenzen. Grenzen waar vroeger veel over heen is gewalst en waar geen ruimte voor was om ze te ontwikkelen als kind. En waar ik in mijn volwassen leven al hard voor heb gewerkt om ze te gaan voelen. Nu heb ik de ruimte voor mijn grenzen en mijn gevoel, nu mag ik nog gaan leren naar ze te luisteren en niet te twijfelen aan mijn gevoel. Mezelf daarin geven wat ik nodig heb, want grenzen zijn gezond en beschermen je ook. Hoe eng het ook is voor jezelf en jou grens te gaan staan en jezelf serieus te nemen daarin. Al voelt het niet natuurlijk aan omdat het een grote verandering is. Het is wel weer een stapje verder waarmee ik mezelf help in het proces van helen en groeien. Gevoel is daarmee niet slecht maar juist heel belangrijk om serieus naar te kijken. Die recente situatie heeft me dat helpen zien, hoe pijnlijk het ook is. Het is ook iets waar ik een les uit kan halen.

Kijken naar wat ik nodig heb

Ik ga het de komende tijd een plek geven en voelen wat ik daarin nodig heb. 
Mezelf en mijn gevoel serieus nemen dus. Mijn gevoel is niet slecht en heeft mij wel degelijk iets te vertellen. Leren met compassie te kijken naar mijn gevoel zonder overspoeld te raken door mijn gevoel is dan ook een volgende stap in mijn proces van helen van mijn trauma’s en van groei. Stapje voor stapje zal dat mij gaan lukken en daar mag ik vertrouwen in gaan hebben.

Lees ook:

  • overhandiging huissleutels

    De afgelopen weken is mijn leven drastisch veranderd. Ik moet toegeven dat ik slecht tegen grote veranderingen kan, al zou ik graag een persoon willen zijn die flexibel is en er goed mee om kan…

  • Eenzaam mens in een donkere straat

    Maar mama waar was je, toen ik thuis kwam van school en jij nooit vroeg hoe het geweest was. Mama, waarom gaf je mij de indruk dat ik mij moest schamen, dat dingen die ik…

  • Zie ik het? zien anderen het ook?

    Sinds ik weet dat ik uit huis ga lijk ik meer last te hebben van de hechtingsstoornis. Ik ben mij meer bewust welke manieren en gedragingen ervoor hebben gezorgd dat ik deze stoornis heb. Ik…

2 reacties

  1. Mooi geschreven! Het is net alsof ik mezelf lees. Ik worstel ook ontzettend met mijn gevoel. En dan ook nog te bedenken dat je ‘gedachten hebt die iets over je gevoel zeggen. Ik heb ook complexe ptss en in het verleden schematherapie gehad. Ik sta op de wachtlijst voor een volgende behandeling. Probeer te denken én voelen dat je eigen worsteling niet de enige is en vele anderen dit ook hebben.
    Hou je haaks!

    Liefs, Evelien

  2. Dankjewel hiervoor! Ik herken ook, ben bezig met het stukje ‘niet alles ligt aan mijn verleden’. Dat schijnt voor de omgeving soms namelijk een fijne bliksemafleider te zijn. Je biedt me herkenning en de bevestiging: we mogen nu gezonde grenzen stellen!
    Dankjewel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.